نویسنده: admin

Савол: фитрат ахли кимлар бўлади? Бугунги кунда хам бундай шахслар мавжудми?

Жавоб: аллох таоло мархамат қиладики:

وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً (اسراء/15)

Биз то бирон пайғамбар юбормагунча ( у орқали ўзимизнинг амру фармонларимизни юбориб, унга итоат қилишдан бош тортмагунларича, бирон кимсани) азоблагувчи эмасмиз.

Ибни Хазм Андалусий айтадики: ” худованд тарафидан шундай қарор қилинганки, пайғамбарларни инзори  мана бу огохлантириш етиб борган  қавмларга воқеъ бўлади, худованди мутаол пайғамбар жўнатилган қавмларга азоб юборади. Шу сабабли пайғамбарларни даъвати йўлни узоқлиги ёки яшаётган маконни жуда чеккада жойлашганлиги ёки пайғамбар саллаллоху алайхи васалламнинг баъсатларини қисқа бўлганлиги сабабли етиб бормаган бўлса, азоб юборилмайди ва унга хеч нарса лозим  эмас, бу бизларнинг  жумхур уламоларимизнинг сўзидир. “

 (الأصول والفروع ، ص 131)

Бу ерда фитрат ахли,деб пайғамбарларнинг “огохлантириши, даъвати” етиб келмаган кишиларга айтилади. Агар мана бундай кишиларни яшаган замон билан  пайғамбарнинг юборилиш замони қисқа бўладиган бўлса хам маъзур хисобланишади. Фитрат ахлининг жахлдан маъзур бўлишларини асосий эътибори “пайғамбарларнинг хабарларини етиб бормаганлигидир” .  

Сийратда Зайд ибни Амр ибни Нуфайл хақида айтилишича: ” Зайд ўзини қавмини тарк қилиб, уларнинг бутлари,ўлаксаларни қони ва уларнинг бутлар учун  сўйган нарсаларидан четланади ва одамларни қизларни ўлдиришдан қайтаради ва айтадики: эй қурайш жамоати! Зайд ибни Амрни жони уни қўлида бўлган зотга қасамки,  мендан бошқа Иброхимни динига қолган қолган бирор кимса топилмайди, агар мен худони олдида қайси равиш севимли эканини билганимда эди, ана ўша равиш билан ибодат қилган бўлардим. Лекин мен уни билмайман.”

Шубхасиз пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам юборилишларидан олдин хам фитрат ахли бўлган кишилар мавжуд бўлган, аллох таоло мана бу хақида айтадики:

 « بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»(سجده/3) 

“йўқ,у (яъни қуръон) сиздан илгари бирон огохлантиргувчи келмаган қавмни (охират азобидан ) огохлантиришингиз учун парвардигорингиз томонидан ( нозил қилинган) хақиқатдир. Шояд улар хидоят топсалар.”

Бу ердаги қавмдан мақсад, Ийсо ва Мухаммад алайхиссаломни ўртасидаги фитрат ахли бўлади, ибни Аббос ва Мақотил уни зикр қилишган ( тафсири Қуртубий 14/ 85) яъни росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан олдинги Ийсо алайхиссаломни “хабарлари” уларга етиб бормаган кишилар фитрат ахли хисобланади ва жахлдан маъзурдирлар.

Ибни Қоййим рохимахуллох узр ба жахл борасида фатрат ахлини икки қисмга тақсимлаган, хатто узр ба жахлдаги мусулмонларни хам фитрат ахлини жумласидан,деб хисоблайди ва айтадики: “савол сўрашдан ва илмдан ожиз бўлган ва огох бўлишни имконини топа олмайдиган кишилар икки қисмга тақсим бўлишади:

Биринчи дастадагилар: хидоятни қасд ва ирода қилишади ва уни яхши кўришади. Аммо уларни йўллайдиган ёки таълим берадиган кишини бўлмаганлиги боис, бу илмни қўлга кирита олишмайди, бундай кишиларни хукми хам даъват етиб бормаган фитрат ахлидек бўлади.

Иккинчи дастадагилар: бу кишилар (хақни талаб қилишдан) юз ўгиришади ва уни қасд,ирода қилишмайди, ўзидаги бор нарсадан бошқасига харакат қилмайди.

Аввалги дастадаги киши айтадики: парвардигорим! Менда бор нарсадан кўра яхшироқ бўлган , сени хузурингдан бўлган динга эга бўлганимда,албатта уни танлаган бўлардим, ўзимда мавжуд бўлганини эса тарк қилардим. Лекин ўзимда мавжуд нарсадан бошқасини билмайман ва ундан бошқасини хам танимайман, бу мени бутун қудратимдаги нарсадир.

Иккинчи дастадаги киши холати қуйидагичадир: у ўзи танлаган йўлдан рози ва хурсанддир, бундан бошқа нарсалар унга таъсир қилмайди, (хақни қўлга киритиш йўлидаги харакатда) уни қодир бўлиши ё қодир бўлмаслигини ўртасида хеч қандай фарқ йўқ. Шунинг учун хам биринчи дастадаги киши фитрат даврида динни ихтиёр қилган ва уни қидирган, аммо қўлга кирита олмаган кишига ўхшайди. У ўзини ожизлиги,огох бўлмаганлиги ( мана бу огох бўлмасликни дафъ қилишни имкони бўлмайдиган даражада бўлиши лозим) ўзини барча харакатларини қилгандан сўнг дин йўлидан адашиб кетади. Аммо иккинчи киши динни ихтиёр қилишни қасд қилмаган ва динни талаб қилмаган,балки ўзини ширкида ўлиб кетган, агар бу киши динни талаб қилганда ва ( уни қўлга киритишдан) нотавон бўлиб қолганда яхшироқ эди. Шундай экан динни талаб қилиб нотавон бўлган киши билан уни талаб қилмасдан юз ўгириб кетган кишини ўртасида фарқ бор.  

  ( طريق الهجرتين: ص 412)

سَوال:فِطرَت اَهلِی کِیملَر بُولَدِی؟ بُوگوُنگِی کوُندَه هَم بُوندَی شَخصلَر مَوجُودمِی؟

جواب: الله تعای مرحمت قیلدیکی:     وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً (اسراء/15)

بِیز تا بِیران پَیغَمبَر یُوبارمَگوُنچَه ( اوُ آرقَلِی اوُزِیمِیزنِینگ اَمرُو فَرمانِیمِیزنِی یُوبارِیب، اوُنگه اِطاعَت قِیلِیشدَن باش تارتمَگوُنلَرِیچَه، بِیران کِیمسَه نِی) عَذابلَگوُچِی اِیمَسمِیز. 

