Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Меъёр ва маллоки ташхиси ” дарайн” дар дунё.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5-қисмат)  

Дар хамин замина имоми Ахмад рохимахуллох ва Абу Довуд ва дигарон ривоят мекунандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам харгох лашкариро мефристод мефармуд:

  إِذَا رَأَيْتُمْ مَسْجِدًا أَوْ سَمِعْتُمْ مُؤَذِّنًا فَلَا تَقْتُلُوا أَحَدًا.[1]

Чун масжиди мушохада кардид ё аз мунодийи ( азон) ро шанидид касиро ба қатл нарасонид.

Шавконий дар шархи ин хадис мегуяд, вужуди масжиди дар ек ободий, хатто агар дар он азон гуфта нашавад, ба танхоий кифоят дар дорул ислом будани он ободийро мекунад, чироки дар хадис гуфта нашуда, агар масжиди буд ва азон хам дар он гуфта мешуд ба он хамла накунид; балки вужуди масжид, дар дорул ислом будани шахр ва ахли он кифоят мекунад. [2]

Ба хамин далил Абу Бакр розиаллоху анху дар номайики барои қабоилики дар дорул куфри муртаддин зиндагий мекарданд ва мушаххас набудки муртад шуданд ё мусалмон монданд барои фармондахони худ невишт: ” даъват, азон аст ва чун гуфтанд даст аз онхо бардорид”. [3]

Намоз аломати мусалмон будани шахс аст ва азон ва масжид хам аломати дорул ислом будани сарзаминхойики ” мажхул” хастанд ва намедонем дорул ислом хастанд ё дорул куфр . Имоми Нававий ва ибни Ражаб ханбалий хам бо истинод ба ин аходис, маллоки ташхиси дорул ислом аз дорул куфрро барои мужохидиники намедонанд сарзаминики барои жангидан ба он ворид шуданд мутаъаллиқ ба муслимин ва қонуни шариати аллох аст ё хейр, шанидани садойи азон медонанд.  [4]

Пас бояд дар татбиқи масоил хатман манот ва иллати хукм ва замон ва маконро дар назар гирифт ва гарна мумкин аст дар қазоватхойимон дучори иштибох шавем. Манот ва иллати хукм ва қарор додани азон ва вужуди масжид “жахл” ба мусалмон ё кофар будан мантақайи дар хенгоми жиход ва жанги мусаллахона ва василайи жихати мухофизат аз хуни муслимин буда, ва гарна агар мисли  Хайбар мушаххас бошадки кофар хастанд ва жахли вужуд надошта бошад ниёзий ба қарор додани ин алоим нест.

Бояд инро бидонемки дар он ” замон” хар касики вориди дини ислом мешуд хар чохор маъни ва мафхуми дин ( 1. Қудрати хукуматий.2 қонун ва барнома. 3. Итоат ва фармонбурдорий.4. Мужозот ва подош.) ро ба дини ислом медод ва чунончи каси намедонист фалон сарзамин жузви дорул ислом аст ё дорул куфр фақат кофий буд бишнавадки озодона азон дода мешавад ё масжиди вужуд дорад; инхо аз нишонахойи хоким шудани қонуни шариати аллох дар он жомеъа ва хокимияти муслимин буд. Ба хамин далил азон ва мавориди ошкори инчунини хам еки аз нишонахойи ин хокимияти қонуни шариати аллох ва рахбарияти жомеъа тавассути муслимин буд ва гох уламойи мазохиби мухталифи исломий ба зикри намунахо ва алоими дорул ислом ишора мекардандки ” дар замони онхо” хар маконики чанин алоими дошт дорул ислом махсуб мешуд . Ба ин шева мазхаби имоми Молик азон ва иқомайи ошкори ин шаъоирро аз аломати ин тахаккум медонанд. [5]

Бар ин асос “дар он замон” амнияти муслимин дар ин маворид хам еки аз нишонахойи дорул ислом ба шумор мерафтки мазхаби ханафий дар ин замина ба хубий ва тафсил ба он пардохта аст. [6]

