Асли хокимияти қонуни шариат. ( бахши 14)
(4- қисмат)
Ё аллох таоло дар мовриди ахли бағий мефармояд:–
وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُمَا فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِی تَبْغِی حَتَّى تَفِیءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ (حجرات/9)
Харгох ду гурух аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид. Агар еки аз онон дар хаққи дигари бағий кунад ва таъаддий варзид ( ва сулхро пазиро нашавад), бо он дастаки бағий ва таъаддий мекунад бижангид то замоники ба суйи итоат аз фармони худо бармегардад ва хукми уро пазиро мешавад.
Оё ғейри аз қудрати хукуматий афрод ё гуруххойи дигар метавонанд бо ахли бағий бижанганд? Қатъан на. Танхо бо қудрати хукуматий метавон бо қудрати ахли бағий вориди жанг шуд. Мовардий шофеъий рохимахуллох мегуяд: ин оя аслий астки дар жанг бо ахли бағий метавон аз он истефода кард. Ва ибни Обидин ханафий хам мегуяд: инхо ахли бағий касони хастандки ба хотири таъвили иштибох бар алайхи ахли адл шўриш мекунанд ва агар масалайи таъвил набуд ва таъвили надоштанд дар ин сурат инхо қитоъ ва рохзан хастанд. Ахли бағий мисли хавориж [1]
ё ахли жамалки амири мўъминин Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху дар мовридишон гуфта:
إخْوَانُنَا بَغَوْا عَلَيْنَا.[2]
ё мисли ахли саффайн.
-Ё аллох таоло дар мовриди шахси зинокори ғейри мухсин мефармояд:
الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ (نور/2)
Хар ек аз зан ва марди зинокор ( озод ва издивож накарда) ро сад тозиёна бизанид ва дар ( ижройи қавонин ва худуд) дини худо раъфат( ва рахмат) нисбат бадишон надошта бошид, агар ба аллох ва рузи қиёмат иймон дорид. Оё афрод ва гуруххо метавонад ба жойи қози чанин журми сангинийро собит кунанд? Баъди аз исботи журм оё афрод ва гуруххо метавонанд мужрийи ин хукм шаванд? Қатъан на. Ижройи ин хад танхо аз ухдайи қудрати хукуматий бармеояд.
-Ё аллох таоло дар мовриди касики муртакиби нушидани мушруботи маст кунанда шуда мефармояд:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنصَابُ وَالأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (مائده/90)
Эй мўъминон! Хамр ( машруботи алкулий) ва қиморбозий ва бутон ва тирхо( бахтозмоий) палиданд ва амали шайтон мебошанд. Пас аз ( ин корхойи) палид дурий кунид то инки ростгор шавид.
(идома дорад……..)
[1] قال الماوردي : هذه الآية هي أصل ما ورد في قتال أهل البغي. العلامة ابن عابدين رحمه الله من الحنفية: والبغاة هم -كما في الفتح- قوم مسلمون خرجوا على إمام العدل ولم يستبيحوا ما استباحه الخوارج من دماء المسلمين وسبي ذراريهم، والمراد خرجوا بتأويل، وإلا فهم قُطَّاع. وفي الاختيار: أهل البغي كل فئة لهم منعة يتغلبون ويجتمعون ويقاتلون أهل العدل بتأويل، يقولون: الحق معنا ويدّعون الولاية. اه
[2] البداية والنهاية 7/300