Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(10- қисмат)
Замоники Абу Бакр сиддиқ қасди хижрат ба хабаша дошт аммо тавассути “ибни Дағина” ки бузург марди қабилайи қорра мовриди химоят ва панохандагий қарор мегирад, қурайшийхо гуфтанд: ба Абу Бакр бигу дар манзили худ маросими мазхабияшро бажой оварад ва намозишро бихонад то мужиби гумрох шудани фарзандонимон нашавад. Аммо Абу Бакр дар пушти хонаш макони сохтки онжо намоз бихонад ва дар онжо бо садойи боланд қуръонро тиловат мекард ва дигарон садойи қуръони уро мешаниданд ба хамин далил мушрикони Макка аз ин жараён харросон шуданд ва ибни Дағинаро фаро хонданд ва ба у гуфтанд мо панохандагийи Абу Бакрро ба шарти пазирофтемки дар манзили худ ибодат кунад. Аммо у аз ин хад гузашта ва дар пушти хона масжиди сохта ва намоз ва қуръон хонданро ошкор карда аст ва метарсем занон ва кудаконимонро гумрох кунад.
Абу Бакр ба “ибни Дағина” гуфт: ман харгиз аз кори худ даст барнамедорам ва хаққи панохандагийро ба шумо мустарид менамоям ва ба панохандагийи худованд рози хастам. [1]
Дар он замон сарфи хўндани қуръон дар маконхойи умумий хукми даъватро дошт, чун арабхо ба содагий қуръонро мефахмиданд ба хамин далил ин кори Абу Бакр хукми даъват дошт ба хамин далил секуляристхойи қурайш панохандагийи Абу Бакрро мехостанд танхо ба ибодат дар макони махдуд кунандки ба дигарон нарасад, “ибни Дағина” тавоноийи химоят аз озодийи даъват ва “амал” ро надошт, пас Абу Бакрро дар миёни еки ду рохи ақидатий мухайяр кард ё аз озодийи даъват ва “амал” сарфи назар кунад ва дар сояйи химояти у дар манзили худ ба ибодати хувиш бипардозад ва бо озодий зиндагий кунад ё масулияти даъват ва “амали” ошкорро мутахаммил шавад ва аз зери химояти у берун ояд. Абу Бакр рохи дувумро интихоб кард ва балойи рох даъват ва “амал” дар рохи худоро бар амният ва озодийи ибодат дар манзил таржих дод.
Ин панохандагий аз панохандагийи Абу Толиб пойинтар буд. Чироки панохандагийи Аби Толиб мабний бар озодийи даъват ва озодийи “амал” буд. Ба хамин далил Абу Бакр панохандагийки тейи он натавонад ба қавонини шариати аллох даъват ва “амал” кунадро пас мезанад ва авоқиби ноши аз пас задани ин панохандагийро бехтар аз кинор находани даъват ва “амал” ба бахши аз қонуни шариати аллох медонад.
Муслимин хатто агар чун Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху қудрати доштанд ижоза намедоданд секуляристхо хатто намоз ва ибодати онхоро тамасхара кунанд чи расид ба инки дар анжоми хукми шаръий мумониъати ба амал оваранд, ва касони чун Усмон [2]
ибни Мазъун хамки панохандагийи мушрикинро рад карда буд бо мухолифин даргир мешавад ва ба зад ва хурд пардохт то хаддики суратиш кабуд мешавад. Ва Умар ибни Хаттоб хам дар муқобили [3]
ришханди кофарон тавони тахаммул надошт ва бо онон ба зад ва хурд пардохт ва то ғуруби офтоб бо онон даргир буд. .[4]
Иддайи аз ин мўъминин бар халофи Сумайя ва Аммор ва Ёсир ва Билол ва …… ахли даъват буданд ва дар миёни мардум ба бо қироати қуръон ба ислом даъват медоданд ва бо онки медонистандки танхо хастанд ва мумкин аст садамоти жиддийи жисмий хам ба онхо ворид шавад, жихати шикастани убухат ва шавкати душманон бо онон даргир мешуданд ва авоқиби ин даргирийро нез мепазирофтанд.
(идома дорад…….)
[1] مختصر السیره، ص 88-78
[2] عبد السلام هارون ، تهذيب سيرة ابن هشام ، قاهره ، مکتبه السنه ، ۱۴۰۸ ص 57
[3]ابن هشام، سیره النبویه، ج 2، ص 9-10
[4]مبارکفوری، خورشید نبوت، ص 120، از ابن جوزی