Таърифи дарул ислом ва дарул куфр дар мазохиби мухталифи исломий.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(4- қисмат)
Ек мўъмин мумкин аст ба амрики рух дода аст изъон дошта бошад ва иқрор кунадки хаст аммо ижоза надорад ба шаръий будан ва хаққонияти куффор ва хокимияти куффор иқрор кунад. Ва фарқи ошкори хаст бейни изъони воқеъ ва эътироф ба машруъ будан ва сахих будани он.
Куффор хам ба вужуди хукумати исломий иқрор доранд, чун хаст; аммо харгиз намепазирандки бояд бар замин хокимият дошта бошад ва бейни эътироф ба вужуди чизи бо эътироф ба дуруст будани он фарқи зиёдий вужуд дорад.
Имоми Шофеъий хам харгиз хокимияти куффор бар заминро ба расмият намешносад, аммо дар чанин шароити торий ва нохостаики ба вужуд омада ва бар асоси ” вазъи мовжуди” ки вужуд дорад худи имом Шофеъий рохимахуллох дар умму мегуяд: Абу Суфён ибни Харб дар дору Хузоъа ( водийи Хузоъа) мусалмон шуд ва онжо дорул ислом буд ва хамсариш Хинд духтари Утба кофара буд ва дар Макка иқомат дошт ва онжо дорул куфр буд сипас Хинд дар идда ислом овард ва ахли Макка ислом оварданд ва Макка ба дорул ислом мубаддал шуд ва зани Суфён ибни Умайя ва зани Икрима ибни Аби Жахл нез ислом овард ва он ду дар дорул ислом муқим монданд ва шўхаронишон шикаст хурда ба нохияйи Бахрайн фарор намуданд ва онжо дорул куфр буд пас бозгаштанд ва ислом оваранд ва хамсаронишон дар идда буд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар никохи аввал мустақарришон намуд. [1].
Ё дар ” умму” имоми Шофеъий рохимахуллох дар мовриди еки аз масоили мухим муртабит бо хуни муслимин мегуяд: мусалмон хар кужоки бошад хуниш харом аст ва чунончи ба амд каси мусалмонро бикушад бояд қисос шавад ё агар ғейри амд буд бояд каффора ва дия бидихад дар иллати он хам мегуяд:
“وإنّما يَحْرُمُ الدّمُ بالإيمانِ كان المؤمنُ في دارِ حربٍ أو دارِ إسلامٍ”
Бо иймон хун харом мегардад ва фарқ надорад шахси мўъмин дар дорул харб бошад ё дорул ислом. Ва дар жойи дигари дар хамин китобул “умму” боз имом Шофеъий мегуяд:
“مما يَعقِلُه المسلمونَ ويجتمعون عليهِ: أنَّ الحلالَ في دارِ الإسلامِ حلالٌ في بلادِ الكفرِ، والحرامَ في بلادِ الإسلامِ حرامٌ في بلادِ الكفر”.
он чизики муслимин бар асари таъаққул ба он расидан ва бар он ижтимоъ карда ва ек раъй хастан инки: халоли дар дорул ислом дар дорул куфр хам халол аст, ва хароми дар дорул ислом дар дорул куфр хам харом аст.
Дар инжо тақсими замин ба ” дарайн” ба ин маъни нестки шариати ислом хам хосияти мантақаий ва иқлимий ба худиш мегирад.
Дар кул, мазхаби Шофеъий дар таърифи дарул ислом мегуяд: сарзаминики тахти қудрати раиси довлати исломий бошад ва агарчи дар он мусалмони набошад. Ибни Хажар Асқалоний мегуяд: [2]
дорул ислом сарзамини астки тахти тасаллути мост хар чанд сокинини он ахли зимма ё ахли ахд бошанд. [3]
Абул Қосим Рофеъий шофеъий рохимахуллох нез мегуяд: аз шурути дарул ислом ин нестки дар он мусалмони вужуд дошта бошад, балки хамин кофий астки дар ихтиёри қонуни ислом ва рахбари мусалмон бошад. . [4]
Шавконий рохимахуллох хам мегуяд: маллок дар ташхиси дорул ислом аз дорул куфр , зухури калама аст; агар қавонин ва дастуроти амр ва нахий дар макон ва сарзамини дар ихтиёри ахли ислом буд ба шевайики куффор натавонанд ба ошкоро куфриётишон ро анжом диханд магар аз конолики қонуни шариат барояш таъйин карда аст, дар ин сурат чанин сарзамини дорул ислом аст, ва чунончи бар акс бошад дар он сурат макон ва сарзамин нез бар акс табдил ба дорул куфр мегардад. [5]
(идома дорад……..)
[1] الأم 7/360) أسلم أبو سفيان بن حرب بمر وهي دار خزاعة وهي دار الإسلام وامرأته هند بنت عتبة كافرة مقيمة بمکة وهي دارالکفر ثم أسلمت هند في العدة …وأسلم أهل مکة وصارت مکة دارإسلام وأسلمت امرأة صفوان ابن أمية وامرأة عکرمة بن أبي جهل وهما مقيمان في دارالإسلام وهرب زوجاهما إلى ناحية البحرين وهي دار الكفر ثم رجعا فأسلما وأزواجهما في العدة فأقرهم رسول الله على النکاح الْاول
[2] تحفة المحتاج 4/230) بأنها ما كانت تحت استيلاء رئيس الدولة الإسلامية وإن لم يکن فيها مسلم
[3] تحفة المحتاج 4/222) دار الإسلام ما كانت في قبضتنا وإن سکنها أهل ذمة أو عهد
[4] عبد الكريم بن محمد الرافعي ، شرح الوجيز ، المحقق: علي معوض – عادل عبد الموجود، بیروت ، دار الكتب العلمية ، ۱۴۱۷ هـ – ۱۹۹۷ م ج ۸ ص ۱۴٫ / وليس من شرط دار الإسلام أن يکون فيها مسلمون بل يکتفى كونها في يد الإمام وإسلامه /
[5] محمد بن علی شوکانی ، السيل الجرار ، قاهره ، جنه احیاء التراث الاسلامی۱۴۳۱ق. ج ۴/۵۷۵ / أن الاعتبار بظهور الكلمة، فإن كانت الأوامر والنواهي في الدار لأهل الإسلام بحيث لا يستطيع من فيها من الكفار أن يتظاهر بكفره إلا لكونه مأذونا له بذلك من أهل الإسلام؛ فهذه دار إسلام، وإن كان الأمر بالعكس فالدار بالعكس