اِبن حَزم اَندَلوُسِی اَیتَدِیکِی: “خُداوَند طَرَفِیدَن شوُندَی قَرار قِیلِینگنکِی، پَیغَمبَرلَرنِی اِنذارِی مَنَه بُو آگاهلَنتِیرِیش یِیتِیب بارگن قَوملَرگه واقِع بُولَدِی، خُداوَندِی مُتَعال پَیغَمبَر جُونَتِیلگن قَوملَرگه عَذاب یُوبارَدِی. شوُ سَبَبلِی پَیغَمبَرلَرنِی دَعوَتِی یُولنِی اوُزاقلِیگِی یاکِی یَشَیاتگن مَکاننِی جُودَه چِیککَه دَه جایلَشگَنلِیگِی یاکِی پَیغَمبَر صلی الله علیه وسلمنِینگ بَعثَتلَرِینِی قِیسقَه بوُلگنلِیگِی سَبَبلِی یِیتِیب بارمَگن بُولسَه، عَذاب یُوبارِیلمَیدِی وَ اوُنگه هِیچ نَرسَه لازِم اِیمَس، بُو بِیزلَرنِینگ جوُمهُور اوُلامالَرِیمِیزنِینگ سُوزِیدِیر.”    (الأصول والفروع ، ص 131)

بُو یِیردَه فِطرَت اَهلِی، دِیب پَیغَمبَرلَرنِینگ “آگاهلَنتِیرِیشِی، دَعوَتِی” یِیتِیب کِیلمَگن کِیشِیلَرگه اَیتِیلَدِی. اَگر مَنَه بُوندَی کِیشِیلَرنِی یَشَگن زَمان بِیلَن پَیغَمبَرنِینگ یُوبارِیلِیش زَمانِی قِیسقَه بُولَدِیگن بُولسَه هَم مَعذُور بُولِیشلَرِینِی اَساسِی اِعتِبارِی “پَیغَمبَرلَرنِینگ خَبَرلَرِینِی یِیتِیب بارمَگنلِیگِیدِیر”.

سِیرَتدَه زَید اِبنِ عَمرُو ابن نُفَیل حَقِیدَه اَیتِیلِیشِیچَه: “زَید اوُزِینِی قَومِینِی تَرک قِیلِیب، اوُلَرنِینگ بُوتلَرِی، اوُلَکسَه لَرنِی قانِی وَ اوُلَرنِینگ بُوتلَر اوُچُون سوُیگن نَرسَه لَرِیدَن چِیتلَنَدِی وَ آدَملَرنِی قِیزلَرنِی اوُلدِیرِیشدَن قَیتَردِی وَ اَیتَدِیکِی: اِی قوُرِیش جَماعَتِی! زَید اِبنِ عَمرُونِی جانِی اوُنِی قوُلِیدَه بُولگن ذاتگه قَسَمکِی، مِیندَن باشقَه اِبراهِیمنِی دِینِیگه قالگن بِیرار کِیمسَه تاپِیلمَیدِی، اَگر مِین خُدانِی آلدِیدَه قَیسِی رَوِیش سِیوِیملِی اِیکَنِینِی بِیلگَنِیمدَه اِیدِی، اَنَه اوُشَه رَوِیش بِیلَن عِبادَت قِیلگن بُولَردِیم. لِکِین مِین اوُنِی بِیلمَیمَن.”

شُبهَه سِیز پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وسلم یُوبارِیلِیشلَرِیدَن آلدِین هَم فِطرَت اَهلِی بُولگن کِیشِیلَر مَوجُود بُولگن، اَلله تَعالی بُو حَقِیدَه اَیتَدِیکِی:   « بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»(سجده/3)     “یُوق، اوُ(یَعنِی قُرآن) سِیزدَن اِیلگرِی بِیران آگاهلَنتِیرِیشِینگِیز اوُچُون پَروَردِیکارِینگِیز تامانِیدَن (نازِل قِیلِینگن) حَقِیقَتدِیر. شایَد اوُلَر هِدایَت تاپسَه لَر.”

بُو یِیردَگِی قَومدَن مَقصَد، عِیسَی وَ محمد عَلَیهِ السَّلامنِی اوُرتَسِیدَگِی فِطرَت اَهلِی بُولَدِی، اِبن عَبّاس وَ مقاتل اوُنِی ذِکر قِیلِیشگن (تَفسِیر قرطوبی 14/85) یَعنِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلمدَن آلدِینگِی عِیسَی عَلَیهِ السَّلامنِی “خَبَرلَرِی” اوُلَرگه یِیتِیب بارمَگن کِیشِیلَر فِطرَت اَهلِی حِسابلَنَدِی وَ جَهلدَن مَعذوُردِیرلَر.

اِبن قایِّم رَحِمَهُ الله عُذر بَه جَهل بارَسِیدَه فِطرَت اَهلِینِی اِیککِی قِیسمگه تَقسِیملَگن، حَتَّی عُذر بَه جَهلدَگِی مُسُلمانلَرنِی هَم فِطرَت اَهلِینِی جُملَه سِیدَن،دِیب حِسابلَیدِی وَ اَیتَدِیکِی: سَوال سُورَشدَن وَعِلم آلِیشدَن عاجِیز  بُولگن وَ آگاه بُولِیشنِی اِمکانِینِی تاپَه آلمَیدِیگن  کِیشِیلَر اِیککِی قِیسمگه تَقسِیم بُولِیشَدِی:

بِیرِینچِی دَستَه دَگِیلَر: هِدایَتنِی قَصد وَ اِرادَه قِیلِیشَدِی وَ اوُنِی یَحشِی کوُرِیشَدِی. اَمّا اوُلَرنِی یوُللَیدِیگن یاکِی تَعلِیم بِیرَدِیگن کِیشِینِی بُولمَگنلِیگِی بائِث، بُو عِلمنِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَیدِی، بُوندَی کِیشِیلَرنِی حُکمِی هَم دَعوَت یِیتِیب بارمَگن فِطرَت اَهلِیدِیک بُولَدِی.

اِیککِینچِی دَستَه دَگِیلَر: بُو کِیشِیلَر (حَقنِی طَلَب قِیلِیشدَن) یُوز اوُگِیرِیشَدِی وَ اوُنِی قَصد، اِرادَه  قِیلِیشمَیدِی، اوُزِیدَگِی بار نَرسَه دَن باشقَه سِیگه حَرَکَت قِیلمَیدِی.

اَوَّلگِی دَستَه دَگِی کِیشِی اَیتَدِیکِی: پَروَردِیگارِیم! مِیندَه بار نَرسَه دَن کوُرَه یَحشِیراق بُولگن، سِینِی حُوضُورِینگدَن بُولگن دِینگه اِیگَه بُولگنِیمدَه، اَلبَتَّه اوُنِی تَنلَگن بُولَردِیم، اوُزِیمدَه مَوجُود بُولگنِینِی اِیسَه تَرک قِیلَردِیم. لِیکِن اوُزِیمدَه مَوجُود نَرسَه دَن باشقَه سِینِی بِیلمَیمَن وَ اوُندَن باشقَه سِینِی هَم تَنِیمَیمَن، بُو مِینِی بُوتُون قُدرَتِیمدَگِی نَرسَه دِیر.

اِیککِینچِی دَستَه دَگِی کِیشِی حالَتِی قوُیِیدَگِیچَه دِیر: اوُ اوُزِی تَنلَگن یُولدَن راضِی وَ خوُرسَنددِیر، بُوندَن باشقَه نَرسَه لَر اوُنگه تَأثِیر قِیلمَیدِی،(حَقنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یُولِیدَگِی حَرَکَتدَه) اوُنِی قادِر بُولِیشِی یا قادِر بوُلمَسلِیگِینِی اوُرتَسِیدَه هِیچ قَندَی فَرق یُوق. شوُنِینگ اوُچُون هَم بِیرِینچِی دَستَه دَگِی کِیشِی فِطرَت دَورِیدَه دِیننِی اِیختِیار قِیلگن وَ اوُنِی قِیدِیرگن، اَمّا قوُلگه کِیرِیتَه آلمَگن کِیشِیگه اوُحشَیدِی. اوُ اوُزِینِی عاجِیزلِیگِی، آگاه بوُلمَگَنلِیگِی ( مَنَه بُو آگاه بُولمَسلِیکنِی دَفع قِیلِیشنِی اِمکانِی بُولمَیدِیگن دَرَجَه دَه  بوُلِیشِی لازِم) اوُزِینِی بَرچَه حَرَکَتلَرِینِی قِیلگندَن سُونگ دِین یُولِیدَن اَدَشِیب کِیتَدِی. اَمّا اِیککِینچِی کِیشِی دِیننِی اِیختِیار قِیلِیشنِی قَصد قِیلمَگن وَ دِیننِی طَلَب قِیلمَگن، بَلکِی اوُزِینِی شِرکِیدَه اوُلِیب کِیتگن، اَگر بُو کِیشِی دِیننِی طَلَب قِیلگندَه وَ (اوُنِی قوُلگه کِیرِیتِیشدَن) ناتَوان بُولِیب قالگندَه یَحشِیراق اِیدِی. شُوندَی اِیکَن دِیننِی طَلَب قِیلِیب ناتَوان بوُلگن کِیشِی بِیلَن اوُنِی طَلَب قِیلمَسدَن یُوز اوُگِیرِیب کِیتگن کِیشِینِی اوُرتَسِیدَه فَرق بار.

