Исломий хукуматни ташкил қилинишига хужжат борми? Агар бўлса нимага кўрмаганга олинади? Жиходий ташкилотлар мана бу сўзларга қанчалик хамжихат бўлишган? (5)
Жавоб: қуръонга диққат қиладиган бўлсангиз,қуръонни хикоят қилишича, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам масалаларни айтиб бериш ва ахкомларни баён қилиш жойгохида бўлмаганлар, у кишининг дахолат қилиш миқёслари фақат вахийни етказиш майдонига чегараланиб қолган эмас, мусулмонлар хам фақат ахкомларни таълим олиш учун пайғамбар саллаллоху алайхи васалламни мурожаъат қиладиган маржаъ қилиб олмасликлари лозим, балки ижтимоъий масалаларда пайғамбари хотам томонидан чизиб берилган сиёсатга,каналга эргашишлари керак бўлади, сиёсий-ижтимоъий жараёнлар бўйича у кишини назарларига мувофиқ равишда амал қилишлари ва у кишини фармонлари баробарида итоат қилишлари лозим. Бунга мисол бўладиган оятлар қуйидагилардир:
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا »، (نساء /59)
Эй мўъминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган (яъни мусулмон) хокимларга бўйсинингиз! Бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз,- агар хақиқатан аллох ва охират кунига ишонсангиз – у нарсани аллохга ва пайғамбарга қайтарингиз! Мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.
« وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا »( نساء / 83).
Қачон уларга ( жангга кетган мусулмон аскарлар хақида) тинчлик ёки хавф-хатар (яъни ғалаба ва мағлубият) хабари келса, уни ёйиб юборадилар. агар ( улар ўзларига келган хабарни хар кимга ёйиб юбормасдан) пайғамбарга ва ўзларидан бўлган бошлиқларгагина етказганларида эди, уни (яъни мана шу хабарнинг хақиқатини) билмоқчи бўлган кишилар ўшалардан билган бўлар эдилар. Агар сизларга аллохнинг фазлу- мархамати бўлмаса эди, ( яъни аллох ўз мархамати билан сизларни иймонда устивор қилмаса эди) айрим кишилардан ташқари хаммангиз шайтонга эргашиб кетар эдингиз.
Қуръон мусулмонларни елкасига шу вазифани юклаяптики, мусулмонлар махсусан жанг шароитидаги ўзларига етган хабарларни,маълумотларни одамларни ўртасида тарқалишидан олдин пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламга етказишлари керак.
Мана бу оят очиқ-ойдин ишора қилиб турганидек, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам фақат илохий ахкомларни етказувчи эмас, балки ахкомлар бўйича мутахассис, мавзулар бакалаври масъулияти, ходиса ва сиёсий-ижтимоъий жараёнлар бўйича масъулият хам у кишининг зиммасидадир, мусулмонлар ахкомларни қўлга киритиш учун у кишига мурожаъат қилишганидек, сахих тахлилларга эга бўлиш учун хам у кишига юзланишлари лозим, ўзбилармончилик билан иш қилишдан пархез қилишлари керак. Қуръони карим мусулмонлардан шуни талаб қиладики, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам ижтимоъий ишларда ажрим қилгандан сўнг, у кишининг назарлари эълон қилингач, иккиланиб ўтирмасликлари керак,балки хаммалари буйруқга итоат қилишлари лозим:
«وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا» (احزاب / 36)
Аллох ва унинг пайғамбари бир ишни хукм қилган-буюрган вақтида бирор мўъмин ва мўъмина учун (аллохнинг хукмини қўйиб) ўз ишларидан ихтиёр қилишлари жоиз эмасдир. Ким аллох ва унинг пайғамбарига осий бўлса, бас у очиқ йўлдан озиш билан йўлдан озибди.
- – «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ» (حجرات/1)
Эй мўъминлар, сизлар аллох ва унинг пайғамбари олдида (яъни иккисининг изнисиз бирон сўз ёки ишга) қадам босманглар! Ва аллохдан қўрқинглар! Албатта аллох эшитгувчи,билгувчидир.
«مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ» (توبه/ 120)
Мадина ахолиси ва уларнинг атрофларидаги аъробийлар учун (жиходга чиқмай) аллохнинг пайғамбаридан қолишлари ва ундан юз ўгириб ўзлари билан овора бўлишлари жоиз эмас эди.
Бундан бошқа бир қанча оятлар борки, уларда пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг рахбариятини таъсири мусулмонларнинг ижтимоъий ,сиёсий, иқтисодий,харбий ,хавфсизлик, ақидавий хаётларини барчасини ўзини ичига қамраб олишини баён қилади.
