تعارفي درسونه/پنځم درس: شرعي دښمن پېژندنه (4)/په شرعي ادبياتو کې د مرتد پېژندنه او مرتدین او له مرتدین ډلو سره د چلند څرنګوالی(25)
یوه مهمه مسئله چې لازم ده دلته ورته اشاره وشي او په دې زمانه کې ډېر لیدل کېږي، دا ده چې ځینې کسان شته چې حکم ورته په غلط ډول رسېدلی او دوی دا حکم غلط فهم کړی دی. یو غلط شی د دین او د اسلام د حقیقت په توګه ورته معرفي شوی، او که تاسې ورته د دې خلاف څه ووایئ، نو هغه خبره چې تاسې ورته کوئ، ګمراهي او کفر بولي؛ ځکه چې ښوونکو ورته د دې برعکس شی ورزده کړی دی او ورته ویلي یې دي چې د دې خلاف خبره ګمراهي او کفر دی.
په داسې مواردو کې، چې ډېر ورسره مخ کېږو، بیا هم دا شخص د داسې کس په څېر دی چې حق ورته نهدی رسېدلی. متوجه شئ! په داسې مواردو کې دا کس د هغه چا په څېر دی چې حق ورته نهدی رسېدلی، او نبوي حجت ورته واضح او روښانه نهدی معلوم، بلکې ناپوه دی. داسې کس چې حق ورته واضح نهوي رسېدلی او حکم ورته بديهې او روښانه نهوي، له جرم او د ارتداد له حکم څخه تبرئه کېږي.
دریم شرط د تکفیر:
دا شرط د هغه سخن یا عمل پورې اړه لري چې شخص ترسره کړی دی. یعني:
دا باید روښانه، ښکاره، قاطع او صریحه الدلاله وي،
هېڅ شک، شبهه یا ګومان باید پکې نهوي،
دا باید په یقین او اطمینان سره او پرته له هېڅ شک او شبهې ثابت شي چې دا عمل شخص له اسلامه ایستلی دی.
دا یو مهم ټکی دی.
موږ پوهېږو چې رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي:
«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»
یعنې: د یوې جزا پلي کول (حد جاري کول) د ځمکې خلکو ته له څلوېښتو شپو باران څخه غوره دي.
په دې صورت کې، پرته له شکه، دا ضروري ده چې د هغو ناروغانو ناروغي ثابت شي چې د طاعون، توبرکلوز (سل)، وبا، ایډز او ورته ساري ناروغیو اخته وي. که د دوی د ناروغۍ حکم ور نه کړل شي، نو دا ناروغي به نه یوازې د دوی خپل ژوند ته خطر پېښ کړي، بلکې د ټولنې روغتیا ته به هم جدي زیان ورسوي.
که چیرې یو ناروغ ته ونه ویل شي چې دا ناروغي لري، د هغه خپله روغتیا هم له خطر سره مخ کېږي، او د ټولنې روغتیا ته هم تهدید جوړېږي. نو کله چې د یو ناروغ تشخیص وشي، او د هغه د ناروغۍ حکم صادر شي، دا نه یوازې د هغه د ژوند لپاره ګټه ده، بلکې د ټولنې د ساتنې لپاره هم یوه مهمه چاره ده.
همداراز، دا حقیقت دی چې د عادلانه او یقیني مجازاتو پلي کول د ټولنې د بقا، ثبات او سوکالۍ لپاره داسې ارزښت لري، لکه څلوېښت شپې پرلهپسې د رحمت باران چې د ځمکې شنهوالی، سوکالي او حاصلخېزي ډېروي. بلکه، د حدودو عادلانه تطبیق د داسې باران څخه هم غوره دی.
خو، سره له دې چې د شرعي حدودو پلي کول لوی خیر لري، که دا حدود د شریعت له اصولو سره سم نه وي، یا د ظلم، بېعدالتی، شک او ګومان پر بنسټ پلي شي، نو دا به د الله حدود نه وي، بلکې د خلکو د نفسانې غوښتنو له مخې به ترسره شوي وي.
موږ ډېر داسې کسان لیدلي یو، او اوس هم وینو، چې د الله د حدودو د پلي کولو ادعا کوي، خو دا حدود واقعاً د الله نه دي، بلکې د دوی د شخصي نظریاتو او نفسانې خواهشاتو پر اساس جاري کېږي. دوی دا کار د ظلم، استبداد، شک او د غیرشرعي دلایلو پر بنسټ ترسره کوي او بیا یې توجیه کوي.
د اسلامي عدالت تطبیق او د اسلام د عدل کارنامه، یوازې د مجرمینو د سزا ورکولو له امله نه ده بریالۍ شوې، بلکې د ټولنې د افرادو د حقونو د عادلانه څېړنې او د هر چا د حقونو د خوندي کولو له امله بریالۍ ده.
د یو شخص د حقونو دفاع، او د هغه چا د حقونو ساتنه چې په جرم تورن شوی، تر هر څه ډېر مهم، ستونزمن او اړین کار دی.
