Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(1-қисмат)
Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши 7 : ( рахбарият дар дорул ислом)
Бар асоси оёти чун:
إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72)
Бегумон касоники иймон оварданд ва ( ва аз хона ва кошона хувиш) мухожират карданд ва бо жон ва моли худ дар рохи худо жиход намуданд.
الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)
Касоники иймон оварданд ва ба мухожират пардохтанд ва дар рохи худо бо жон ва мол жиход намуданд, доройи манзилати волотар ва бузургтари дар пешгохи худоянд, ва онон ростгорон ва ба мақсуд расондагон ( ва саодатмандони дунё ва охират ) мебошанд.
Ва оёт ва аходиси сахихи дигари дар ин замина баъди аз асоси иймони ” аллазина аману” ва асоси мухожирати ” ва хажару” ” севумин асоси шахривандийи дорул ислом” итоат аз рахбарияти жомеъа астки жиход ва соири умури хукуматийи тахти рахбарияти вохиди у анжом мешавад.
Дар ин заминайи мухим аллох таоло мўъминини миёни муслиминро мовриди хитоб қарор дода ва мефармояд:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ
эй касоники иймон овардаид! Аз худо ва аз пайғамбар итоат кунид, ва аз сохибони амри худ итоат намойид
فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ
ва агар дар чизи ихтилоф доштид онро ба худо ва пайғамбари у баргардонид
إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ
агар ба худо ва рузи қиёмат иймон дорид.
ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59)
ин кор ( яъни ружуъ ба қуръон ва суннат) барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.
Агар ба
« وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ –
сохибони амр аз худитон бошанд” бо
«فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ –
барои хал намудани тамоми мушкилот ба қуръон ва суннат баргардид” диққат кунем бисёр сода ва осон мутаважжих мешавемки рахбари жомеъа бояд еки аз мўъминин бошад ва бар асоси қуръон ва суннат хукм кунад ва агар дар мовриди ихтилофи пеш омад бояд барои халли он ба қуръон ва суннат марожаъа кунад.
Ин ояйи возих ва ошкоро бароимон баён карда астки афроди шойистагийи рахбарият ва сохиби амр шудан дорул исломро дорандки доройи се вижаги бошанд:
1-Рахбар ва сохиби амр бояд аз мўъминин миёни муслимин бошад.
2-Ин рахбар бояд танхо бар асоси қуръон ва суннат хукм кунад.
3-Ин рахбар бояд барои бартараф кардани тамоми мушкилоти иқтисодий , ижтимоий, ва ……..қазоватро ба додгохи қуръон ва суннати сахих баргардонад, то қуръон ва суннат рохкори халли мушкилотро нишон дихад.
Дар ин сурат ғейри мўъмин наметавонад рахбарияти дорул исломро бар ухда бигирад; ва мўъмини хамки ба унвони рахбар интихоб мешавад наметавонад ба ғейри қуръон ва суннат хукм кунад
« إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68)
ва дар ихтилофоти хамки ба вужуд биёяд наметавонад ба ғейри қуръон ва суннат мурожаъа кунад, чун
« وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ
Дар хар чизики ихтилоф дошта бошид, доварийи он ба худо вогузор мегардад.
(идома дорад……..)