Албатта манобеъи зиёдий дигари хам вужуд дорандки бо хамин мазмун матолибиро оварданд ва банда онхоро жамоварий кардамки иншааллох дустон саъй мекунанд дар поварақи матолиб ба онхо ишора кунанд. [7]

“амнияти” мовриди назари ахли фиқх дар ” он замон” хам яъни ” амният” дар пиёда кардани хар 4 маъни ва мафхуми дин ва набояд иддайи бо баржаста кардани ” амният” дар масоили шахсий ” ноамний” дар татбиқи қонуни шариати аллох ва соири маворидро бипушонанд ва ба ин шикл аз мафхуми ” амният” хам дар ростойи ахдофи секуляристхо суъистефода кунанд.

(идома дорад……..)


[1] مسند احمد، ج3، ص 448 / سنن أبي داوود كِتَاب الْجِهَادِ بَابٌ فِي دُعَاءِ الْمُشْرِكِينَ 2309 / ابن حجر العسقلاني ، الإصابة 3/406 /

[2] شوکانی، محمد بن علی، نیل الاوطار، ج7، ص289.

[3]– محمد بن جریر طبری، پیشین، ص 251

[4] نووی، یحیی بن شرف، المنهاج شرح صحیح مسلم، ج4، ص84؛ ، ابن­رجب حنبلی، عبد الرحمن بن احمد، فتح الباری شرح صحیح البخاری، ج5، ص232.

[5] .(الاستذكار” (4/ 18) و”التمهيد/مرتب” (3/ 61) كلاهما لابن عبدالبر، و”الذخيرة” للقرافي (2/ 58) و”الدرر السنية” (12/ 127)، و “شرح الزرقاني” (1/ 148)، و”المنتقى” للباجي (1/ 133)، و “التاج والإكليل” للعبدري (1/ 451)، و”الفواكه الدواني” للنفراوي (1/ 171 ))

[6] بدائع الصنائع” كاساني (7/ 130)، “المبسوط” (10/ 114) و”شرح السير” (5/ 1073) ) 

[7] مثل: ابن عبد البر، يوسف، الاستذكار، تحقيق: سالم محمد عطا، محمد علي معوض، دار الكتب العلمية، بيروت، چاپ اوّل، 1421ق. ج1 ص371- قشیری نیشابوری، مسلم، صحیح مسلم، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي، بیروت، ج1،ص288-  نووي، يحيى بن شرف (م 676)، المنهاج شرح صحيح مسلم بن الحجاج، دار إحياء التراث العربي، بيروت، چاپ دوّم، 1392 هـ.ق.ج4،ص 84- ابن رجب حنبلي، عبد الرحمن بن أحمد (م 795)، فتح الباري شرح صحيح البخاري، مكتبة الغرباء الأثرية، المدينة النبوية، چاپ اوّل، 1417 هـ.ق ج 5،ص 232.- ابن حنبل شيباني، أحمد، مسند أحمد بن حنبل، تحقيق: شعيب الأرنؤوط وعادل مرشد و ديگران، مؤسسة الرسالة، چاپ اوّل، 1421ق.ج24،ص488./ در این صورت الحافظ أبي بكر الإسماعيلي می گوید: ويرون (أي أهل السنة) الدار دار إسلام لا دار كفر -كما رأته المعتزلة!-  ما دام:1-  النداء بالصلاة والإقامة بها ظاهرين،2- وأهلها ممكنين منها 3-  آمنين» 

یا صاحب “الدر المحتار” (4/ 356) می گوید: «ودار الحرب تصير دار الإسلام بإجراء أحكام أهل الإسلام فيها «كجمعة وعيد »  یا صاحب “الدر الحكام” (1/ 331)   به صراحت می گوید: ودار الحرب تصير دار إسلام بإجراء أحكام أهل الإسلام فيها؛ «كإقامة الجمع والأعياد»، وإن بقي فيها كافر أصلي.  ابنُ عبد البر هم  در “الاستذكار”می گوید:  “ولا أعلمُ خلافًا في وجوبِ الأذانِ جملةً على أهل الأمصار؛ لأنّه مِن العلامة الدّالة الـمُفرِّقةِ بين دار الإسلام ودار الكفر”.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *