دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(16-қисмат)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:«لا رَهْبانِیَّةَ فِى الإِسلامِ»[1]

Дар ислом рахбоният ва энзувойи ижтимоий ва кинорагирий аз мардум вужуд надорад, балки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо баровард кардани хуби ва бадихойики аз ин қотиъ шудани бо мардум насиби шахс мешавад мефармояд:

« الْمُؤْمِنُ الَّذِی یُخَالِطُ النَّاسَ وَیَصْبِرُ عَلَی أَذَاهُمْ أَعْظَمُ أَجْرًا مِنْ الْمُؤْمِنِ الَّذِی لا یُخَالِطُ النَّاسَ وَلا یَصْبِرُ عَلَی أَذَاهُمْ »[2] +

Агар ек шахси мусалмон бо мардум муошират кунад ва бар азияти онхо сабр кунад бехтар аст аз касики бо мардум муошират намекунад ва бар азияти онхо сабр намекунад.

Бояд диққат бишавад ин махлут шудан ва таовун дар равобити ижтимоий – фархангийи солим ва ширкат дар шўрохойи тахти мудирияти еки аз се абзор аст, на масалан мушорикат ва таовун дар можарожуийхо ва мусибатхойи фирақ ва гуруххойи мухталифи дуоту ала абваби жаханнамики аз се абзор дурий карданд ва бо хамин шуорхойи исломий танхо залилий ва хиффат ва хақорат ва нобудий ба бор оварданд

«هُمْ مِنْ جِلْدَتِنَا وَيَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»

Ва хар касики харфхойишонро қабул кунад ва бо онон хаммасир бишавад уро хам бо худишон вориди жаханнам мекунанд

« مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»

Ки бояд ба жамоат ва имоми мулхақ шудки аз тариқи еки аз он се абзор ба вужуд омада аст

«تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ»

Ва агар ин жамоати вохид аз тариқи се абзор ва имоми вохид вужуд надошт

«فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ»

Бояд бидуни муъаттали аз ин рахбарони ба зохир исломгироийки пейравонишро ба суйи жаханнам хидоят мекунанд ва тамоми гуруххойи мутафарриқ ва рангорангики тўлид карданд ба куллий кинорагирий кард:

: فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ[3] 

Кинорагирий аз ин доиён ба суйи жаханнам ва ахзоб ва гуруххойи мутафарриқишон ба маънийи кинорагирий аз мардум нест магар инки ин мардум хам бо онхо хам масир шуда бошанд.

• Мавориди дигарики хаммайи инсонхо бидуни дар назар гирифтани бовархойишон мўътақидандки бо он шодийшон пойдор мешавад издивож ва зиндагийи заношуий аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам издивожро еки аз суннатхоиш медонад, ва нахий шуда аз инки каси биёяд ва ин суннатро бар худиш харом кунад

« فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِی فَلَیْسَ مِنِّی» [4]

 Ва хар каси аз рох ва равиши ман дури кунад аз ман нест.

• Мовриди дигарики мардум мўътақидандки бароишон шодий меоварад ва ба ин шодий давом медихад пул ва сирват аст. Хамон

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ»

Астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба каррот фақрро дар кинори куфр ва ширк қарор медоданд ва аз он ба аллох панох мебурданд:

-дар хар субхгох ва шомгохи мефармуданд

«اللَّهُمَّ أَعُوْذُ بِکَ مِنَ الْکُفْرِ، وَالْفَقْرِ»[5]

Бор илаха! Аз куфр ва фақр ба ту панох мебарам.

• Ва хатто дар хенгоми хоб хам мефармуданд парвардигоро :

اِقْضِ عَنَّا الدَّینَ وأغْنِنَا مِنَ الفَقْرِ

Қарзхойи молий моро бипардоз ва моро аз фақр дур бигардон.

Нажот аз фақр

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ»

Бидуни шак барои хамма шодий меоварад, холо агар каси ба ин сирватиш изофа шавад шодияш хам изофа мешавад ва сирватиш кам бишавад шодияш хам кам мешавад – бахусус дар миёни қишри камдаромади жомеъа – чун даромад то андозайики ниёзхойи моддий афродро бартараф мекунад бар шодмонийи онон таъсир дорад, аммо даромади пеш аз хадди мовриди ниёз, шодийро изофа намекунад,магар инки шахс бо ин сирватиш дар рохи аллох харж кунад ва бо чизхойики барои қиёматиш захира мекунад шодийи худишро пойдортар ва изофатар кунад. Барои хамин астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

  : نِعْمَ الْمَالُ الصَّالِحُ لِلرَّجُلِ الصَّالِحِ.[6]

Чи хуб аст моли халол ва покики дар ихтиёри марди солих ва нийкукори бошад.

(идома дорад…….)

---

[1] مسند أحمد بن حنبل ‏(‏3/82‏)

[2] ترمذی 5207 و ابن ماجه 4032))  صحیح البانی  

[3] صحیح البخاري ـ أبي داود ـ ابن ماجة ـ أحمد

[4] متفق علیه

[5] أبو داود 4/ 324، وأحمد 5/ 42

[6] رواه أحمد وغيره وصححه الألباني.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(15- қисмат)

“ Шодийи пойдор ва амиқ” ки бадили шодихойи гузаро ва сатхий махсуб мешавад.

Арз кардемки қонуни шариати аллох равишхойи истефода аз шодий, ва ба даст овардани оромиш аз ин зиндагийи махдуди дунёвий, ва лаззат бурдан аз корхойики бояд  дар ин зиндагийи кутохи дунёвий анжом бишавадро дар қолиби дастуроти куллий ва хатто ризий ба муслимин омузиш медихад.

Аз содатарин тўвсияхойи шахсийки заминасозийи шодий мешаванд мисли: орастагий, пушидани либосхойи бо ранги ровшан, истеъмоли буйи хуш, хузур дар мажолиси шодий, барқарорийи силайи рахм, дидор бо дустон, назофат ва покизагий, мисвок кардан, мусофират ва тафрих, хузур дар табиат, дурий аз беморихойи муншаъаб аз такаббур мисли хисодат ва кинайи нобажо, контрол ва мудирияти хашм, шўх табъий ва мазох ва пиёдаравий, саворкорий, шино, хурдан ва нушидан ва …….матрах шудаки хамма барои ижоди шодий ва аз бейн бурдани ғами андух аз дили мўъминон сифориш шуданд; то дастуроти дар мовриди зиндагийи даъватий, жиходий, хукуматий, иқтисодий, амниятий, идорий,ижроий, ижтимоий , фархангий ва мужозоти мужримин ва жазоики руйи хам рафта шодийро ба мўъминин хадя медиханд.

Баъди аз омузиш, барои муроқибат ва нигахдорий аз ин шодий ва оромиш ва лаззат хам, рохкорхойиро нишон медихад, ва анжом додани ин корхоро амалий маърифий мекунадки машмули подоши ухравий мешавад, ва интури ба шодий ва оромиш ва лаззатики худи шахс мебарад умқ мебахшад, ва пойдориш мекунад то ташнагийи инсон нисбат ба ин ниёзи асосийро посух бидихад, ва кейфияти шодий ва нашот ва лаззат аз зиндагийи солим ва исломийро ба инсон омузиш бидихад.

Қаблан арз кардемки шодий жузви умури фитрий ва еки аз ниёзхойи асосийи умуми инсонхост, холо мавориди вужуд дорандки инсонхо бо гиройишоти мухталиф ба ин қаноат расидандки метавонанд бо ин авомил ва муъаллифахо барои худишон шодий тўлид кунанд, ва ин шодийки тўлид кардандро пойдор ва мондагориш кунанд, ва хаммаги ба ин натижа расидандки риояти ин маворид метавонад шодийи онхоро мондагор ва тасбитиш кунад: мисли

-доштани эътиқодоти диний ва маънавиятгероий:

Ин иймони даруний боис мешавад ашхос камтар ихсоси танхоий, рахошудагий ва пучий кунанд. Касики ба қудрати бартари иймон дорадки дар хар холат ва шароити рахоиш намекунад боис мешавад шодий дарунияш тақвият ва хамишагий бишавад.  Фиръавн аз Мусо ва Хорун пурсид:

:  قَالَ فَمَن رَّبُّکُمَا یَا مُوسَى ‏(طه/49)

Гуфт: эй Мусо! Парвардигори шумо ду нафар кист? Мусо дар жавобиш гуфт:

قَالَ رَبُّنَا الَّذِی أَعْطَى کُلَّ شَیْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى ‏(طه/50)

( Мусо дар жавоби фиръавн) гуфт: парвардигори мо он каси астки хар чизиро вужуд бахшида аст ва сипас рохнамудиш карда аст. Ва хамин аллох эълом мекунад:

إِنَّ اللّهَ کَانَ عَلَیْکُمْ رَقِیباً ‏ (نساء/1)

Бимгони худованд муроқиби шумо аст.

• Мовриди дигарики хаммайи инсонхо ба ин натижа расидандки агар риоятиш кунанд боиси мондагортар шудан ва давоми шодийи онхо мешавад иртиботи ижтимоий ва мардумий будан ва гушагир набудан аст.

Ин дустихо ва инсонхойики бо онхо иртибот барқарор мекунем сармояхойи ижтимоий мо хастандки ба мо новъи эътимоди ижтимоий медиханд, ва бар мезони шод будани афроди жомеъа таъсир мегузорад. Афродики аз сармояйи ижтимоий бархурдор хастанд ва равобити ижтимоий бехтари доранд шодтар аз касони хастандки аз назари тахсилот,сирват, жойгохи ижтимоий ва …….. дар даражоти болоий қарор доранд аммо равобити ижтимоий муносиби надоранд. Барои хамин аст энзувоталабий ва кинорагирий ба шиддат дар ислом нахий мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(14-қисмат)

Шахсики мухлисона дар масири мужохидиники шахид шуданд қарор мегирад табдил мешавад ба еки аз дустони аллох таолоки дар мовридишон мефармояд:

الا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ؛

Бидонид ба дурустики бар авлиёйи худо на бими аст ва на онон андухгин мешаванд.

Шахс замоники дар ин масири шухадойи мужохид қарор мегирад аввалин абзорики ба он ниёз пейдо мекунад илм ва яқин ба ин астки ваъдахойи аллох хақ аст.

. فَرَدَدْنَاهُ إِلَى أُمِّهِ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ (قصص/13)

Мо Мусоро ба модариш бозгардондем то чишмиш ( аз дидори у) ровшан шавад ва ғамгин нагардад ва бидонидки ваъда худо рост аст, агар чи бештари мардум ( чанин) намедонанд.

Ин яъни коштани умид ва аз бейн бурдани ёс ва нигароний ва ғам дар хийни амал ба қонуни шариати аллох, ин яъни коштани оромиш ва умиди расидани еки аз ду хубихо,ё шодий дар дунё ё шодий дар қиёмат онхам бидуни кучактарин шак ва шубхайи , ва агар дар ин масир сахтихойи дида мешаванд хаммаги муваққатий хастанд чун:

: إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً“

Ва дубора такрор шуда аст

“فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً “

Баъди аз хар сахти, гушойиши хаст, ин яъни умид ва нашоти рухий ва қотиъият дар харакат ба жилов бар асоси қонуни шариати аллох.

Дар ин сурат замоники дар масири мужохидини шахид қарор гирифти хар чи жиловтар мерави ба еки аз пирузийхо ва еки аз шодийхо наздиктар мешавид, бахусус ба шодийи жовдонайи қиёмат. Чун ек руз ё ек соат ё ек лахза аз умритки мегузорад ба хамон андоза ба тамом шудани умри дунёвийтон ва оғози зиндагитон дар қиёмат наздик мешавид.

Мовриди дигарики дар ин масири мужохидини шахид ба он ниёз пейдо мешавад дар назар гирифтани мушкилоти бузургтари астки боиси кучак ва ночиз шудан ва фаромушийи андухи мешавадки ба суроғи хам масирон омаде аст:

إِذْ تُصْعِدُونَ وَلاَ تَلْوُونَ عَلَى أحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِّكَيْلاَ تَحْزَنُواْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (آل عمران/153)

( эй мўъминон ба ёд оварид) онгохроки дар замин пароканда мешудид ва мегурехтид ва дур мегаштид ва ( аз шиддати бим ва харрос) дар фикри каси ( жуз нажоти худ) набудид, ва пайғамбар аз пушти сари шуморо садо мезад. Пас дар баробари ғам ( ва андухики ба сабаби нофармоний) ғам ба шумо расонд, ин бидон хотир будки дигар барои ончи ( аз ғанимат) аз даст додаид ва бар ончи( аз шикаст) ба шумо расида аст ғамгин нашавид,ва худованд аз ончи анжом медихид огох аст.

غَمًّا بِغَمٍّ

Яъни ғам шикан. Яъни бо ғами бузургтар ғами кучакро хурд кардан ва аз бейн бурдан. Ин яъни ғамхойи кучак ва гузаро ва ночизи вужуд доранд аммо ғам шиканхойи хам хастандки ижоза намедиханд ин ғамхойи кучак ба ихдал хуснаяйн ва еки аз шодийхо садамайи бизананд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(13-қисмат)

مَّثَلُ الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنبُلَةٍ مِّئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ یُضَاعِفُ لِمَن یَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ ‏.(بقره/261)

-Мисли касоники дороийи худро дар рохи худо сарф мекунанд,хамонанди донайи астки хафт хуша бароварад ва дар хар хушайи сад дона бошад, ва худованд барои харки бихохад онро чандин баробар мегардонад, ва худо ( қудрат ва наъматиш) фаррох ( ва аз хамма чиз) огох аст.

– الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ ثُمَّ لاَ یُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُواُ مَنّاً وَلاَ أَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ ‏(بقره/261-262).

Касоники дороийи худро дар рохи худо сарф мекунанд ва ба дунболи он миннати намегузоранд ва озори намерасонанд, подошишон назди парвардигоришон аст( ва андоза ажришонро каси жуз худо намедонад), ва на тарси бар онон хохад буд ва на андухгин хоханд шуд.

Инжостки мешавад гуфт ба теъдоди истеъдодхо ва тавоноийхойи инсонхо дар қонуни шариати аллох рох барои тўлиди шодий вужуд дорад.

Новъи дигар аз шодихойи мовриди пасанди аллох шодийи ноши аз фахми душманшиносий ва даражабандийи шаръийи душманон аст.

Аллох таоло баъди аз омузиши намоз ин манбаъи тўлиди шодий барои мўъмининро қабли аз омузиши даххо хукм ва хазорон суннати мовжуд дар кутуби хадис ва фиқх ба муслимин ёд дода аст. Яъни омузиш ва ёддехийи душманшиносий шаръий ва даражабандийи шаръий душманон дар увлавияти аслий қарор гирифта астки мисли амали ба соири ахком аз манобеъи тўлиди шодий хам хаст аммо ин шодий зарурийтар аст ва дар увлавият қарор дорад.

Аз самароти ин душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманон метавон ба шод шудан ба пирузийи хар ончи аз назари мавадда ба муслимин наздиктар аст бар хар ончи аз муслимин дуртар аст ишора кард, хатто агар пирузийи ек жомеъа ва гурухи кофари бади бар гурух ва жомеъайи кофари бадтари бошадки аллох таоло ин бад ва бадтар ва бадтаринро таъйин карда аст. Мисли пируз шудани насронийхоки душманони шумора се муслимин хастанд бар мажуски душманони шумора ду муслимин хастанд ва муслимин ба пирузийи насронийхойи рум хушхол буданд ва аллох таоло ба унвони ек мужда ба онон башорат медихад:

وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ ‏* فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ (روم/3-4)

ва ишон пас аз шикастишон пируз хоханд шуд дар муддати чанд соли. Хамма чиз дар дасти худо ва ба фармони у аст, чи қабл (ки румиён шикаст хурданд) ва чи баъад (ки онон пируз мегарданд). Дар он руз (ки румиён пируз мегарданд) мўъминон шодмон мешаванд.

Мо ба пирузийи насронийхо душманони шумора се худ бар мажус душманони шумора дуйи худ хушхол хастем, чун аввалан ек душмани дуртар бар ек душмани наздиктар пируз шуда ва ин ба нафъи муслимин аст ва ба муслимин хейр ва нафъи мерасад, ва чи каси вужуд дорадки аз хейр ва нафъ хушхол намешавад махсусан замоники ба он ниёз дошта бошад? Ва сониян насронийхо аз назари бовархойишон ба мо наздиктаранд ва мажус аз мо дуртаранд ва мо ба пирузийи оники ба мо наздиктар аст бар оники аз мо дуртар аст хушхол мешавем. Ин яъни табаъият аз душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманоники аллох таоло бароимон таъйин карда ва ижоди шодий барои худимонки агар каси аз ин душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманони ғофил ва ноогох бошад аз ин шодий хам махрум мешавад.

-дастайи севум аз шодихойи мовриди пасанди аллох таоло он шодий астки бар асари идома додани масири шухадойики дар рохи аллох ва жанги мусаллахона кушта шудан ба даст меояд.

 وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحياءٌعِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِوَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (آل عمران/170-169)

Ва касонироки дар худо кушта мешаванд, мурда машмор,балки онон зиндаанд ва бидишон назди парвардигоришон рузи дода мешавад. Онон шодмонанд аз ончи худованд ба фазл ва карами худ бадишон дода аст, ва хушхоланд ба хотири касоники баъди аз онон монданд ( ва хануз дар рохи аллох жанг мекунанд ва шахид нашуданд ва ) бадишон напейвастанд. ( шодий ва сурури онон аз ин бобат астки пирузий ё шаходат дар интизори хамкишони ишон аст ва мақомоти баржаста ононро дар он жахон мебинанд, ва медонанд) инки тарс ва харросий бар ишон нест ва онон андухгин нахоханд шуд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12-қисмат)

Вақтики ла илаха – иллаллох ва Мухаммадун росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бар забон ронди дар воқеъ кулли зиндагитро ва хатто равиши мурданитро хам сипорди дасти аллох:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1]

Еки аз он чизхойики дар зистан аз он аллох аст шодист. Аллох фармуда нисбат ба чи чизи шод бошем мо хам хамон кориро мекунем, ва фармуда нисбат ба чи чизи нигарон ва норохат бошем мо хам хамон кориро мекунем. Дар инжо метавонем бигуемки танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат хам механдонад хам мегирёнад, аллох таоло бо муқаддамоти мефармояд:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى *

Ки хечкас бори гунохони дигариро бар душ намекашад.

.‏  ‏وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى*

Ва инки барои инсон подош ва бахрайи нест жуз ончи худ карда аст ва барои он талош намуда аст

. وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى *

Ва инки қатъан саъй ва кушиши у дида хохад шуд.

.‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى*

Сипас( дар баробари кориш) сазо ва жазойи кофий дода мешавад.

‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *

Ва инки қатъан поёни рох ба парвардигори ту мунтахий мешавад.

.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى *

Ва инки қатъан у астки механдонад ва мегирёнад.

وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏

Ва инки қатъан у астки мемиронад ва зинда мегардонад.

Возих аст мо ба он чизи хушхол мешавемки аллох таоло ба он рози аст ва дар қонуниш баёниш карда аст ва ба он чизхойи норохат ва ғамгин мешавемки аллох таоло бо фитрати солим ва қавониниш бароимон таъйин карда аст. Пас танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат механдонад ва шод мекунад ва танхо у астки мегирёнад ва ғамгин мекунад.

« وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى»

Ба ин даста аз шодийхойики аллох таоло ба он рози аст ва мовриди писанди аллох ва пойдор аст, мегуем “шодийи мусбат ва бажо”ки мешавад ба сурати куллий ин новъ аз шодийхоро дар се даста жо дод:

1. Еки шодий ба хотири табаъият аз қонуни шариати аллохки мояйи шифойи қалбхост.

Чун хамон рузи аввал аллох таоло ба одам алайхиссалом мефармояд:

:  قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (بقره/38)

Гуфтем: хаммаги аз онжо( ба замин) фуруд ойид ва чунончи хидояти аз тарафи ман барои шумо омад ( ки хатман хам хохад омад) касоники аз ман пейравий кунанд, на тарси бар онон хохад буд ва на ғамгин хоханд шуд.

Яъни табаъият аз қонуни шариати аллох мусовий аст бо набудани тарс ва ғам ва андух ва табъан дастёбийи ба шодий ва сурур. Инжостки аллох таоло боз мефармояд:

یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ* قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ   (یونس/58-57)[2]

Бигу: ба фазл ва рахмати худо- ба хамин ( на чизи дигари) – бояд мардумон шодмон шаванд.

Ва боз аллох таоло таъкид мекунад ононики танхо аз қонуни шариатиш пейравий карданд ва интури амалан гуфтан танхо аллох роб ва парвардигори мост дар қиёмат хам шод хастанд ва аз ғам ва андух  ба дуранд:

 إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ *  أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِینَ فِیهَا جَزَاء بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ‏ (احقاف/13-14)

Касоники мегуянд: парвардигори мо танхо аллох аст, сипас ( бар ин тўвхид ва ектопарастий) мондагор мешаванд ва истиқомат мекунанд, на тарси бар онон аст ва на ғамгин мегарданд. Онон ба подоши корхойики мекунанд, сокинони бехишт буда ва жовдона дар он мемонанд.

Инжостки роххойи мухталифи тўлиди шодий барои бандахо мутаносиб бо тавоноийки доранд боз мешавад, еки тавониш дар тижорат ё пизишки аст ва аз ин тариқ барои худиш тўлиди шодий мекунад, дигари дар руфтагарий ва мухандисий ё кишоварзий ва банноий ва муаллимий ва каффоший ва рузихойи суннат ва ё даххо рохи дигар астки шариати аллох жилови муслимин қарор дода ва муслимин аз еки ё аз чанд рохи аз ин роххо барои худишон шодий тўлид мекунанд: масалан инфоқ ва садақа додан дар рохи аллох бидуни инки риё ё миннати дар он бошад ё азият ва озори ба хамрохи ин бахшидани мол бошадки ин хам боиси аз бейн рафтани тарс ва ғам мешавад. Чиро? Чун шахс медонадки аллох ба жойиш чи чизи медихад ва умидвор астки машмули ин подош бишавад ва аз у қабул шавад. Хамин аз бейн рафтани тарс ва ғам яъни омадани шодий. Ингуна мешавад бо пул шодий харид.

(идома дорад……..)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

[2] ای مردمان ! از سوی پروردگارتان برای شما اندرزی (جهت رهنمود زندگی ) و درمانی برای چیزهائی که در سینه‌ها است آمده است و هدایت و رحمت برای مؤمنان است.‏ بگو:به فضل و رحمت خدا – به همین ( نه چیز دیگری ) – باید مردمان شادمان شوند . این بهتر از چیزهائی است که جمع می کنند.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

Интури омузишхойи сахихи шаръий метавонад чанин мўъминиро тўлид кунадки, хар монеъи ва сахти дунёвий ва моддийро ба фурсати барои хариди шодий аз аллох таоло табдил мекунанд, чун шодий дар қалб ва рух аст ва рух хам мондагор ва ғейри фоний аст. Шахс умури фоний ва зудгузарро дар рохи амри ғейри фоний харж мекунадки кулли суд насибиш мешавад, пас чиро хушхол нашавад?

«فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170)

Онон шодмонанд аз ончи худованд ба фазл ва карами худ бадишон дода аст, ва хушхоланд ба хотири касоники баъди аз онон монданд ( ва хануз дар рохи худо межанганд ва ба фўвзи шаходат ноил нашуданд ва ) бадишон напейвастанд. Инки тарс ва харроси бар ишон нест ва онон андухгин нахоханд шуд.

Возих ва ошкор астки рухи инсон астки жовдона мемонад на ин жисм. Ва ин жисм то марохили хамрохи ин рух мемонад ва баъад рахоиш мекунад. Холо рохи мухофизат аз ин рух, ва шод кардани ин рух дар дунё ва қиёмат бояд ёд гирифта шавад. Ин рухи астки аз жисм хамчун ек абзор барои шод шудани худиш дар дунё истефода мекунадки ба шодий дар қиёматиш хам мунжар мешавад. Дар ин сурат оромиш дар рух аст, шодий макониш рух аст, чизики равоншиносий секуляристий қасд дорад ин жойгохи аслийи қалб ва рухро нодида бигирад ва бар зехни холий инсонхо ва “масъулият” такия кунад, ва саъй дорад инхамма беморихойи даруний жомеъаро интури дармон кунад:

Ин танишхойи даруний ва изтироботи ғейри қобили инкори равонийро каси наметавонад нодида бигирад ва ё инкориш кунадки хамчун ек муъзал, оромиш ва даруни инсонхойи жомеъайи имрузи асри техноложийро ошуфта ва олуда карда астки, еки аз осори ин тахрибот кохиши шодий ва масаррат ва оромиш буда ва хаст.

Равоншиносони секуляр дар хузайи равоншиносийи саломат ва дар қолиби равоншиносийи мусбат,таъкиди бештари рухи мафхуми шодий бар асоси “ масъулият” ва “ зехни шахсий” карданд, ва мўътақидандки инсон метавонад сирфан бо қудрати ақли муттакийи бар махсусот ва тавоноийи шахсий ва бидуни такия бар худо ва қонуни шариати аллох ва қалб, зиндагийи худишро идора кунад ва шодий ва оромиши мовриди назар бирасад.

Секуляристхо бо ин равоншиносишон сирфан бо такия бар хис, фикр ва нафъи шахсий ва ғароизи муштараки бейни инсон ва хайвон дунболи шодий мегарданд, ва ба муридонишон ёд медихандки хар каси ба хар қиймати ва ба хар шевайи масъули таъмини чанин шодий барои худиш аз тариқи суди бештар ва лаззати бештар аст.

Возих астки ин масири дини секуляризм бо масири қонуни шариати аллох намехонад ва хар кудом дар масири жудогонайи хастанд; дар ислом, шодий дар дил жой дорад, аммо дар равоншиносийи секуляристхо , шодий ек холати зехнийи мухтасси астки бар фардгероий ва хориж аз қалб бано шуда, ва ба шахс мефахмонандки ин шодий ва оромишро дар хаёхуйи берун аз худишон ва хориж аз қалб ва қонуни шариати аллох жустажу кунанд.

Ислом бо таъйиди “ вазоиф” ва “ таъаққул” махор шуда тавассути қонуни шариати аллох,” дил” ро махалли истиқрори шодий медонад хатто қалбро жойи фахм ва дарк ва таъаққул медонад:

«فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46)

Барои онхо дилхойи пейдо шавадки бидон бияндишанд

«لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)،

“онхо дилхойи дорандки бидонхо намефахманд”.

Ин хамон дарки дурусти буда астки миллати мо қарнхо ба он расида буд ва мутаносиби бо фарханг ва жуғрофиёйи хосси худиш шодийи мовриди назари қонуни шариати аллохро дар дилиш ба вужуд оварда буд, ва хатто замоники ек “сиёча мона ё сиё жома дона” ва “дарайи” ва ғейрихро мехонанд ек хорижий аз берун хиёл мекард ва алъон хам хиёл мекунадки инон доранд азодорий мекунанд аммо дар воқеъ инхо қарнхост ба ин сабк доранд дилишонро шод мекунанд ва аз дарун шод мешаванд. Ин сабкхо дар миёни аксари милали мусалмон ва кофари дунё вужуд дошта ва дорад.

Ин сабкхо ба шахс новъи шодийи нисбатан пойдориро медихад аммо хаёхухойи воридоти ва ғейри созгори бо фарханги бумийи милали мухталиф ва бахусус носозгор бо фарханги исломий милали мусалмон барои онхоики бо фарханги исломий ва оромиши дарун ва шодийи бажо ошноий доранд новъи хаяжони муваққатий ва шодийи козиб ва зудгузар астки, ба дунболи поёни ин хаёхуйи мухолифи фитрати инсонхо, аксари ширкат кунандагон дар маросимхо ба новъи афсурдагийи муваққатий ва хатто гижийи муваққат дучор мешаванд. Дар инжо возих астки таъкиди ислом илова бар солим будан ва бажо будани шодий,бар кейфияти шодий ва пойдор будани шодий мутамаркиз аст на фақат бар камияти он. Барои расидан ба ин неъмат хам лозим аст дар шодийки аллох таоло хуб дониста самиъна ва атоъна дошта бошем.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10-қисмат)

Ингор агар инсон дар масири сахихи қонуни шариати аллох харакат кунад – чи дар ин дунёйики сижн ва зиндони мўъмине ва чи дар қиёмат ва бехиштки мақсади нахоий аст – дар тамоми ин марохил мусалмон бо шодий ва масаррат ба истиқболи сахттарин озмойишхо хам меравад то ба он шодий нахоий мерасад. Бо шодий ва масаррат мисли Хаббоб ибни Арат ва Билол ва Сумайя ва Хубайб розиаллоху анхум ажмаъин ва амсоли саййид Қутб ва Умар Мухтор ва ғейрих шиканжа ва эъдомро мепазирад, ва ё бо шодий ва масаррат амалиёти иштишходийро анжом медихад ва ба қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хозир аст чандин бор дар ин рох зинда шавад ва шахид шавад ва бо шодий ва масаррат ба истиқболиш меравад:

وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1]

Қасам ба касики жонам дар дасти уст, дуст доштамки дар рохи худо бижангам ва кушта шавам, сипас зинда гардам, дубора кушта шавам, бори дигар зинда шавам ва мужаддадан кушта шавам. Яъни кароран зинда шавам ва кароран дар рохи аллох дар жанги мусаллахона кушта шавам.

Шогирдони мўъмини ишон хам хаминтури буданд, ижоза бидихид ек достони торихийро бароитон зикр кунамки омузишхойи сахихи исломий арзиши дини ислом, табъият аз қонуни шариати аллох ва бехишт ва шодий бепоён ва мондагорики аллох таоло ваъдашро ба мўъминин нишон медихад, ва мўъминин довталабона ва бо шодий ва сурур хозиранд агар хазорон жон дошта бошанд дар муомалайи бо аллох таоло онро фидо кунанд:

Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху қосиди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба дарбори Хисравшохи Эрон дар ғазва бадр ва ғазавоти дигар хам хузур дошт, ин сахобайи геронмоя инсони шухтабъи буд ва шухихойи у бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  назди ахли фиқх машхур аст, холо ин шахс дар замони Умар бин Хаттоб розиаллоху анху ва дар соли 19 хижрий дар жиход бо румихо ба хамрохи иддайи аз муслимин асир мешавад: шохи рум аз мезони иймони росих ва ростини сахоба ва мезони харфшинавий ва итоат кардан( самъ ва тоах) ва фидокорийи онхо нисбат ба ислом ва рахбарият огохихойи дошт, аммо дуст дошт инро тажруба кунад ва бо чишмони худиш бибинадишон,барои хамин дастур дода будки агар мусалмонониро асир карданд уро накушанд ва наздиш бибаранд.

Холо Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху ба хамрохи иддайи асир шуда аст ва ба шохи насронийхо хабар додандки иддайи аз муслимин асир шудандки еки аз ёрони қадимийи пайғамбар хам дохилишон аст,замони уро назди шохи рум оварданд шохи рум ибтидо муддати тулоний ба Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху нигох кард, баъад бо у вориди гуфтагу шуд ва дар авази тағйири диниш ба у ваъдайи озодий ва мол ва замин ва занхойи зебо ва хатто визорат ва широкат  дар подшохи дод, аммо Абдуллох розиаллоху анху бо қотиъият жавоби рад ба хамма дод ва ба сирохат гуфт: тағйири дин аслан имкон надорад ва марг хазорон бо аз ин бехтар аст, ва бо ханда идома дод ба худо агар хамма ончики дори ва хаммайи ончики арабхо доранд ба ман бидихи то ман ба андозайи ек чашм бахам задан аз дини Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам баргардам, хозир нахохам шуд.

Шохи рум дар ин мархала уро тахдид ба марг кард, ибтидо овизаниш кард ва чанин вонмуд кардки мехохад тирборониш кунад аммо ба сарбозониш дастур дод дўврубаришро бизананд, дар хини тир андози хам боз Абдуллохро ба тарки диниш даъват мекард аммо таъсири надошт, барои тахдиди бештар Абдуллох, жилови чишмиш диги пур аз руғони жушида омада карданд ва ба дуто аз асирони мусалмон сифориш кардандки насроний бишаванд аммо ин ду асир қабул накарданд барои хамин онхоро дар диги руғони жушида андохтанд ва танхо устухонхойишон боқий монд.

Шохи насроний рум дар ни хенгом руба Абдуллох кард ва уро барои чандимин бор ба насроният даъват дод аммо у шадидтар аз қабл инкор кард, вақти қайсар аз у ноумид шуд дастур дод уро дар диг биндозанд. Абдуллохро ба тарафи диг бурданд, чишмхойиш ашк олуд шуд. Ба подшох хабар додандки Абдуллох гиря мекунад, подшох гумон кардки у аз тарси марг гиря мекунад барои хамин дастур дод уро баргардонанд пешиш, вақт жиловиш қарор гирифт ек бори дигар пазириши ақидайи насрониятро ба у пешниход кард ва ле ин бор хам у ба шиддат рад кард. Қайсар асабоний шуд ва шуруъ кард ба фаххоший ва гуфт: фалон шуда ! барои чи хамин алъон гиря мекарди? Абдуллох розиаллоху анху дар жавоб гуфт: гирям барои ин будки хиёл кардам алъон дар диг андохта мешавам ва жон аз баданам меравад, орзу кардам эй кош ба андозайи мухойи баданам жон доштам ва хаммаро дар рохи аллох дар диг меандохтам.