  ( طريق الهجرتين: ص 412)

س: اهل فتره چه کسانی هستند؟ آیا امروز هم این اشخاص وجود دارند؟

ج: الله متعال می فرمایند: وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً (اسراء/15) ما عذاب را بر هيچ كسي نمي فرستيم تا اينكه پيامبري را براي آنها روانه نكنيم.» ابن حزم  اندلسی مي گوید: ” از جانب خداوند چنين مقرر شده كه إنذارِ پيامبران بر كسي واقع مي شود كه (إنذار)به آنها رسيده باشد ، وخداوند متعال كسي را غذاب نمي دهد مگر بعد از فرستادن پيامبران. پس براين مبنا بر كسي كه دعوت(پيامبران)، خواه به سبب دور افتادگي مكان او يا كوتاه بودن فاصله ي زماني او با بعثت پيامبر صلی الله علیه وسلم ، به او نرسيده باشد عذابي نيست وچيزي بر او لازم نمي باشد واين قوال جمهور علماي ماست.” (الأصول والفروع ، ص 131)

در این صورت أهل فِتره كساني هستندكه «إنذارودعوت» پيامبران به آنها نرسيده باشد. چنين كساني حتي اگربين آنها وفرستادن پيامبران فاصله زماني كوتاهي باشد، معذور به جهل هستند. بنابراين وجه اعتبار درباره اهل فتره اي كه معذور به جهل است «عدم رسيدن پيامِ پيامبران» است نه طول زمان فتره بين پيامبري با پيامبرِ ديگر.

در سيره، در باره ي زيد بن عمرو بن نفيل آمده است كه: “(زيد) دين قوم خود را ترك كرده واز بت ها ومرداروخون وذبيحه هايي كه براي بت ها ذبح مي شدند كناره گيري مي نمود ومردم را از كشتن دختران نهي مي نمود ومي گفت:اي جماعت قريش! سوگند به كسي كه جان زيد بن عمرو به دست اوست، غير از من كسي بر دين ابراهيم نمانده است وسپس مي گفت :اگر من مي دانستم كه چه شيوه اي نزد تو محبوب تر است ، تورا به آن شيوه عبادت مي كردم .اما من آنرا نمي دانم.”

پس شكي نيست کسانی قبل از بعثت پيامبرصلی الله علیه وسلم  وجود داشته اند که از أهل فتره به شمار مي رفتند، الله متعال در این زمینه می فرماید:« بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»(سجده/3)  بلكه آن(قرآن)حقّ واز جانبِ پروردگارت است تا اينكه قومي را بيم دهد كه پيش از توبيم دهنده اي به سوي آنها نيامده بود؛ باشد كه هدايت شوند.» ومراد از قوم، اهل فتره ي بين عيسي و محمّد عليهما السلام مي باشد كه ابن عباس و مقاتل آنرا ذكر كرده اند(تفسير قرطبي14/85) یعنی تمام کسانی که قبل از رسول خاتم صلی الله علیه وسلم «پیام» سیدنا عیسی علیه السلام به آنها نرسیده است جزو اهل فتره به حساب می آیند و معذور به جهل هستند.

ابن قيم رحمه الله در مورد عذر به جهل، اهل فتره را به دو دسته تقسیم کرده و حتی دسته هایی از مسلمین را نیز در عذر به جهل همچون اهل فتره می داند و مي گوید: “كساني كه از سؤال وعلم عاجز هستندو نمي توانند كسب آگاهي كنند، به دو دسته تقسيم مي شوند:

•  دسته اوّل: اراده وقصد هدايت را دارد وآن را دوست دارد. امّا به دليل نبودن كسي كه او را راهنمايي كند قادر به فرا گيري وبدست آوردن آن نيست پس حكم چنين اشخاصي مانند حكم اهل فتره و كساني كه دعوت به آنها نرسيده است مي باشد.
• دسته دوم:كسي كه (از طلب حق)اعراض روي گرداني مي كند وقصد آن را ندارد وغير از آنچه نفسش برآن است، به خود نمي گويد.

اوّلي مي گويد : پروردگارا! اگر مي دانستم كه نزد تو ديني بهتر از آنچه كه من برآن وجود دارم هست، آن دين را برمي گزيدم وآنچه را كه خود برآن بودم ترك مي كردم .اما غير از آنچه كه خود برآن هستم، چيز ديگري نمي دانم وقادر به شناختن غير از آن نيستم واين نهايت تلاش وكوشش من است.

 ودومّي حالش اينگونه است: براي آن راهي كه خودش برگزيده راضي و خشنود است به غير از آن هيچ چيز در او تاثير نمي گذارد ونفسش غير از آن طلب نمي كندو تفاوتي در زمان توانايي و زمان ناتواني او(در جستجو بدست آوردن حق)وجود ندارد. بنا براين نفر اوّلي مانند كسي است كه در زمان فتره قصد اختيار دين را كرده وآن را جستجو كرده است اما به آن دست نيافته است. وبه دليل عجز وناآگاهي (ناآگاهي كه امكان دفع آن نباشد)پس از بكارگيري تمام تلاش خود از راه دين منحرف شده است. اما دومي مانند كسي است كه قصد اختيار دين را نكرده ودين را طلب نكرده بلكه بر شرك خود مرده باشد واگر اين دين را طلب مي كرد، (از بدست آوردن آن)ناتوان مي بود.پس بين ناتواني كسي كه طالب دين است با كسي كه از آن روي گردان است تفاوت وجود دارد. ( طريق الهجرتين: ص 412)

Савол: бугун Қобулни дорул омон кўчасида магнитли бомбани портлатишди, эрон исломий жумхурияти ташкил бўлгандан буён мана бу хукуматга қаршилик қилинмаган бир кунни мисол қилиб келтирингчи. Мана бу одамларни ўртасида қабул қилинмасликни белгиси эмасми?

Жавоб: шубхасиз бутун дунё бўйича ичкаридан мухолифлари мавжуд бўлмаган хеч қандай хукумат топилмайди. Шундай бўлгач мана бу нарса эрон исломий жумхуриятига тегишли хос нарса эмас. Чунки сизнинг саволингиз дорул ислом хақида бўлганлиги боис,росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хокимияти остидаги дорул исломнинг  воқеий кўринишини  сизга баён қилмоқчимиз .

Мадина дорул исломи умумий тақсимот бўйича учта аслий душманга эга эди:

1-Мушриклар ва мушрикларнинг  хурматли ,улуғ кишилари бўлиб, улар 13 йил даъват давомида мусулмонларни ичида даъватни биринчи мухолифларидан бўлишган, худди шу кишилар кейинроқ хам дорул исломнинг  ташқаридаги аслий мухолифлари сифатида қолишди.

 2-Ахли китоблардан бўлган яхудий кофирлари мадинадаги дорул ислом билан  ўрталарида паймон мавжуд бўлганига қарамасдан, исломга қарши рухий жангларда хам қатнашишган ва кетма-кет хиёнатлар қилишган, маккани мушриклари ( секуляристлар) билан хам муттахид бўлишган, мана бу хиёнатларни оқибатида эса пайғамбаримизни қатъий муносабатларига дучор бўлишган; мадинадан қувиб чиқарилади ва уларни  бир гурухи эса ўлдирилади.

3-Мунофиқлар тўдаси ўзларига жохил мусулмонлар ва иймони заиф мўъминлардан гурух тузиб олишган эди, бугунги кунда уларни секулярзодалар деган умумий ном билан хам аталади, улар дорул ислом ташкил бўлган аввалги вақтдан бошлаб аллохни шариатидаги қонунларга ва дорул исломни масъулларига нисбатан душманчиликларини кўрсатиб бошлашган.

Аллох таоло мунофиқларни қалби бемор, фирибгар ва зохирда мусулмон аммо ботинда булғанган,шайтонсифат деб таништиради.  Мунофиқлар худога иймон келтиришганини иддаъо қилишарди, зохирда хам пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламни рисолатларига иқрор бўлишарди, аммо уларнинг иймонлари қалбдан эмас фақат зохирий бўлган. Улар ислом вожиб қилган амалларни нихоятда қийинчилик билан амалга оширишарди, намозни сустлик ва дангасалик билан барпо қилишарди, одамларни олдида хўжа кўрсинга амал қилишарди ва худони ёд қилишмасди. Бир қисм мунофиқлар дорул исломни пойтахти мадинада , бошқа бир  гурухи эса мадинани атрофида жойлашган эдилар.

(توبه/ 101)

Секулярзодалар ижтимоъий ходисалар пайтида хам  ўзига хос ўринларни тутишарди, яъни улар хеч вақт жамиятни, исломий хукуматни ва мусулмонларни маслахатига мувофиқ иш олиб боришмасди. Улар хеч қачон жамиятни хотиржамлиги,саломатлиги йўлида қадам ташлашмасди, балки исломий хукуматга ва мусулмон жамиятни баданига  зарба уриш мақсадида, ислом душманларини хурсанд қилиб  хатарли ўринларни вужудга келтиришган. Тоха Хусайнни ёзишича: “пайғамбарнинг мунофиқлар билан ишлаши нихоятда мушкилотга тўла,чигалли масала бўлган…….. мунофиқларни иши баъзи бир жихатдан мушрикларни,яхудларни ишидан осонроқ бўлган; чунки улар билан мусулмонларни ўртасида жанг мавжуд эмасди………лекин баъзи бир жихатдан олиб қараганда мушриклар, яхудларга қараганда мусулмонларнинг гирифторликлари  оғирроқ бўлган; мунофиқлар мушриклар ва яхудларга ўхшаган йўлдан юрмаганликлари ва ўзларини куфрларини  пайғамбаримизга ва у кишини ёронларига ошкор қилмаганликлари сабабли……..ўзларини исломларини изхор қилганликлари боис……..”  

 (حسین طه ، آئینه اسلام، ترجمه محمدابراهیم آیتی، تهران، 1339ش، ص76)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дорул исломни хокими сифатида мана бу секулярзодалар ўзлари учун  алохида гурухга эга бўлишларига рухсат бермаганларига ва уларнинг жамланадиган маконлари бўлмиш “зирор” ни нобуд қилганликларига қарамасдан, пайғамбаримиз улар билан муроса қилардилар ва жуда кўп ўринларда уларни ишларини кўрмаганликка олардилар. Мунофиқлар тўдаси ва секулярзодалар пайғамбаримиз салаллоху алайхи васалламнинг умрларини охиригача ўзларининг қаршиликларини давом эттиришди.

Хозирги пайтда хам мана бундан шахслар дорул исломни мухолифлари хисобланишади, агар уларни қўлларидан келса, албатта бутун жахон секуляр кофирлари, бошқа яхуд,насоро…….. кофирлари билан муттахид бўлиб, дорул исломни қаршисига бирлашишади.

Шундай бўлгач мана бу душманларнинг секуляр ахзобларни ва ички муртадларни ёнида сақланиб қолишликлари оддий бир холатдир, бу душманларнинг хисоби мўъминлардан алохида жудо бўлади, мўъминлар дорул исломнинг аслий қудратини ва дорул исломнинг мутлақ аксарият қисмини ташкил қилади.  

سَوال: بُوگوُن قابُولنِی دارُ الاَمان کوُچَه سِیدَه مَگنِیتلِی بامبَه نِی پارتلَتِیشدِی، اِیران اِسلامِی جُمهُورِیَتِی تَشکِیل بُولگندَن بُویان مَنَه بُو حُکوُمَتگه قَرشِیلِیک قِیلِینمَگن بِیر کوُننِی مِثال قِیلِیب کِیلتِیرِینگچِی. مَنَه بُو آدَملَرنِی اوُرتَسِیدَه قَبُول قِیلِینمَسلِیکنِی بِیلگِیسِی اِیمَسمِی؟

جَواب: شُبهَه سِیز بُوتُون دُنیا بُویِیچَه اِیچکَرِیدَن مُخالِفلَرِی مَوجُود بُولمَگن هِیچ قَندَی حُکوُمَت تاپِیلمَیدِی. شوُندَی بُولگچ مَنَه بُو نَرسَه اِیران اِسلامِی جُمهُورِیَتِیگه تِیگِیشلِی خاص نَرسَه اِیمَس. چُونکِی سِیزنِینگ سَوالِینگِیز دارُ الاِسلام حَقِیدَه بُولگنلِیگِی بائِث، رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنِینگ حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی دارُ الاِسلامنِینگ واقِیعِی کوُرِینِیشِینِی سِیزگه بَیان قِیلماقچِیمِیز.

مَدِینَه دارُ الاِسلامِی عُمُومِی تَقسِیمات بُویِیچَه اوُچتَه اَصلِی دُشمَنگه اِیگه اِیدِی:

