Рахбарият дар дорул ислом.
(15- қисмат)
Замоники Хаббоб ибни Мунзир розиаллоху анху аз ансор дар сақифа бани соида гуфт: ” эй жамоати қурайш аз мо рахбари ва аз шумо хам рахбари, Умар ибни Хаттоб- розиаллоху анху гуфт:
” فَسَيْفَانِ فِي غِمْدٍ؟! إِذًا لَا يَصْلُحَانِ[1]
Албатта ин мисоли арабий аст мисли :
«لا يُجْمَعُ سَيْفَان في غِمْدٍ ولا فَحْلانِ في ذَودِ »
Ба ин маъники: ду шамшир дар ек ғилоф жой намегиранд ва бо хам намесозанд.
Аммо дар нихоят хамма сахоба ба ижмоъ расиданд ва ек нафарро интихоб карданд ва Абу Бакр сиддиқ розиаллоху анху интихоб шуд бар ин асос имоми Харамайн Жавиний мегуяд: мазхаби мухожирин ва ансор ин астки танхо ек нафар бояд рахбариятро бар ухда дошта бошад ва дар руйи замин каси набояд рақибиш бошад. [2].[3]
Байхақий рохимахуллох суханони Абу Бакр сиддиқ розиаллоху анху дар хамин жаласайи сақифаро дар китобиш зикр карда ва мегуядки Абу Бакр гуфта:
وَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ أَنْ يَكُونَ لِلْمُسْلِمِينَ أَمِيرَانِ؛[4].
барои муслимин халол нестки ду рахбар дошта бошанд.
فَإِنَّهُ مَهْمَا يَكُنْ ذَلِكَ يَخْتَلِفْ أَمْرُهُمْ، وَأَحْكَامُهُمْ،
агар чанин шавад дастуротишон бо хам фарқ мекунад, ва ахкомишон хам мухталиф мешаванд,
وَتَتَفَرَّقْ جَمَاعَتُهُمْ، وَيَتَنَازَعُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ،
ва жамоатишон мутафарриқ мешавад, ва дар бейни худ дучори даргирий мешаванд,
هُنَالِكَ تُتْرَكُ السُّنَّةُ، وَتَظْهَرُ الْبِدْعَةُ، وَتَعْظُمُ الْفِتْنَةُ، وَلَيْسَ لِأَحَدٍ عَلَى ذَلِكَ صَلَاحٌ
дар инжостки суннат тарк мешавад ва бидъат хоким мешавад ва фитна бузург мешавадки дар он ба салохи хеч каси нест.
Чи сухани зебо ва пурмухтавойи дар заминайи рахбарият гуфта аст. Суннат ин астки ек рахбар бошад агар табдил ба ду рахбар шуд ин кор бидъат аст,ин бидъат хамки тўлид шуд жойи суннатро мегирад ва суннат ба хамин содагий тарк мешавад. Хамчунонки бидъати шохигарий суннати хукумати исломий бар манхажи нубувват шуд ва то кунун ин бидъати бузург идома пейдо карда аст ва мо бо ахли бидъатхойи тараф хастемки ду бидъати бузургро бо хам махлут карданд: хам бидъати таъаддуд дар рахбарият ва хам бидъати мулукиятро.
Умар ибни Хаттоб хам дар мовриди шўройи 6 нафарайи улил амрки интихоб шуда буданд ва қарор буд аз миёни худ екиро ба унвони рахбари жомеъа интихоб кунанд дастури қатли тафрақа андозонро содир мекунад: ” Амр, Али ибни Аби Толиб, Усмон ибни Афвон, Абдуррохман ибни Авф, Зубайр ибни Аввом, Талха ибни Убайдуллох ва Саъад ибни Аби Ваққос, ро маъмури интихоби рахбар мекунад ва ба Сухайб, фармон додки бо мардум намоз бигузорад то он шиш нафар, аз миёни худ ба ек тан ризоят диханд ва Абу Талха ( Зайд ибни Сахл ансорий) ро бар онон гуморд ва гуфт: агар чохор нафар ризоят доданд ва ду нафар мухолифат карданд, гардани он ду нафарро бизан ва агар се нафар ризоят доданд ва се нафар мухолифат карданд , гардани он се нафариро бизанки Абдуррохман дар миёнишон нест ва агар се руз гузашт ва ба хеч каси ризоят надоданд, хамма онхоро гардан бизан.” 50 нафар аз ансор .[5]
муваззаф буданд дар ижройи ин дастур назорат ва муроқибат кунанд. . [6]
(идома дорад……..)
[1] البيهقي، أحمد بن الحسين بن علي بن موسى، السنن الکبری ، ت: محمد عبد القادر عطا، ط3 ،دارالكتب العلمية، بيروت، 2003م، باب لا يصلح إمامان في عصر واحد، 8 /249 ،برقم: 16548 / ؛ منا أمير، ومنكم أمير يا معشر قريش،
[2] البخاري، صحیح البخاری ، باب قول النبي :”لوكنت متخذاً ً خليلا”، 5/6 ،برقم: 3667
[3] إمام الحرمين الجويني، غیاث الامم فی التیاث الظلم ، 1 /172 / أن مذهب المهاجرين والأنصار هو: أن مبنى الإمامة على أن لا يتصدى لها إلا فرد، ولا يتعرض لها إلا واحد في الدهر
[4] السنن الكبرى للبيهقي (8/145) عن ابن إسحاق.
[5] یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، دار صادر، ج۲، ص۱۶۰؛ بلاذری، انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۲، ص۲۶۱ .
[6] سیوطی، تاریخ الخلفا، ۱۴۱۳ق، ص۱۲۹-۱۳۷.