Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(1-қисмат)
Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши 6 қисмати аввал :
Дар китоби равобити мутақобили ислом ва дини секуляризм ва хамчунин дар дарси шишуми муқаддамотий дар мовриди вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом ва мухтассоти хукумати исломий ала минхажин нубувват ва ……. ба андозайи кофий сухбат шуда аст ва саъй мекунем жихати ёдоварий ба сурати гузаро ва мовридий ба 3 асари ” дорул ислом” ( вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом”, хижрат , рахбарий) ки 3 асоси шахривандий дар дорул ислом хастанд ишора кунем.
Замоники шахс аз худиш мепурсадки чиро аллох таоло инсонхоро ба се даста
-1أَنعَمتَ عَلَيهِمْ 2- المَغضُوبِ عَلَيهِمْ 3- و ضَّالِّينَ
тақсим карда? Мутаважжих мешавадки бо инсонхойи бо чанд сабки зиндагийи мухталиф тараф аст ва аллох таоло жихати шева бархурд бо хар ек , ахком ва қавонини – чи дар дунё ва чи дар қиёмат- қарор додаки, муслимин дар дунё бояд тибқи ин қавонин бо хар ек онхо муомала ва рафтор кунанд. Яъни ба махзи инки шахс худишро дар дастайи мўъминин ва муттақин ё дастайи аз ” куффори шишгона” йи ошкор яъни: 1. Аллазина хаду 2. Вассоибин 3.Ваннасоро 4.Валмажус 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. Муртаддин) ва ё худишро дар дорудастайи мунофиқин қарор медихад ба шумо паём медихадки чигуна бархурди бо у дошта бошид ва худи ин шахс таъйин мекунадки дар қавонини шариати машмули кудом даста аз ахком мешавад.
Замони хамки ба далили инод ва саркашийи куффор бахши аз замини аллох тавассути ” куффори шишгона” йи ошкор ғасб мешавад ва ин куффор бо қавонини куфрийи худ бар он хокимият пейдо мекунанд, ва дар баробар, замоники мўъминин бар бахшхойи дигар аз замини аллох хокимият пейдо мекунанд ва қавонини аллохро дар жомеъа ижро мекунанад; бар хар ек аз сарзаминхойи тахти хокимияти ин ду жибхайи куфр ва ислом ахкоми бор мешаванд ва бар муслимин вазоифи мухаввил мешавадки бояд ба ин вазоиф хамчун дастури шаръий амал кунанд.
Дар ин сурат ба хамон сабкики тафкики инсонхо ба се даста намоёнгари се масири мухталифи зиндагий аст ва муслимин муваззаф ба тей кардани еки аз ин се масир ва қарор гирифтан дар еки аз ин се масир хастанд ба хамон сабк сарзаминхо нез ба ду даста мухталиф тақсим шуданд ва мўъминин муваззаф ба сукунат ва таъовун ва хамкорий ва анжоми вазифа дар еки аз ин ду сарзамин хастанд.
Аввалин мовриди аз асоси шахривандийи дорул исломики дар инжо ба он мепардозем вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом” аст.
Бидуни шак ” дорул ислом” хамчун ек мовжудияти ижтимоий ниёз ба тақвият ва муроқибат дорад ва бар мўъминин вожиб астки хамчун масоили фардий дар масоили ижтимоий нез тақвойи аллохро дошта бошанд ва тибқи дастуроти шариати аллох зиндагийи ижтимоийи худро ба пеш бибаранд ва хар мўъмини дар хар синфики қарор дорад ба вазоифи ижтимоийи худ амал кунад.
Алова бар ин агар бахши аз ” дорул ислом” мовриди хужуми душманони ислом қарор гирад, бар тамоми мусалмонон дар хар жойики бошанд вожиб астки ба қасди дифоъ аз киёни исломий ба жиход бипардозанд ва жиход хатто хамрох бо хуккоми жоир хам жоиз аст ва фуқахойи тамоми мазохиби исломий бар ин матлаб иттифоқ доранд. Ғейри аз мазохиби маъруф ба ахли суннат шиъаён нез бар ин боварандки дифоъ аз киёни исломий хар чанд хамрох бо аиммайи жур вожиб аст, аммо бояд ба қасди дифоъ аз киёни исломий бошад. Яъни агар дида мешавадки шиъаёни усулгаройи 12 имомий дар ин авохир аз хукумати бадили изтирорийи исломийи усмонийхо химоят мекунанд ба далили [1]
дифоъ аз киёни исломий ва дорул ислом аст на ба далили химоят аз шохони онхо чун ин шохонро жоир медонанд ё хатто ба далили дифоъ аз мазхаби онхо, чун мазхаби онхоро хам қабул надоранд. Ё агар дида мешавадки амсоли Ширкух ва Салохиддин шофеъий мазхаб аз хукумати шиъаёни фотимий миср ва амсоли ибни Таймия ханбалий мазхаб аз хукумати ахли бидъат хоким бар шом химоят мекунанд ба далили дифоъ аз киёни исломий ва ” дорул ислом” дар баробари куффори салибий ва куффори мушрики муғул аст, на ба далили химоят аз шохони хоким бар Миср ё Дамашқ ва ё химоят аз мазхаби онхо.
(идома дорад………)
[1] علی اصغر مروارید، سلسلة الینابیع الفقهیه، بیروت، دارالتراث، 1410، ج 9، ص 4950.