Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(30- қисмат)
Дар мархалайи дувуми жанг ва пушти сари ин, зимни бармало кардани жанги равонийи куффори ошкор ва пинхони дохилий ва муслимини заъифул иймонки бар асоси дуруғ бано шуда аст, аллох таоло бо зикри хақоиқи жанги равонийи сахмгинийро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил мекунад ва мефармояд:
وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُواْ الْمَلآئِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِيقِ ( أنفال/ 50)
Агар бибини бидонгохки фариштагон жони кофаронро мегиранд ва сар ва сурат ва пушт ва руйи ононро мезананд: ва азоби сузонро бичашид.
Бо вужуди ин бейни равишхойи жанги равонийи муслимин бо жомеъайи куффор тафовутхойи асосий вужуд дорад:
-Достони Усома ибни Зайд ва куштани он кофар ба мо ёд медихадки ислом мехохад хатто бо душмани мусаллахи кофар бифахмонадки роххойи барои хифзи жони у вужуд дорад, пас таслим шудан барои кофари аслий бехтар аз жангидан ва кушта шудан аст ва роххойи таслим шуданро ба руйи чанин душманони боз ва мутаъаддид мекунад.
-Хадафи жиходи худишро мухофизат аз маконхойи ибодийи куффори ахли китоб қабли аз масожиди муслимин маърифий мекунад:
: وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا (حج/40)
Ва касони чун Умар ибни Хаттоб дар пеймони байтул муқаддас хатто замонати адами таъарруз ба салиб ва бути насронийхоро хам медихад. Чиро бут? Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Адий ибни Хотамки салиби дар гардан дошт амр мекунад:
يَا عَدِيُّ اطْرَحْ عَنْكَ هَذَا الْوَثَنَ [1]
Аммо куффори секуляр амдан масожиди муслиминро мовриди хадаф қарор медиханд.
-Муслимин мухофизат аз жони мардумони ғейри жангжуро дар ғейри холати изтирор жузви стротежикхойи аслийи худ маърифий мекунанд.
Аммо куффори секуляр ва мушрики жахоний ва муртаддини махаллий бомборони хавоийи манотиқи маскуний ва қатли омми ғейри низомиён бо анвоъи бомбхойи фосфорий ва шимиёвий ва атомий ва …… жихати ижоди раъаб ва вахшат дар миёни мухолифинро еки аз усули амалийи худ карданд.
Мавориди зиёдий вужуд дорандки тафовути миёни жанги равонийи муслимин бо ғейри муслиминро нишон медихад аммо нуктайики лозим аст дар инжо ба он ишора кунем ин астки дар холатхойи оддий бисёри аз таомхо ва нушиданихо ва хатто ибодоти мисли намоз ва руза ва ғейрих шикли собит ва мушаххаси доранд, дар мовриди табаъият аз садақот ва дурий аз дуруғгуйи хам қоида бар хамин минвол аст чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто дар мовриди шахси рузадор мефармояд:
«مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ فِي أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ»[2]
“ хар касики дуруғгуйи ва амал ба муқтазойи онро тарк накунад, худованд ниёзи надорадки у хурдан ва нушиданро тарк кунад.”
Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо мегуяд:
:” مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْكَذِبِ ،[3]
Ин дар холатхойи оддий аст аммо агар дар холати изтирори жангий қарор гирифта бошем чи?
Марди мушрик – ё ба забони имрузин секуляр – аз қабила ғатафон ба исми Наъим ибни Масъуд назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо,ман мусалмон шудам; аммо қовм ва қабилайи ман аз ислом овардани ман огохий надоранд; хар амри дорид ба ман бифармойид! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:
إِنَّمَا أَنْتَ فِينَا رَجُلٌ وَاحِدٌ، فَخَذِّلْ عَنَّا مَا اسْتَطَعْتَ، فَإِنَّمَا الْحَرْبُ خَدْعَةٌ . [4]
“ ту ек марди танхойи, хар чи дар тавон дорид ба суди мо азми душманро суст гардонки; жанг саросари нейранг аст!”
Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху хам бедуранг худишро ба назди яхудиёни бани қурайза расондки бо онон дар ахди жохилият муомала ва муошират дошт ва бар онон ворид шуд ва гуфт: шумо аз мезони мухаббати ман ба шумо ва самимияти ман нисбат ба худитон бохабарид! Гуфтанд: рост мегуйи! Гуфт: холоки чанин аст, бо шумо бигуямки дар ин жанг,қурайш хамонанди шумо нестанд, мантақа мантақайи шумост, амвол ва фарзандон ва занони шумо дар ин мантақа ба сар мебаранд ва наметавонид аз инжо ба жойи дигари биравид ва нақли макон кунид; аммо ,қурайш ва ғатафон, омаданд то бо Мухаммад ва асхобиш бижанганд, ва шумо аз онон пуштибоний ва химоят кардаид, дар холики мантақа сукунатишон ва амвол ва занонишон дар жойи дигар аст; агар фурсати ба даст биёваранд, аз фурсати хаддиаксари истефодаро мекунанд; ва агар дастишон ба жойи нарасид, ба сарзамини худишон бозмегарданд, ва шуморо бо Мухаммад танхо мегузоранд, ва Мухаммад аз шумо интиқом мегирад! Гуфтанд: пас чи бояд кард, эй Наъим?! Гуфт: хамрохи онон нажангид то вақтики шуморо аз мардони хувишро ба унвони геругон ба шумо биспоранд! Гуфтанд: пешниходи бисёр неку доди?!
Наъим , аз онжо бедуранг ва бидуни фовти вақт, худро ба назди мушрикин –ё ба забони имрузини секуляристхойи –қурайш расонд ва ба онон гуфт: шумо хуб медонидки ман то чи андоза нисбат ба шумо маваддат ва мухаббат дорем, ва хейрхохи шумо хастам?! Гуфтанд: оре! Гуфт: яхудиён аз он пеймоншиканийки ба хотири шумо бо Мухаммад ва ёрониш карданд пушаймон шуданд, ва бо у боби муровидаро боз карданд ва ба у ваъда додандки мардониро аз шумо ба расми геругон бигиранд ва ба онон биспоранд, ва ба дунболи ин хувиш хидмати дубора бо у бар алайхи шумо хампеймон шаванд. Банобарин, агар ба назди шумо фристоданд ва геругон талабиданд, дар ихтиёришон нагузорид! Аз онжо нез шитобон ба назди тавоифи ғатафон рафт ва суханони аз он дасти тахвили онон дод.
(идома дорад……..)
[1] ترمذی 3095 / وراه البخاري في «التاريخ الكبير» (7/106) / ورواه الطبري في «تفسيره» (10/114)/ ورواه ابن أبي حاتم في «تفسيره» (6/1784) / ورواه الطبراني في «المعجم الكبير» (17/92) / ورواه البيهقي في «السنن الكبرى» (10/116) / و….
[2] صحیح البخاری: ۱۹۰۳ – ۶۰۵۷/ سنن أبی داود: ۲۳۶۲ / سنن الترمذی: ۷۰۷/ سنن ابن ماجه: ۱۶۸۹/ مسند أحمد: ۹۸۳۹
[3] أخرجه الترمذي برقم (1973). احمد 25183
[4] السيرة النبوية لابن هشام (2/ 193 – 194) / السنن الكبرى للبیهقی 17884 / سنن ابی داود 2637/ البيهقي في “دلائل النبوة” (3/ 445-446) / المصنف لعبدالله بن محمد بن ابی شیبه 4949 ص 185 ؛5562 ص 559 / دکتر صالح بن احمد (استاذ الحدیث و علومه)، الإعجاز العلمي في السنة النبوية ص997 / امام شمس الدین الذهبی ، سير أعلام النبلاء – السيرة النبوية 1 ، ص 495 / تاريخ ابن كثير” (4/ 111) / الطبري (1/ 114/ 236) / الطبري في “تهذيب الآثار” (1/ 109/ 226) / أبو عوانة (4/ 82) / الديلمي (2/ 111-112) /