1. مُشرِکلَر وَ مُشرِکلَرنِینگ حُرمَتلِی، اوُلوُغ کِیشِیلَر بُولِیب، اوُلَر 13 یِیل دَعوَت دَوامِیدَه مُسُلمانلَرنِی اِیچِیدَه دَعوَتنِی بِیرِینچِی مُخالِفلَرِیدَن بُولِیشگن، حوُدِّی شُو کِیشِیلَر کِییِینراق هَم دارُ الاِسلامنِینگ تَشقَرِیسِیدَگِی اَصلِی مُخالِفلَرِی صِیفَتِیدَه قالِیشَدِی.
2. اَهلِی کِتابلَردَن بُولگن یَهُودِی کافِلَرِی مَدِینَه دَگِی دارُ الاِسلام بِیلَن اوُرتَلَرِیدَه پَیمان مَوجُود بُولگنِیگه قَرَمَسدَن، اِسلامگه قَرشِی رُوحِی جَنگلَردَه هَم قَتنَشِیشگن وَ کِیتمَه – کِیت خِیانَتلَر قِیلِیشگن، مَکَّه نِی مُشرِکلَرِی( سِکولارِیستلَر) بِیلَن هَم مُتَّحِد بُولِیشگن، مَنَه بُو خِیانَتلَرنِی عاقِبَتِیدَه اِیسَه پَیغَمبَرِیمِیزنِی قَطعِی مُناسَبَتلَرِیگه دُچار بُولِیشگن؛ مَدِینَه دَن قوُوِیب چِیقَرِیلَدِی وَ اوُلَرنِی بِیر گوُرُوهِی اِیسَه اوُلدِیرِیلَدِی.
3. مُنافِقلَر توُدَه سِی اوُزلَرِیگه جاهِل مُسُلمانلَر وَ اِیمانِی ضَعِیف مُؤمِنلَردَن گوُرُوه تُوزِیب آلِیشگن اِیدِی، بُوگوُنگِی کوُندَه اوُلَرنِی سِکولارزاده لَر دِیگن عُمُومِی نام بِیلَن هَم اَتَلَدِی، اوُلَر دارُ الاِسلام تَشکِیل بُولگن اَوَّلگِی وَقتدَن باشلَب اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه وَ دارُ الاِسلامنِی مَسئُوللَرِیگه نِسبَتاً دُشمَنچِیلِیکلَرِینِی کوُرسَتِیب باشلَشگن. 

اَلله تَعالی مُنافِقلَرنِی قَلبِی بِیمار، فِیرِیبگر وَ ظاهِردَه مُسُلمان اَمّا باطِیندَه  بُولغَنگن، شَیطان صِیفَت دِیب تَنِیشتِیرَدِی. مُنافِقلَر خُداگه اِیمان کِیلتِیرِیشگنِینِی اِدَّعا قِیلِیشَردِی، ظاهِردَه هَم پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله عَلَیهِ وَسلمنِی رِسالَتلَرِیگه اِقرار بُولِیشَردِی، اَمّا اوُلَرنِینگ اِیمانلَرِی قَلبدَن اِیمَس فَقَط ظاهِرِی بوُلگن. اوُلَر اِسلام واجِب قِیلگن عَمَللَرنِی نِهایَتدَه قِییِینچِیلِیک بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیشَردِی، نَمازنِی سُوستلِیک وَ دَنگَسَه لِیک بِیلَن بَرپا قِیلِیشَردِی، آدَملَرنِی آلدِیدَه حُوجَه کوُرسِینگه عَمَل قِیلِیشَردِی وَ خُدانِی یاد قِیلِیشمَسدِی. بِیر قِیسم مُنافِقلَر دارُ الاِسلامنِی پایتَحتِی مَدِینَه دَه، باشقَه بِیر گوُرُوهِی اِیسَه مَدِینَه نِی اَطرافِیدَه جایلَشگن اِیدِیلَر.   (توبه/ 101)

سِکوُلارزادَه لَر اِجتِمائِی حادِیثَه لَر پَیتِیدَه هَم اوُزِیگه خاص اوُرِینلَرنِی توُتِیشَردِی، یَعنِی اوُلَر هِیچ وَقت جَمِیعَتنِی، اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَصلَحَتِیگه مُوافِق اِیش آلِیب بارِیشمَسدِی. اوُلَر هِیچ قَچان جَمِیعَتنِی خاطِر جَمعلِیگِی، سَلامَتلِیگِی یوُلِیدَه قَدَم تَشلَشمَسدِی،بَلکِی اِسلامِی حُکوُمَتگه وَ مُسُلمان جَمِیعَتنِی بَدَنِیگه ضَربَه اوُرِیش مَقصَدِیدَه، اِسلام دُشمَنلَرِینِی خوُرسَند قِیلِیب خَطَرلِی اوُرِینلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن. طَهَ حُسیننِی یازِیشِیچَه: “پَیغَمبَرنِینگ مُنافِقلَر بِیلَن اِیشلَشِی نِهایَتدَه مُشکِلاتگه توُلَه، چِیگللِی مَسَلَه بُولگن……مُنافِقلَرنِی اِیشِی بَعضِی بِیر جِهَتدَن مُشرِکلَرنِی،یَهُودِیلَرنِی اِیشِیدَن آسانراق بُولگن؛ چُونکِی اوُلَر بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اوُرتَسِیدَه جَنگ مَوجُود اِیمَسدِی……..لِیکِن بَعضِی بِیر جِهَتدَن آلِیب قَرَگندَه  مُشرِکلَر، یَهُودِیلَرگه قَرَگندَه مُسُلمانلَرنِینگ گِیرِیفتارلِیکلَرِی آغِیرراق بُولگن؛ مُنافِقلَر مُشرِکلَر وَ یَهُودِیلَرگه اوُحشَگن یُولدَن یُورمَگنلِیکلَرِی وَ اوُزلَرِینِی کُفرلَرِینِی پَیغَمبَرِیمِیزگه وَ اوُ کِیشِینِی یارانلَرِیگه آشکار قِیلمَگنلِیکلَرِی سَبَبلِی……اوُزلَرِینِی اِسلاملَرِینِی اِظهار قِیلگنلِیکلَرِی بائِث ……..”         (حسین طه ، آئینه اسلام، ترجمه محمدابراهیم آیتی، تهران، 1339ش، ص76)

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم دارُ الاِسلامنِی حاکِمِی صِیفَتِیدَه مَنَه بُو سِکولارزادَه لَر اوُزلَرِی اوُچُون اَلاهِیدَه گوُرُوهگه اِیگه بوُلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَگنلَرِیگه وَ اوُلَرنِینگ جَمعلَنَدِیگن مَکانلَرِی بُولمِیش “ضِرارنِی” نابوُد قِیلگنلِیکلَرِیگه قَرَمَسدَن، پَیغَمبَرِیمِیز اوُلَر بِیلَن مُراسَه قِیلَردِیلَر وَ جُودَه کوُپ اوُرِینلَردَه اوُلَرنِی اِیشلَرِینِی کوُرمَگنلِیکگه آلَردِیلَر. مُنافِقلَر توُدَه سِی وَ سکولارزادَه لَر پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وسلمنِینگ عُمرلَرِینِی آخِیرِیگه چَه  اوُزلَرِینِینگ قَرشِیلِیکلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَدِی.

حاضِرگِی پَیتدَه هَم مَنَه بوُندَی شَخصلَر اِسلامنِی مُخالِفلَرِی حِسابلَنِیشَدِی، اَگر اوُلَرنِی قوُللَرِیدَن کِیلسَه، اَلبَتَّه بُوتُون جَهان سِکولار کافِرلَرِی، باشقَه یَهُود، نَصارا…….کافِرلَرِی بِیلَن مُتَّحِد بُولِیب، دارُ الاِسلامنِی قَرشِیسِیگه بِیرلَشِیشَدِی.

 شوُندَی بُولگچ مَنَه بُو دُشمَنلَرنِینگ سِکولار اَحزابلَرنِی وَ اِیچکِی مُرتَدلَرنِی یانِیدَه سَقلَنِیب قالِیشلِیکلَرِی عاددِی بِیر حالَتدِیر، بُو دُشمَنلَرنِینگ حِسابِی مُؤمِنلَردَن اَلاهِیدَه جُودا بُولَدِی، مُؤمِنلَر دارُ الاِسلامنِینگ اَصلِی قُدرَتِینِی وَ دارُ الاِسلامنِینگ مُطلَق اَکثَرِیَت قِیسِمینِی تَشکِیل قِیلَدِی.

س. امروز یک بمب مغناطیسی در خیابان دارالامان کابل منفجر کردند و از زمان تشکیل ج.ا.ایران هم شما تنها یک روز بیاورید که این حکومت از داخل مخالف نداشته باشند. آیا این نشانه عدم مقبولیت نزد مردم نیست؟

ج: بدون شک هیچ حکومتی در سراسر دنیا وجود ندارد که از درون مخالفینی نداشته باشد. پس این امر مختص به دارالاسلام جمهوری اسلامی ایران یا امارت اسلامی افغانستان نیست. چون سوال شما در مورد دارالاسلام است اجازه دهید با دارالاسلام تحت حاکمیت رسول الله صلی الله علیه وسلم واقعیتها را نشان دهیم.

دارالاسلام مدینه در یک تقسیم‏بندی کلی دارای سه دشمن اصلی بود:

1-      مشرکان (سکولاریستها)و اشراف مشرک (سکولار) که در همان ابتدای دعوت به مدت 13 سال  نخستین مخالفین داخلی مسلمین و بعدها چندین سال از مخالفین اصلی خارجی دارالاسلام شدند.

2-      کفار یهود اهل کتاب که با وجود پیمان معروف مدینه که با دارالاسلام داشتند اما هم در بخش جنگ روانی بر علیه اسلام و مسلمین بودند و هم دچار غدر و خیانتهای مکرر شدند و با مشرکین (سکولاریستها) ی مکه هم بر علیه دارالاسلام متحد شدند که حاصل این خیانتها هم برخورد قاطعانه پیامبر با آنها بود؛ اخراج از مدینه و کشتار گروهی از آنها.

3-      منافقان و دارودسته ای که از مسلمین جاهل و مومنین ضعیف الایمان برای خود ترتیب داده بودند که امروزه تحت عنوان سکولار زده ها از این جمع نام برده می شود از همان ابتدای تشکیل دارالاسلام دشمنی خود را با قوانین شریعت الله و مسئولین دارالاسلام کلید زدند.

 الله تعالی منافقان را افرادی بیماردل و فریبکار، با ظاهری مسلمان اما باطنی آلوده و شیطان صفت معرفی می‌نماید. منافقین مدعی ایمان به خدا بودند، در ظاهر به رسالت پیامبر اقرار داشتند، اما ایمان آنان ظاهری بود و نه قلبی. آنان واجبات اسلامی را با سختی و کراهت انجام می‌دادند، نماز را با سستی و کسالت به پا می‌داشتند، در برابر مردم ریا کرده و خدا را یاد نمی‌کردند. تعدادی از منافقان در مدینه پایتخت دارالاسلام و تعدادی دیگر در اطراف مدینه بودند.(توبه/ 101)

سکولار زده ها در پیشامدهای اجتماعی و حوادث، موضع گیریهای خاص داشتند که هیچ‌گاه با مصلحت جامعه، حکومت اسلامی و مسلمانان هماهنگ نبودند. هیچ‌گاه در راستای آرامش و سلامت جامعه قدم بر نمی داشتند و موقعیتهای خطرناکی را با هدف ضربه زدن به حکومت اسلامی و بدنه مسلمان جامعه و در راستای خشنودی دشمنان اسلامی به وجود می‌آوردند. طه حسین می نویسد: «کار پیغمبر با منافقان مشکل و پیچیده بود … امر منافقان از جهتی از امر مشرکان و یهود آسان تر بود؛ چرا که میان ایشان و مسلمانان جنگی نبود … لیکن از جهت دیگر از گرفتاری مسلمانان با مشرکان و یهود دشوارتر بود؛ برای اینکه منافقان کار آنان و اینان (مشرکان و یهودیان) را در پیش نگرفتند و کفر خود را برای پیغمبر و یارانش آشکار نکردند … بلکه اظهار اسلام نمودند …» (حسین طه ، آئینه اسلام، ترجمه محمدابراهیم آیتی، تهران، 1339ش، ص76)

با آنکه رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان حاکم دارالاسلام اجازه نمی داد این سکولار زده ها حزب و گروه مشخصی داشته باشند و مکان تجمع آنها «ضرار» را نابود کرد اما با آنها مدارا می کرد و این مخالفین سرسخت را در بسیاری موارد نادیده می گرفت. دارودسته ی منافقین و سکولار زده ها همواره تا آخرین سالهای زندگی پیامبر خاتم صلی الله علیه وسلم، به مخالفتهای خود ادامه دادند.

 همین الان هم این افراد از مخالفین دارالاسلام هستند و اگر از دستشان بر بیاید با تمام کفار سکولار جهانی و سایر کفار یهودی و نصرانی و… بر علیه دارالاسلام متحد خواهند شد.

پس وجود این دشمنان در کنار احزاب سکولار و مرتد داخلی امری عادی است و این دشمنان با جمعیتی ناچیزحسابشان از مومنین جداست که این مومنین قدرت اصلی دارالاسلام و اکثریت مطلق دارالاسلام را تشکیل می دهند.

Исломий хукуматни ташкил қилинишига хужжат борми? Агар бўлса нимага кўрмаганга олинади? Жиходий ташкилотлар мана бу сўзларга қанчалик хамжихат бўлишган? (10)

Исломий хукуматнинг содда мафхуми: исломий хукумат мушаххас бир минтақада  яшовчи одамларнинг жамланмасидан ташкил топган бўлиб, мустақил хукуматга ва мусулмон рахбарга эга, унда исломий қонунлар,ахкомлар жорий қилинади.

Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг 23 йиллик рисолатлари икки даврга тақсим бўлади: миллатни қайта қуриш даври пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам маккада турган  13 йил давом этган, давлатни қуриш даври эса мадинада 10 йил давом этган, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг мадинада қилган энг мухим ишларидан бири ибодий, ижтимоъий ва хукуматий  марказ  сифатида масжидни таъсис қилишлари бўлган, у ерда биродарлик паймони тузиш ва мадинани асосий қонунини таъсис қилиш ва мадинани мухофизат қилиш ва ташқи душманга қарши туриш, хукуматни ташкил қилишдаги жиход ва даъват стратегиясини назарда тутарди.

Бу ерда исломий хукумат муовияни қўли билан  қулагандан ва шохигарлик хукуматига айлангандан сўнг, бизлар исломий хилма- хил мазхаблар асосидаги нубувват асосидаги манхажга кўра жорий бўлган исломий хукуматни бадали,ўринбосари сифатидаги  хукуматларга гувох бўлдик, мана бу бадал хукуматлардан  яна янгидан нубувват манхажи асосидаги исломий хукуматни қўлга киритгунимизча зарурат холати сифатида  фойдаланамиз ва уларни химоя қиламиз.

Афсуски комилан жохилий далилларга кўра, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ахамияти,жойгохи махсусан эрон исломий жумхуриятига ва афғонистон исломий иморатига   ўхшаш  исломий изтирорий бадал хукуматларнинг хам жойгохи кўрмаганликка олинади,  наждий жиходий жамоатлар хам мана бу хукуматларга қарши мазхаб жихатидан  мухолиф бўлганликлари  сабабли, оли саъуднинг салтанатидаги ёки англияда, канадада, иорданияда, туркияда ва ……..сокин бўлиб яшаётган бошқа  наждий муфтиларининг ёнида туриб олиб исломий хокимиятларни жойгохини  кўрмаганликка олиш билан бирга ,наждий жиходий харакатлар хам бутун тарих давомида ахли суннатни йўлидан бошқа йўлга ўтиб кетишларига  сабаб бўлишди.

