Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(12- қисмат)
Пас агар бихохем ба ” тахрижи манот” яъни таъйини иллати хукм дар асл бипардозем мутаважжих хохем шудки: ” қонун ва хукм” чизи астки хукми дорул ислом ва дорул куфр будани сарзамини ба он овизон аст ва хукмро нигах дошта аст: ва агар боз бихохем авсофи ғейри муассир дар хукм додан бар сарзамини ба дорул ислом ё дорул куфрро кинор бигузорем ва ба ” танқихи манот” даст бизанем боз мутаважжих хохем шудки аз миёни авсоф ва вижагихойи мухталиф, ” қонун ва хукм” васфи муассир ва аслий аст.
Ба унвони мисол медонемки хамр ( ва ба истелохи роижи мо машруботи алкулий) доройи вижагихо ва сифатхойи мухталифи чун: мойеъ будан, доройи ранг ё беранг, доройи таъмхойи мухталиф ва масти овар хастанд, холо аз миёни инхамма вижагий, кудом вижагий иллати аслий ва иллати нахўфта дар хукми харом шудани хамр аст? Масти. Пас масти вижагийи маъруф ва василайи шинохти далили хукм ба харом будани хамр аст.
Дар вижагихойи мухталифи дорул ислом мисли вужуди масжид ва азон ва амният дар анжоми шаъоири чун намози жумъа ва намозхойи жамоат ва баргузорийи ийдхойи фитр ва қурбон ва рафтан ба хаж ва қурбоний кардан ва ” хукм кардан бар асоси қонун ва хукми шариати аллох” ва эътикоф дар масжид ва садхо вижагийи дигар кудом вижагий иллати аслий ва иллати нахўфта дар дорул ислом номидани сарзамини аст? ” хукм кардан бар асоси қонун ва хукми шариати аллох”. Иллат дар асл, мусовий бо иллат дар фаръ нест. Пас ” қонун ва хукм” вижагийи маъруф ва василайи аслийи шинохти далили хукм бар дор ва сарзамин аст.
Албатта бояд бидонем замоники уламо аз озодий ва амният дар анжоми шаъоир сухани гуфтанд, ” шаъоири аллох” бар асоси таъбири қуръоний яъни тамоми аломатхойики нишон медиханд ин шахс ё ин жомеъа исломий аст ва тамоми бахшхойи ибодатро дарбар мегирад ва замоники аллох таоло мефармояд:
وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ (حج/32)
“шаъоири аллох” танхо мунхасир ба намоз ва руза ва ийдайн ва жумъа ва жамоат ва хаж нест, ижройи худуд хам ” шаъоири аллох” хастанд жиход хам ” шаъоири аллох” аст. Хижоб ва тамоми ахкоми маънавий ва зохирийи ислом ” шаъоири аллох” хастанд.
Хам акнун нез бо кинор задани вижагихо ва сифатхойики дар ” вазъи мовжуд” ва ” замони хозир” дахли дар хукми бар ” дор” ва номидани сарзамини ба дорул ислом ё дорул куфр надоранд, аммо хамчун фуруъий ба хамрох сабаби аслий вужуд доранд – яъни ин вижагихойи фаръий баён шуданд аммо дахолати дар хукми аслий надоранд – мутаважжих мешавемки ” қонун ва хукм” манот, меъёр ва маллоки ташхиси ” дорайн” бар райи замин аст.
Борхо арз шудки аз нигохи шаръий ва ончи тамоми мазохаби исломий бар он иттифоқ доранд манот ва меъёр ва маллоки табдили дорул куфр ба дорул ислом ” қонун ва хукм” аст ва бар асоси назароти фуқахойи ислом, хукм бар дорул куфр будани кишвархо, ғалаба куффор бар он мантақа ва ривожи қавонини онон аст; ва алова бар он хукм бар дор ва сарзамин бо хукм бар сокинон фарқ дорад,сарзамини мисли бахшхойи аз руми шарқийки дар он муслимини зиндагий мекарданд аммо хамчунон дорул куфр буд бо фатхи он тавассути муслимин табдил ба дорул ислом мешавад холо агар бори дигар тавассути куффор ишғол шавад бо дорул куфрики қабли аз фатх буд чи фарқи дорад? Хеч фарқи надорад.
(идома дорад………)