Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(6-қисмат)
Моликийхо:
Бо онки манот ва меъёри дар назди худи имоми Молик рохимахуллох ва соири уламойи моликий возих ва ровшан аст ва ин бузургворон ” “қонун ва хукм” ро маноти ташхиси дорул ислом ва дорул куфр донистанд, аммо баъзи аз уламоъ мисли Дисуқий моликий рохимахуллох мегуянд ба далили тасаллути куффор бар дорул ислом ва ижро шудани қавонини куффор бар жомеъа, дорул ислом табдил ба дорул куфр намешавад модомики муслимин шаъоири ислом мисли намози жамоат ва жумъа ва ийдайн ва амсолихимро анжом медиханд. .[1]
дар ин нигариши дорул ислом мисли хамин муслиминики фарз шуда астки хам акнун 4 маъни ва мухтавойи динро ба секуляристхо доданд ва дар дорул куфрхойи амрико ва европо ва австралия ва ғейрих бо хифзи порайи аз шаъоири исломий комилан шахсий мисли намоз ва руза ва жумъа ва ийдайн ва …… хамчунон худро дар доирайи ислом нигах доштанд.
Адами изхори ” маъоний ва мафохими чохоргона” йи дин ( 1. Қудрати хукуматий 2. Қонун ва барнома 3. Итоат ва фармонбурдорий 4. Мужозот ва подош) , ва ажз дар ижройи қавонини шариати аллох, ба далили ғалаба ва хокимияти куффор ва тахкими қавонини куфрий бар муслимин аст; ва заъаф дар баробари қудрат қарор мегирад, чунончи аллох таоло мефармояд:
إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلآئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُواْ فِيمَ كُنتُمْ قَالُواْ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قَالْوَاْ أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِيهَا فَأُوْلَـئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءتْ مَصِيراً (سورة نساء/97- 98)
Дар инжо ин ашхоси истизъоф ва зердаст буданро метавонанд бо хижрат аз дорул куфр ба дорул ислом аз бейн бибаранд аммо анжомиш намедиханд. Манот ва мадори хукм дар қудрат бар аз бейн бурдани истизъофи астки ин истизъоф аз қудрат ва ғалабайи куффор ба вужуд омада.
Дар тамоми сарзаминхойики тахти контроли тоғутхойи секуляри жахоний ё тоғутхойи секуляри махаллий аст муслимин мултазим ба мухтаво ва маъонийи чохоргонайи дин ва касоники мехоханд куфр ба тоғут дошта бошанд ва динро барои аллох таоло холис кунанд ва аз хаққи худ дар татбиқи қавонини шариати аллох сухани ба миён биёваранд ва амали бар халофи қавонин ва қудрати хукуматийи секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) анжом диханд харгиз амният надоранд балки дар тангноххойи мухталифи чун махрумиятхойи ижтимоий ва зиндоний шудан ва табъид ва ихрож ва хатто эъдом қарор хоханд гирифт.
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ
Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.
[1] لأن بلاد الإسلام لا تصير دار حرب بأخذ الكفار لها بالقهر ما دامت شعائر الإسلام قائمة فيها