  Энди айтиб ўтилган матлабларни жамлайдиган бўлсак ва мусулмон диёрларининг хозирги шароитига қараб хулоса чиқаридиган бўлсак, мусулмонларнинг хозирги пайтдаги мушкилотлари шўрони тузумида  ё риёсатда ва ……..эмас;  бу ердаги мушкилот шуки, бизлар биринчи ўринда аллохни шариатидаги қонунлар билан хукм қилишни ўзимизга асосий қонун сифатида қабул қилишимиз лозим. Тузум шўрога асосланган бўладими ё бошқа нарсага кўра бўладими исломий жамиятга етиш учун энг мухим асбоб, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг шариатларига асосланган қонунни мавжуд бўлишидир. Бизларга исломий хукумат керакли бўлса-да,лекин уни асбоблари кераксиз бўлиб қолиши  аслан мумкин эмас!  

اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِینِیشِیگه حُجَّت بارمِی؟ اَگر بُولسَه نِیمَه گه کوُرمَگنلِیکگه آلِینَدِی؟ جِهادِی تَشکِیلاتلَر مَنَه بُو سُوزلَرگه قَنچَه لِیک هَمجِهَت بُولِیشگن؟ (10)

اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ ساددَه مَفهُومِی: اِسلامِی حُکوُمَت مُشَخَّص بِیر مِنطَقَه دَه  یَشاوچِی آدَملَرنِینگ جَمعلَنمَه سِیدَن تَشکِیل تاپگَن بُولِیب،مُستَقِیل حُکوُمَتگه وَ مُسُلمان رَهبَرگه اِیگه، اوُندَه اِسلامِی قانوُنلَر، اَحکاملَر جارِی قِیلِینَدِی.

 پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وَسَلّمنِینگ 23 یِیللِیک رِسالَتلَرِی اِیککِی دَورگه تَقسِیم بُولَدِی: مِیللَتنِی قَیتَه قُورِیش دَورِی پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وسلم مَکَّه دَه توُرگن 13 یِیل دَوام اِیتگن، دَولَتنِی قوُرِیش دَورِی اِیسَه مَدِینَه دَه 10 یِیل دَوام اِیتگن، پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وسلمنِینگ مَدِینَه دَه قِیلگن اِینگ مُهِم اِیشلَرِیدَن بِیرِی عِبادِی،اِجتِمائِی وَ حُکوُمَتِی مَرکَز صِیفَتِیدَه مَسجِیدنِی تَأسِیس قِیلِیشلَرِی بُولگن، اوُ یِیردَه بِرادَرلِیک پَیمانِی توُزِیش وَ مَدِینَه نِی اَساسِی قانوُنِینِی تَأسِیس قِیلِیش وَ مَدِینَه نِی مُخافِظَت قِیلِیش وَ تَشقِی دُشمَنگه قَرشِی تُورِیش، حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشدَگِی جِهاد وَ دَعوَت ستراتِیگِییَه سِینِی نَظَردَه توُتَردِی.

بُو یِیردَگِی اِسلامِی حُکوُمَت مُعاوِیَه نِی قوُلِی بِیلَن قوُلَگندَن وَ شاهِیگرلِیک حُکوُمَتِیگه اَیلَنگندَن سُونگ، بِیزلَر اِسلامِی هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَر اَساسِیدَگِی نُبُوَّت اَساسِیدَگِی مَنهَجگه کوُرَه جارِی بُولگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی بَدَلِی، اوُرِینباسَرِی صِیفَتِیدَگِی حُکوُمَتلَرگه گُواه بُولدِیک، مَنَه بُو بَدَل حُکوُمَتلَردَن یَنَه یَنگِیدَن نُبُوَّت مَنهَجِی اَساسِیدَگِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه ضَرُورَت حالَتِی صِیفَتِیدَه فایدَه لَنَمِیز وَ اوُلَرنِی حِمایَه قِیلَمِیز.

اَفسُوسکِی کامِلا جاهِلِی دَلِیللَرگه کوُرَه ،نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اَهَمِیَتِی،جایگاهِی مَخصُوصاً اِیران اِسلامِی جُمهُورِیَتِیگه وَ اَفغانِستان اِسلامِی اِمارَتِیگه اوُحشَش اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتلَرنِینگ هَم جایگاهِی کوُرمَگنلِیکگه آلِینَدِی، نَجدِی جِهادِی جَماعَتلَر هَم مَنَه بُو حُکوُمَتلَرگه قَرشِی مَذهَب جِهَتِیدَن مُخالِف بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی، آلِی سَعُودنِینگ سَلطَنَتِیدَگِی یاکِی اَنگلِیَه دَه، کَنَدَه دَه، اِیاردَنِیَه دَه، توُرکِیَه دَه وَ …….ساکِین بُولِیب یَشَیاتگن باشقَه نَجدِی مُفتِیلَرینِینگ یانِیدَه تُورِیب آلِیب اِسلامِی حاکِمِیتلَرنِی جایگاهِینِی کوُرمَگنلِیکگه آلِیش بِیلَن بِیرگه، نَجدِی جِهادِی حَرَکَتلَر هَم بُوتُون تَرِیخ دَوامِیدَه اَهلِی سُنَّتنِی یُولِیدَن باشقَه یُولگه اوُتِیب کِیتِیشلَرییگه سَبَب بوُلِیشَدِی.

ایِندِی اَیتِیب اوُتِیلگن مَطلَبلَرنِی جَملَیدِیگن بُولسَک،مُسُلمانلَرنِینگ حاضِرگِی پَیتدَه گِی مُشکِلاتلَریی شُورانِی توُزُومِیدَه یا رِیاسَتدَه وَ …….اِیمَس؛ بُو یِیردَگِی مُشکِلات شوُکِی، بِیزلَر بِیرِینچِی اوُرِیندَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر بِیلَن حُکم قِیلِیشنِی اوُزِیمِیزگه اَساسِی قانوُن صِیفَتِیدَه قَبُول قِیلِیشِیمِیز لازِم. تُوزُوم شُوراگه اَساسلَنگن بُولَدِیمِی یا باشقَه نَرسَه گه کوُرَه بُولَدِیمِی اِسلامِی جَمِیعَتگه یِیتِیش اوُچُون اِینگ مُهِم اَسباب،پَیغَمبَرِیمِیز صلی الله علیه وسلمنِینگ شَرِیعَتلَرِیگه اَساسلَنگن قانُوننِی مَوجُود بُولِیشِیدِیر. بِیزلَرگه اِسلامِی حُکوُمَت کِیرَکلِی بُولسَه – دَه، لِیکِن اوُنِی اَسبابلَرِی کِیرَکسِیز بُولِیب قالِیشِی اَصلاً مُومکِین اِیمَس!

س.  آیا نصی بر تشکیل حکومت اسلامی هست؟ اگر هست چرا نادید گرفته شده؟ تشکّل های جهادی تا چقدر با این مقوله همجهت بوده اند؟ (10)

مفهوم ساده حکومت اسلامی : حکومت اسلامی عبارت است از مجموعه ای از مردم دائم الاسکان در یک قلمرو مشخص، که با حکومت مستقل و رهبری مسلمان، احکام و مقررات اسلامی در آن جاری و ساری می باشد .

