
Рахбарият дар дорул ислом.
(13- қисмат)
Зайдия.
Уздиддин Ижий рохимахуллох хам тафаккури дуруст будани теъдоди рахбарро ба фирқайи аз зайдия нисбат медихад ва мегуяд: фирқайи жорудия аз зайдия бар ин бовар астки иморот дар авлоди Хасан ва Хусайн шўро аст хар каси аз навадгони фотимаки олим ва шужоъ бошад ва бо шамшир қиём кунад ва даъватгар ба суйи хақ бошад у имом аст; ба ин шикл ба теъдоди имомон ва рахбарон ижоза доданд ва чанин ижозайи халофи ижмоъ аст. .[1]
Албатта иддайи аз ахли суннат мисли имоми Ашъарий рохимахуллох бар ин бовар астки шиъаён хам мўътақид ба ду рахбари сомит ва нотиқ хастанд ва бо истинод ба ин сухан иддайи мехоханд ташайюъ жаъфарийро дар радифи мазохиби қарор дихандки мўътақид ба теъдоди рахбарият аст аммо лозим бидонем хамчунонки арз шуд назди ташайюъ 12 имомий рахбари ” вожубут тоах” йики дастур медихад ва бояд фармониш мовриди пазириш қарор гирад танхо еки аст ва хамиша еки буда. [2]
Бар ин асос мутаважжих шудемки ханафийхо , моликийхо, [3] [4]
шофеъийхо ва ханбалийхо ва зохирийхо ва шиъаёни жаъфарий дар[5] мовриди имом ва рахбари вожибут тоах чанин дидгохи доранд ва бар [6] ин нигариш ижмоъ доранд. [7]
Истидлоли иш шиш мазхаб ба тамоми оёт ва аходиси астки аллох таоло ва росулиш мўъмининро ба вахдат ва пархез аз тафарруқ ва чигунагийи бархурд бо ахли тафарруқ даъват карда астки дар китоби ” равобити мутақобили ислом ва дини секуляризм” ва дарси хаштум муқаддамотий ба тафсил дар мовриди ин оёт ва аходис сухбат кардам ва танхо жихати ёдоварий ба чанд моврид ишора мекунам. Иншааллох.
Аллох таоло мефармояд:
- وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ (انفال/46)
-Ва аз худо ва пайғамбариш итоат намойид ва ( дар миёни худ ихтилоф ва ) кешмикеш макунид,( ки агар кешмикеш кунид) дармонда ва нотавон мешавид ва шукух ва хайбати шумо аз миён меравад ( ва тарс ва харроси аз шумо намешавад). Сабр кунидки худо бо собирон аст.
- وَلاَ تَکُونُواْ کَالَّذِینَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْبَیِّنَاتُ وَأُوْلَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ (آل عمران/103)
-Ва монанди касони нашавидки пароканда шуданд ва ихтилоф варзиданд ( он хам) пас аз онки нишонахойи ровшан ( парвардигоришон) ба онон расид, ва ишонро азоби бузурги аст.
Тамоми ончи аз оёт ва аходис ва сухани асхоб ва аиммайи муслимин ва уламои солихи мўъминин дар мовриди ” вахдати огохона, хадафманд ва харакатий” гуфтаем танхо замони мутахаққиқ мегардадки хаммайи муслимин доройи ек рахбар бошанд ва каси дар ин замина хамсон ва рақибиш набошад; вужуди чанд рахбар дар ек жомеъа бидуни шак мунжар ба тафарруқ хохад шуд. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сирохат мефармояд:
- إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْن،ِ فَاقْتُلُوا الآخَرَ مِنْهُمَا [8]
-Замоники бо ду халифа байъат шуд халифа дувум аз ишонро бикушид.
مَنْ بَايَعَ إِمَامًا فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ إِنِ اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ آخَرُ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الآخَرِ [9]
Хар каси бо имом ва рахбар байът кунад ва бо ризояти қалбий дастишро дар дастиш наход, то онжоки битавонад бояд аз у итоат кунад ва агар каси дигари омад ва дар ин амр низоъ кард гарданишро бизанид.
مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ فَاقْتُلُوهُ [10]
(идома дорад…….)
[1] عضد الدين الإيجي، المواقف ، 3 /591 / قال الجارودية من الزيدية الإمامة شورى في أولاد الحسن والحسين فكل فاطمي خرج بالسيف داعياً إلى الحق وكان عالماً شجاعاً فهو إمام؛ فلذلك جوزوا تعدد الأئمة، وهو خلاف الإجماع
[2] أبو الحسن الأشعري، علي بن إسماعيل بن إسحاق بن سالم، مقالات الإسلامیین و اختلاف المصلین، ت: نعيم زرزور، ط1 ،المكتبة العصرية، بيروت، 2005م، 2 /343
[3] ابن السمناني، علي بن محمد بن أحمد، الروضة القضاة و طرق النجاة ، ت: صلاح الدين الناهي، ط2، مؤسسة الرسالة، بيروت، 1984م، 1 /69؛ والحموي، أبو العباس أحمد بن محمد مكي،غمز عیون البصائر فی شرح الاشباه و النظائر ،ط1 ،دار الكتب العلمية، بيروت، 1985م، 4 /111 .
[4] القرافي، أبو العباس أحمد بن إدريس بن عبد الرحمن، الذخیرة، ت: محمد بوخبزة، ط1 ،دار الغرب الإسلامي، بيروت، 1994م، 10 /26 .
[5] الماوردي، أبو الحسن علي بن محمد بن محمد بن حبيب، الأحکام السلطانیة، بدون ط، دار الحديث، القاهرة، بدون ت، 1 /29 .
[6] أبو يعلى، محمد بن الحسين بن محمد بن خلف ابن الفراء، الأحکام السلطانیة، ت: محمد حامد الفقي، ط2 ،دار الكتب العلمية، بيروت، 2000م، 1 /25 .
[7] ابن حزم، أبو محمد علي بن أحمد، ت: محمد إبراهيم وعبد الرحمن عميرة، الفصل فی الملل و الأهواء و النحل، ط2 ،دار الجيل، بيروت، 1996م، 4/151 .
[8] مسلم 4905 – 1853-3553
[9] مسلم 4882 / نسائی 4202
[10] مسلم 4904 – 1852 – 3552