Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)  

Ин тақвият кардан ва дифоъ аз дорул ислом хам танхо бо мулхақ шудан ва хижрат ба ” дорул ислом” ё анжоми вазифа тахти мудирияти ” дорул ислом” дар сарзаминхойи дигар сурат мегирад. [1]

Хижрат хам ба қовли ибни Усайр дар нихоят: ” хуруж аз замини ба суйи замини дигар ва тарки сарзамини аввали ва интиқол ба сарзамини дувуми”. На хижрат аз куфр ба исломки муслимин қаблан анжом доданд. Барои хамин аст каламайи ансор ва мухожир шикл мегирад.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

« ‏الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ‏»[2].

Мусалмон каси астки мусалмонони дигар, аз забон ва дасти у солим ва дар амон бошанд ва мухожир каси астки аз хар чи аллох мутаол нахий карда аст, хижрат ва дурий намояд. Иддайи аз уламо аз он тахти унвони мухожирати маънавий ва ботиний дар баробари мухожирати хиссий ва зохирий аз он ёд карданд, аммо бояд бидонемки аллох таоло мисли соири нахийхо аз мондан дар дорул куфр хам нахий карда аст ва шахс бояд аз ин нахийи аллох таоло дурий кунад ва замоники аллох таоло мефармояд:

  فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ (ذاريات/50)

( эй пайғамбар! Бигу) ” пас ба суйи аллох бигурезид” мўъминин аз куфр ба суйи аллох фарор карданд ва хамин фарор ба суйи аллох онхоро вориди доирайи муслимин карда ва зери банойи хижрат ва соири ахкоми шаръий шуда аст. Ба хамин далил хижрат ду хислат пейдо мекунад: Абдуррохман ибни Авф ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

« إِنَّ الْهِجْرَةَ خَصْلَتَانِ : إِحْدَاهُمَا أَنْ تَهْجُرَ السَّيِّئَاتِ، وَالأُخْرَى أَنْ تُهَاجِرَ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛

Хижрат ду хислат дорад: аввали онки аз зиштихо дурий кунид, ва дувуми инки ба суйи аллох ва росулиш хижрат намойид,

وَلاَ تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُقُبِّلَتِ التَّوْبَةُ وَلاَ تَزَالُ التَّوْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنَ الْمَغْرِبِ فَإِذَا طَلَعَتْ طُبِعَ عَلَى كُلِّ قَلْبٍ بِمَا فِيهِ وَكُفِىَ النَّاسُ الْعَمَلَ»[3]

Ва модомики тўвба пазирофта мешавад хижрат  қатъ намегардад, ва тўвба пазирофта мешавад то замоники хуршид аз мағриб тулуъ кунад; пас вақти тулуъ кард бар хар қалб ва хар ончи дар он аст хатм зада мешавад ва мардум аз амал бениёз мешаванд.

Аз росулулох саллаллоху алайхи васаллам пурсиданд:

«أَیُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ؟»

кудом хижрат бартар аст? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

«أَنْ تَهْجُرَ مَا كَرِهَ رَبُّكَ»

ончироки парвардигорит хуш надорад тарк куни. Ё

« أن تَهْجُرَ ما حرَّم اللَّهُ[4]»

ончироки аллох мутаол харом карда тарк кунид.

Бидуни шак иймон овардан ва фарор аз куфр ба суйи аллох ва росулиш асос ва зербанойи хамма чиз аст ва мухимтарин иттифоқи астки барои зиндагийи хар шахси рух медихад аммо бо ин вужуд замоники дар мовриди хижрат ва мухожир дар оёти қуръон сухбат мешавадки ба дорул ислом рабт дорад манзури хижрати зохирий аз макони ба макони дигар жихати мухофизат аз ин иймон ва амал кардан ба дастуроти шариати аллох аст. Чунончи ба унвони мисол фармудайи аллох мутаол астки :

وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللّهِ  (نساء/ 100).

” ва касики ба қасди хижрат ба суйи аллох ва пайғамбариш, аз хонайи худ берун равад, онгох маргиш фаро расид, қатъан пододиш бар аллох аст”.

(идома дорад……..)


[1] أحکام أهل الذمة ۱/۵ / دارالهجره که حاکمیت پیدا کند و قوانین شریعت الله را پیاده کند تبدیل می شود به دارالاسلام . ابن قيم می گوید: وكانت دار الهجرة في زمن رسول الله هي دار الإسلام فلما أسلم أهل الْمصار صارت البلاد التي أسلم أهلها بلاد الإسلام . دارالهجره  در زمان رسول الله به دارالاسلام تبديل شد پس هنگامی كه اهل جائی مسلمان شدند(يا تسليم شدند) آن سرزمينی كه اهل آنجا مسلمان شده اند وتسليم گشته اند، دارالاسلام است.

[2]  بخاری (10) ومسلم (40)

[3] الهيثمي: مجمع الزوائد 5/253

[4] ابو داود و نسائی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *