Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3- қисмат)
Дар инжо мухим нест маконхойи худ мухторий нез барои куффори ахли зимма вужуд дошта бошадки ба қавонини худишон умури худро идора мекунанд, сарзамини куффор ахли зимма нез боз жузви дорул ислом ба хисоб меоянд, чун зер мажмуъайи хокимияти қонуни ислом ва хукумати исломий хастанд.
Ба хамин далил хукм додан дар мовриди хок ва сарзамини иртиботи бо сокинини он надорад ва инхамма таъкид бар ин масала ба хотири ин астки набояд ижоза дод мужриёни жанги равонийи душман бо шубхот ва шак ва гумонхойики тўлид мекунанд аз ин хақиқати шаръий дар ростойи авом фарибий суъистефода кунанд.
Фирқахойи чун Увфия дар миёни хавориж хастандки мегуянд агар рахбари кофар шуд тамоми раъият ва мардумони тахти хокимияти у хам кофар мешаванд ё фирқахойи чун азориқа аз хавориж хастандки Абу Хасан ашъарий нақл мекунадки ин гурух аз хавориж бар ин бовар буданд ва хиёл мекардандки хар касики дар дорул куфр сокин бошад у хам кофар аст. Ва ин нигаришхойи мунхарифона [1]
ва зидди шаръий хеч рабти ба мазохиби чохоргонайи кунуний ва [2]
маъруф ба ахли суннат ва мазохиби дугонайи кунуний маъруф ба ташайюъ надорад.
Пас ташхиси ” дорул ислом” аз ” дорул куфр” чи дар асри нубувват ва чи дар хар замони ниёзи ба тахассуси хос ва хатто ниёз ба саводи хондан ва невиштани хосси надорад балки танхо ниёз ба баёни шариат ва қалб ва гуши хақпазири дорад:
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ (ق/37)
Ба рости дар ин бедорбош ва ардурзи бузурги аст барои онки дили ( огох) дошта бошад, ё бо хузури қалб, гуши фаро дорад.
Нигох кун ва бибин ” қонуни асосийи” кудом кишвар бар асоси шариати аллох бар асоси хар ек аз мазохиби исломий аст ва рахбари он хам мусалмони аз еки аз мазохиби исломий аст пас он кишвар дорул ислом аст ва нигох кун ” қонуни асосийи ” кудом кишвар бар асоси секуляризм ё бар асоси яхудият ё насроният ва мажусият ва соибийгарий аст пас он кишвар ва сарзамин дорул куфр аст.
Холо мумкин аст шахси бошадки мо намедонем мусалмон аст ё нест, ба махзи инки аломатики нишон аз мусалмон будани у ошкор шуд масалан намоз хонд ё руза гирифт мегуем мусалмон аст чун инхо алоими ва нишонахойи мусалмон будан хастанд. Ба хамин тартиб дар асри нубувват ва хатто қарнхо пас аз он сарзаминхойи дар масири лашкаркаший ва жиходи муслимин вужуд доштандки мўъминин шинохти аз дорул ислом ё дорул куфр будани онхо надоштанд, яъни мисли алъон мушаххас набудки фалон кишвар ё фалон шахр ё фалон русто қонуниш бар чи асоси аст ва фалон мантақа бар асоси чи қонуни идора мешавад?
Яъни дар гузашта мумкин буда сарзаминхойи буда бошандки мўъминини мужохид на аз қонуниш шинохти дошта бошанд ва на аз хукуматиш, дар ин сурат ба махзи инки вориди чанин мантақайи шуданд агар масалан садойи азонро шанидандки аломати дорул ислом будани мантақайи буд фовран хукм ба дорул ислом будани чанин сарзамин медоданд.
Хамчунонки агар шахсиро дидемки намоз мехонад фовран хукм ба мусалмон будани у медихем хар чандки дар дил хеч эътиқоди ба ислом надошта бошад ва еки аз мунофиқин ва аз душманони пинхони муслимин бошад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
« العَهدُ الَّذِي بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمُ الصَّلَاةُ، فَمَنْ تَرَكَهَا فَقَدْ كَفَرَ»[3].
Ахд ва пеймоники миёни мо ( мусалмонон) ва онхо ( куффор) хаст; намоз аст, ва хар каси онро тарк намояд кофар мешавад.
(идома дорад……..)
[1] المقالات ( 1/ 194) ، الملل والنحل ( 1/ 126) ، الفرق بين الفرق (ص 109) / إذا كفر الإمام فقد كفرت الرعية الغائب منهم والشاهد
[2] مقالات الإسلاميين (1/88) “وزعمت الأزارقة أن من أقام في دار الكفر فهو كافر، لا يسعه إلا الخروج”.
[3] أخرجه الترمذي (2621)، والنسائي (463)، وابن ماجه (1079)، وأحمد (22987).