دوره 23 ساله رسالت پیامبر به دو دوره تقسیم می شود : دوره ملت سازی که در آن دوره 13 ساله پیامبر در مکه اقامت داشت  و دوره دولت سازی که شامل 10 سال اقامت در مدینه است و مهمترین اقدامات پیامبرخاتم صلی الله علیه وسلم  عبارتند از تاسیس مسجد به عنوان مرکز عبادی، اجتماعی و حکومتی در مدینه ، انعقاد پیمان اخوت و تاسیس نخستین قانون اساسی مدینه و محافظت از مدینه و مقابله با دشمن خارجی که استراتژی دعوت و جهاد را در تشکیل حکومت در نظر داشت .

در اینجا بعد از فرو ریختن حکومت اسلامی توسط معاویه و تبدیل آن به شاهیگری، ما شاهد حکومتهائی بر اساس مذاهب مختلف اسلامی بوده ایم که جایگزین و بدیل این حکومت اسلامی بر منهاج نبوت بوده اند و این حکومتهائی که جایگزین و بدیل شده اند تنها در حالت اضطرار و ضرورت مورد پذیرش قرار می گیرند و تا زمانی که بار دیگر ما به همان حکومت اسلامی بر منهاج نبوت دست پیدا نکرده ایم از همین حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی استفاده و حمایت می شود.

متاسفانه و به دلایل کاملاً جاهلی، جایگاه و اهمیت حکومت اسلامی بر منهاج نبوت و بخصوص جایگاه حکومتهای بدیل اضطراری اسلامی چون ج.ا.ایران و امارت اسلامی افغانستان و امثالهم نادیده گرفته شده است، و جماعتهای جهادی نجدی هم به دلیل مخالفتهای مذهبی با این حاکمیتها در کنار مفتی های نجدی درباری آل سعود و سایر نجدی های ساکن در انگلیس و کانادا و اردن و ترکیه و…  باعث شده اند ضمن نادیده گرفتن جایگاه این حاکمیتهای اسلامی، تشکلهای جهادی نجدی هم مسیری غیر از مسیر اهل سنت در طول تاریخ را طی کنند.

حال با جمع بندی مطالبی که ذکر شد و رصد شرایط فعلی سرزمینهای مسلمان نشین می توان گفت در حال حاضر مشکل مسلمین در نظام شورائی یا ریاستی و… بودن نیست؛ مشکل این است که ما باید در وهله اول تحکیم قانون شریعت الله را به عنوان قانون اساسی خود بپذیریم. نظام چه شورائی  باشد و چه غیره یکی از مهمترین لوازمش برای رسیدن به جامعه ی اسلامی  وجود قانون اساسی مبتنی بر شریعت پیامبر خاتم صلی الله علیه و سلم  است. ما نمی توانیم به حکومت اسلامی ملتزم باشیم اما به لوازمش ملتزم نباشیم!

Исломий хукуматни ташкил қилинишига хужжат борми? Агар бўлса нимага кўрмаганга олинади? Жиходий ташкилотлар мана бу сўзларга қанчалик хамжихат бўлишган? (9)

Исломий хукуматни ташкил бўлиши лозим экани борасидаги қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг сийратларидаги хужжатлар:

Қуръонда хукумат мавзусига тегишли жуда кўп калималар ишлатилган, имомат, хилофат, мулк,вилоят, улил амр, хукм,байъатга ўхшаш. Худованд  молик ва осмонлар ва ерларни  бошқарувчиси  бўлиб мўъминларни ягона хожаси,хақиқий хокими хисобланади. у зот мулкни, хокимиятни ўзини иродаси билан таъйинланган кишиларга беради ёки улардан тортиб олади.   ^[1][2][3]

Худо солих мўъминларга ер юзидаги  хокимиятни ваъдасини берган. Кўп оятларда мўъминларни,пайғамбарларнинг илохий изн билан  хукмронлиги  (мулки) хақида айтилган, Иброхим хонадони, Толут,Юсуф,Довуд,Сулаймон буларга мисол бўлади,Довуд алайхиссалом учун набий,халифа сўзлари ишлатилган ва илохий изн билан хилофат худони ўзига хос бандаларига берилган бўлиб, халифа аллохнинг  шариатидаги қонунларда мавжуд белгилар билан сифатланган бўлиши тақозо қилинади.

Шунингдек қуръонда бир қанча фиръавнга ўхшаган  ситамгар,золим хокимлар ва хукуматларни белгилари хам зикр қилинган, бу оятларда мана бу золимларга  итоат қилмаслик, ситамгарларга эътимод қилмаслик ва “тоғутни” хукмронлигини қабул қилмасликка таъкид қилинган.  ^[4].^[5]

Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг ижтимоъий сийратлари ва хукуматларини ўзи хам, жамиятдаги исломий муносиб хукуматнинг зарурати,ахамиятига гувох бўла олади.

Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам мадинадаги қабилаларнинг  раислари,намояндалари билан икки марта байъат қилганларидан сўнг, бу шахарга мухожират қиладилар ва у ерда хукумат ташкил қилиш учун шароитни мухайё қилдилар. Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламнинг ўн йил ичида мусулмонлар жамиятида қилган хукмронликлари, кўпроқ қабилавий система асосида идора қилинадиган  жамият учун  янги услуб бўлган,яъни охирги пайғамбарни шариати  асосидаги биринчи исломий хукумат бўлган.

Пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам ўзини давлати тақозо қилган ва хукуматга таъаллуқли бўлган  ишлар билан машғул бўлганлар, мушрикларни қаршисида мадинани химоя қилиш, кофирлар ва мунофиқларга қарши жиход, мадина яхудийлари билан ижтимоъий- хуқуқий қарорларни имзолаш, одамларни ўртасида ихтилофларни йўқотиш учун  қазоват билан шуғулланиш,закот ва хумсни, ғаниматларни жамлаш ва уларни жамлаш, сарфлаш бўйича қилинган ишларни муъайян ўринларда сабт қилиш шулар жумласидандир.  ^[6][7][8][9]

---

[1]ابن فراء، الاحکام السلطانیة، چاپ محمد حامد فقی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳.ص 85

[2]خمینی، ولایت فقیه (حکومت اسلامی)، ص 125و   خمینی، کتاب‌البیع،  ۱۳۷۹ش. ص  28

[3] محسن امین ، نقض‌الوشیعة، او، الشیعة بین‌الحقائق و الأوهام، بیروت ۱۴۰۳، دارالعلم / ۱۹۸۳.ص 185

[4] محمد بن عمر فخررازی ، اصول‌الدین و هوالکتاب المسمّی معالم اصول‌الدین، بیروت ،چاپ طه عبدالرؤوف سعد، ۱۴۰۴/ ۱۹۸۴.ص 129/ و نیز ، علی بن محمد  ماوردی، الاحکام السلطانیة و الولایات الدینیة، بغداد ۱۴۰۹/۱۹۸۹.ص 149

[5] محمدفؤاد عبدالباقی ، المعجم المفهرس لألفاظ القرآن الکریم، قاهره ۱۳۹۷، چاپ افستتهران ۱۳۶۴ ، ص 218

[6]شارل لوئی دوسکوندا مونتسکیو، روح‌القوانین، ترجمه و نگارش علی ‌اکبر مهتدی، تهران، امير كبير ۱۳۶۲ش.ص 128

[7] محمدحسین نائینی ، تنبیه الامة و تنزیةالملة، چاپ جواد ورعی، قم ۱۳۸۲ش.ص 185

[8]مهنا محمدنصروفتحیه نبراوی  ، تطور الفکر السیاسی فی الاسلام، قاهره، دارالمعارف ۱۹۸۲ ـ ۱۹۸۴.ص 214

[9] محمد حسن بن باقر نجفی ، جواهرالکلام فی شرح شرائع الاسلام، ص 235