Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(137- қисм)
Ха, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тўғридан – тўғри аллохни назорати остида бўлганлар ва мусулмонлар у киши аллохнинг назарига тескари иш қилмасликларини яхши билишарди, энди росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг мана бу назоратни масъули ва рахбариятни бошқариш, мусулмонларнинг улил амр шўросини зиммасига ўтди, уни ахли хал ва ақд шўроси ё олим ва мутахассисларни ва улил амрни шўроси деб номланади.
Бизлар хеч қандай мунофиқ мавжуд бўлмаган худайбия паймонида ва байаътур ризвонда бир нечта мухим нуқталарга диққат қилишимиз керак:
– Уларни биринчиси ё энг мухими, мана бу рахбарнинг қандай сайланганидур.
– Иккинчидан хаммадан кўра огохроқ ва олимроқ куч мана бу рахбариятни назорат қилади ва агар бу рахбар бирор ишни қилса ва уни устидаги назоратчилар сукут қилган бўлсалар, бу ана ўша рахбарни қилган иши тўғри эканига далолат қилади, чунки шу нарсага ишончимиз комилки, агар хато бўлганида уни устидаги назоратчилар сукут сақлаб турмасдилар. Мана бу мусулмонларнинг бундай рахбарга қанчалик ишонишларини, эътимодларини меъзонини кўрсатади.
– Учинчидан мўъминлар ўзлари таниган мана бундай рахбарга самъ ва тоах билан “самиъна ва атоъна”ни аслига эргашишади ва адашган,тафрақа солувчи хукм чиқаришлардан пархез қилишади ва осонлик билан мусулмонларнинг буйруқ вахдати ва амал вахдати сақланиб қолади.
Бу рахбарларига нисбатан сиёсий интизомларда ва муомала қилиш шевасида сабиқунал аввалунга тобеъ бўлишни қасд қилган кишилар учун муносиб намуна хисобланади:
وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)
Ха, бизлар фақат шахсий масалаларда эмас, хамма нарсада мухожир ва ансорлардан бўлган сабиқунал аввалунга эхсон билан эргашишимиз керак. Аллохга иймон келтиришдан кейинги энг мухим масала, уч абзордан бирини идора қилишни зиммасига олган ва мусулмонлар учун қалқон вазифасини бажараётган ва хозирги вазиятда фарзи аъйн бўлмиш ташқи босқинчи кофирлар ва махаллий муртадларга қарши жиходни бошқариб хидоят қилаётган рахбар билан алоқаларимизни тартибга солишдан иборат.
Бизлар сиёсий тартиб бўйича қуйидаги нарсаларни ўрганишимиз керак, агар мана бундай рахбар душманни баробарида сукут қилса ёки гохида душманни мақтаса ва тамжид қилса ёки душманга имтиёз берса ва буни баробарида сукут сақласа, мусулмонлар рахбарият томонидан тутилган бундай ўринларни қаршисида таслим бўлишлари керак; чунки рахбарият ўзини ихтиёридаги шўро ва ўзини устидаги назорат сабабли, мавжуд вазиятдан ва дорул исломни кундалик эхтиёжларидан жуда хам яхши огох ва минтақавий ё халқаро вазиятдан, сиёсий шароитдан ,жиходни умқидан ва душманни хулқи ва табиатидан яхши хабардордир, жанг қилиниши салохиятлими ё ўт очишни тўхтатиш яхшироқми ёки сулх тузиб имтиёз бериш керакми, бу борада жамиятдаги хар бир шахсдан ва турли-хил гурухлардан кўра кўпроқ билимга эга? Рахбариятни ихтиёридаги ижроъий ишларни хаммасида ва бошқарув вахдатига ва дастур вахдатига ва амал вахдатига боғлиқ ишларда хам, хукумат системасини қўл остидаги ижрочилар ва барча мўъминлар рахбарни дастурига ва ташхисига пойбанд бўлишлари лозим.
Хозирда нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач ва шохигарликка асосланган исломий изтирорий бадал хукуматлар ёки мужохидлар шўросининг вохид мажлиси уни ўрнига келгандан кейинги жавоблар, теорик ва тўлиқ фикрий жавоб хисобланмайди, бизлар уни теорик ва ақидавий жавобларини олдин ироя берганмиз, бир қанча асрлар олдин буюк кишиларимиз бундай жавобни бериб бўлишган. Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагандан кейинги бизларнинг хозирги жавобимиз амалий жавобдур; амалий яъни бу сўз жуда кенг – қамровли маънони англатади.
Аллохни шариатидаги қонунларни тирилтириш ва бу байроқни қайтадан барпо қилишга нисбатан бизларнинг хақиқий жавобимиз шундай бир шароитда мумкин бўладики, етарли миқдордаги муттахид ва бир мақсадга,харбий қудратга,етарли андозада овозага эга бўлган мусулмонлар – бундай мусулмонларни аллох таоло хам яхши кўради – у ерда тўпланган бўлишлари керак, ер юзи исломий изтирорий бадал хукуматни ё мужохидлар шўросини мажлиси орқали ва нубувват манхажига асосланган исломий хукумат,аллохни шариатидаги қонунлар сари кўтарилиш шароитларига кўра бизларнинг борлигимизни сезишлари лозим.
Бу ишни амалга оширишлик бизларни ва фирқайи ножияни қўлидан келади, лекин бу нарса шундай холатда мумкин бўладики, бизлар ўзимизни ана ўша аллох яхши кўрадиган муттахид жангчилар жумласига қўшган бўлишимиз лозим бўлади.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ(صف/4)
Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.
Ва бизлар қуйидаги жангчи мўъминлар жумласидан бўлмаслигимиз керак:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/2)
Эй мўъминлар, сизлар нега ўзларингиз қилмайдиган нарсани (қиламиз,деб) айтурсизлар?!
Чунки аллох таоло бундай жангчи мўъминлардан ғазабланади:
کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (صف/3)
Сизларнинг ўзларингиз қилмайдиган ишни (қиламиз,деб) айтишларингиз аллох наздида ўта манфур (ишдир).
Нима учун бу ерда жангчи мўъминлар дейилган? Чунки аллох таоло мунофиқларга қараб
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
деб хитоб қилмайди ва улар аллохни наздида
«يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»
хисобланишмайди.
Бутун жахон улил амр шўросини харакати ва онгли , мақсадли ва харакатланувчи вахдат олдида қудратли бўлишлик, бу бизларнинг вазифамиз ва қарзимиз саналади. Бу иш учун бизлар аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш ва жохилий нафратни бир четга улоқтириш орқали адолат йўлида харакат қилишимиз лозим,
«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُوا ۚ اعدِلوا هُوَ أَقرَبُ لِلتَّقوىٰ»(مائده/8)
Агар бизлар мана бу мархаладан ўтиб олсак ва такаббур офатларидан ўзимизни узоқлаштирсак ва душманшуносий,душманларни даражаларга ажратиш борасида пойбанд бўла олсак ва қуръондаги оятларга,росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг мархамат қилган сўзларига эътимод қилсак – у киши бу уммат гумрох бўлмайди ва бу уммат фақат ва фақат улил амр шўросини йўли орқали гумрох бўлмайди ва бу уммат уч абзордан бирини каналига кўра шаклланади, деб мархамат қилган эдилар – мана бу холатда ахли китоб ва шибхи ахли китобни кофирларини кўзи ўзларининг манфаъатларини мусулмонларнинг манфаъатлари билан муштарак эканини кўра бошлайди, ва бундай шароитда сизлар фақирликни, амниятсизликни йўқотиш ва фаровонликни, амниятни ижод қилиш ва
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
ни бугунги кунда ер юзида мухайё қилиш бўйича бутун дунёга қараб хитоб қила оласизлар.
Бизларнинг шариатгаро ва вахдатгаро харакатимиз агар мусулмонлар яшайдиган диёрларни хар қандай нуқтасида зохирий қудратга айланадиган бўлса, у шундай қобилиятга эга бўладики, у ўтган бир неча асрлардан сакраб ўтиб яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ва улил амр шўросини ва аллохни шариатида назарда тутилган адолатни ижро қила олади. Бу нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач, ўзларининг мақсадларини рўёбга чиқишини фирқайи ножия билан бирга хамрох бўлишга боғлиқ деб фикрлайдиган барча мусулмонларга ва ғайри мусулмонларга берадиган бизларнинг хақиқий, танхо жавобимиз бўлади.
(давоми бор……..)