Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (5) ( усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукумати-1) (29 бўлим)
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(5- қисм)
Мана бу вақтда учта хилма-хил манбаъ томонидан ташқи секуляр кофирларни босқинчилик пайтида фатво содир бўлади.
-Уларни бири оли саъудни наждийлари томонидан бўлиб унда усмонийлар хукуматини ва уни тарафдорларини такфир қилинади.
-Иккинчиси умумий жаъфарий шиъаларини маржаъси томонидан содир қиланади.
-Учинчиси хам усмонийларни муфтилари томонидан содир қилинади.
Биринчи фатво исломий изтирорий бадал хукумат ва ташқи секуляр кофирлар томонидан ишғол қилинишига билдирилган муносабат хақида бўлиб, у нажд уламоларига тегишли эди:
Наждият ўша пайтда хам ва хозирда хам қуйидагича эътиқодга эга бўлишган:” усмонийлар давлати суфийларни тарафдори бўлган ва суфийлар хам қабрларни ибодатига эътиқод қилишган”. Мана бу холатда исломий изтирорий бадал хукуматнинг наждий қўзғалончилар билан қилган жанги бугунги кунда сиёсий ихтилофлар номи билан ривожланган ихтилофлар сабабли бўлмаган, балки нажд уламоларини фатволаридан,уларни адабиётидан очиқ-ойдин кўриниб турганидек, наждийлар усмонийларни “мушрик” ва муртад ва уларни қўл остидаги диёрларни дорул куфр ва дорул харб деб санашган ва усмонийлар эса наждийларнинг ваххобийлиги сабабли уларни гумрох, қўзғалончи исломий фирқа яъни ахли бағий деб билишган, наждийларнинг усмонийлар билан қилган жанглари диний жанг ( бир динни бошқа бир дин билан қилган жанги) , усмонийларни наждият билан қилган жанги эса мазхабга оид жанг ( исломий мазхабни бошқа бир исломий мазхаб билан қилган жанги) хисобланган. Наждият аслида ханбалий мазхабининг мухаммад ибни абдулваххобни кўз- қараши асосидаги тафсиридир, усмонийлар ўзларининг хокимияти остидаги диёрларни хаммасида уни ваххобият деб исмлашган. [1][2]
Шайх Хусайн ибни Ғаномий айтадики: солих кишиларни,авлиёларни ибодатига юз тутишган эди ва диндаги тавхид арқонини ташлаб қўйишган бўлиб мушкилотлар, балолар, фожеъалар пайтида ўтиб кетган солих кишилардан панох топишарди. [3]
Саъуд ибни Абдулазиз хам усмонийларни ироқдаги волийсига ёзган номасида айтадики: сизларни наздингизда аллох таолога нисбатан куфр ва ширк шиорлари зохир бўлган; қабрларни устига гумбадлар қуриш, уларни зийнатлаш,нақшлар билан безаш ва уларни зиёрат қилиш, холбуки аллох ва росули бунга рухсат бермаган эдилар, улар учун байрам маросимлари ўтказилади ва хожатларни рўёбга чиқаришни ва мушкилотларни хал қилишни ,хамда ғам-андухларини таскин беришни талаб қилинади. Мана бу амаллар бир томонда, беш вақт намозга ўхшаш диний вожиботларни зоя кетказиш хам бошқа бир томонда жойлашган, демак намозхонларни ўзи якка холда намозини ўқийди, намоз ва закотини тарк қилган кишиларни бу хуник ишларидан қайтарилмайди ва мана бу мавзуъ хамма жойда тарқалган ,жуда кўп давлатларда : сурияда, ироқда, мисрда ва бошқа диёрларда хам вазият мана шундай холдадир. [4]
Султон Мухаммад Фотих хақида хам айтишадики: у константиполни фатх қилгандан сўнг 857 хижрий йилда Абу Айюб ансорий розиаллоху анхуни қабрини топади ва уни устига гумбадли мақбара қурдиради ва уни ёнига эса масжид солдиради, мана бу масжидни эса оқ мармар тошлар билан безайди,……… усмонийларнинг янги подшохи мана бу мақбарага келади ва ижро қилинган бир маросимда султонни қиличини ( Усмон биринчини) мавлавия тариқатини шайхидан қабул қилиб олади.[5]
Мана бу подшох биринчи бўлиб маданий ва жазолаш қонунларини асосини бино қилган эди, қуръон ва суннатда ворид бўлган баданий жазоларни ўзгартиради – баданий қасос ахкомларидан бўлмиш “тишни баробарида тиш ва кўзни баробарида кўз ва……” – мана буларни ўрнига дия учун нақд пул тўловларини ривожлантиради, султон Сулаймон замонида мана бу хукмларни барчаси бўйича барча заминаларда пиёда қилинади. [6]
(давоми бор……..)
[1] شیخ ناصر الفهد، دولت عثمانی و چگونگی برخورد دعوت امام محمد بن عبدالوهاب رحمه الله علیه نسبت به آن، ص 1
[2] شیخ ابن بادیس مالكي [متوفی: ۱۳٥٨هـ.ق] می‌گوید: «الأتراك هم الذين أطلقوا على حنابلة نجد مسمى (الوهابية)، وهم الذين نشروا عنهم التهم والأكاذيب في العالم الإسلامي، وأستأجروا الفقهاء في جميع الأقطار ليؤلفوا، ويكتبوا، ويكذبوا، على حنابلة نجد»[مجله‌ی الصراط، شماره ٥]
تركها از دولت عثمانی همان کسانی بودند که نام و لقب وهابیت را بر حنابله‌ی نجد اطلاق نمودند و همان کسانی بودند که در عالم اسلامی در مورد آنها تهمت‌ها و دروغ‌ها منتشر نمودند و فقهاء را در جميع اقطار اجير نموده تا اینکه بر عليه حنابله‌ی نجد تألیف نمایند و بنویسند و دروغ بگویند.
[3] روضة الأفکار ص 5به بعد
[4] الدرر السنیة ۱ / 382
[5] الدولة العثمانیة دولة إسلامیة مفترى علیها۱ / ۶۴
[6] تاریخ الدولة العلیة ص 1۷۷ . فتح القسطنطینیة ومحمد الفاتح ص ۱۷۷