Подшох дар баробари инхамма иймон ва шужоати Абдуллох таслим шуд ва гуфт: хозири дар баробари инки туро озод кунам сарамро бибуси? Абдуллох гуфт: оё дар муқобили озодий хаммайи асирон? Подшох гуфт:бале дар муқобили озодий хаммайи онхо.

Абдуллох мегуяд: бо худ гуфтам  инки душмани аст аз душманони аллох , чи ишколи дорад сари уро бибусам ва ман ва хаммайи усаройи мусалмон озод бишавем…… наздик рафт ва саришро бусид, дар ин хенгом подшох дастур дод хаммайи асирхоро озод кунанд ва ба дасти Абдуллох биспоранд. Абдуллох розиаллоху анху пеши Умар бин Хаттоб розиаллоху анху омад ва мажороро барояш таъриф кард, Умар розиаллоху анху хийли хушхол шуд. Вақти ба асирон нигох кард гуфт: бар хар мусалмони лозим астки сари Абдуллохро бибусад ва ман жиловтар аз хамма шуруъ мекунам. Баъад боланд шуд ва саришро бусид. [2]

(идома дорад……..)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9-қисмат)

إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ.

Бегумон аллох( колойи) жон ва моли мўъминонро ба ( бахойи) бехишт харидори мекунад ( онон бояд) дар рохи худо бижанганд.

فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ

Ва бикушанд ва кушта шаванд.

. وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ  

Ин ваъдайи астки худованд онро дар (китобхойи осмоний) таврот ва инжил ва қуръон ваъдайи ростини онро дода аст,

وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ

Ва чиз каси аз худо ба ахди худ вафо кунандатар аст?

فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ

Пас муомалайики кардаид шод бошид,

وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)

Ва ин пирузий ва ростгорийи бузурги аст.

Дар инжо харидор: аллох таоло ,фурушанда: инсон; жинси мовриди муомала: жон ва моли ноқобил ва фонийи инсонки дар асл моли худ аллох аст, бахо ва қиймати жинс: бехишти жовидон; зомини муомала: аллох таоло. Хаммайи аркон ва шурути муомала возих ва ровшан аст.

Медонемки инсон хам фитратан хохони нафъ аст ва аз зарар ва зиён бадиш меояд, холо инжо мухим ин астки ин омузишхойики дида ва ин қавониники ба у ёд дода шуда аст чи чизиро зарар ва чи чизиро нафъ маърифий карданд? Агар чизироки аллох таоло гуфта суд дар он аст ва ин шахс ёд дода бошандки зарар  дорад, онвақт аст шахс дар ташхиси нафъ ва зарар гумрох мешавад ва чизироки аллох нафъ дониста зарар медонад ва чизироки аллох таоло зарар дониста нафъ медонад, дар инжо шахс фитратишро дар ин замина тағйир дода аст,ва аз чизики қонуни шариати аллох гуфта хуб аст ва нафъ дар он аст безор мешавад, ва аз чизики аллох таоло гуфта баде ва зарар дар он аст шахс хушиш меояд ва ба самтиш меравад.

Дар иддайи мумкин аст ин героиш ба самти зарар ва дури аз нафъ ба далили карохият ва безорий бошадки дар фитрати инсон нисбат ба жанги мусаллахона ва кушт ва куштор вужуд дорад, ва шахс бейни ду амри фитрий гир кунад: еки мейл ба инхидоми зулм ва ситам ва залилий ва героиш ба рифох ва амният ва иззат ва ибодати комил дар дунё ва бехишт дар қиёмат, ва дигарий безори аз кушт ва куштор ва авоқиби мубориза ва жиход. Дар инжостки аллох таоло мефармояд:  

:  وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ.

Аллох таоло ба мо мегуяд ман бехтар аз шумо медонам чи ба нафъитон аст,ва мо танхо бо табаъият аз суханони аллох таоло ва қавонини шариатиш метавонем бигуем: бале танхо шумо хастидки медонид ва мо намедонем ва хақ бо шумост,на бо хеч мовжуди дигари:

سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ(بقره/285)

Шанидем ва итоат кардем. Парвардигоро! Омурзиши туро хохонем, ва бозгашт ба суйи ту аст.

Мўъминин дар ин маворид хам бо таваккул ва эътимодики ба аллох таоло ва ваъдахоиш доранд, ва баъад, бо натоиж ва самароти дунёвий ва ухровийки дар амал кардани ин дастур насибишон мешавад, довталабона, бо оғуши боз ва рақобатий, ба истиқболи амалий кардани қавонини шариати аллох ва ин омузишхо мераванд. Сахтихо ва машаққоти рохи даъват ва жиход мисли ончи бар сари муслимин дар Макка омад ва тарки ватан ва хижратишон ба Хабаша ва Мадина ва баъад жанги мусаллахона ва тарки хар ончи дар дунё аз хонувода ва амвол ва лаззатхо ва ғейрих доранд ба ин шикл барои шахси мусалмон сахл ва осон ва гуворо ва шодийбахш мешаванд, ва шахс бо илм ва огохий ба истиқболи ин сахтихо ва мушкилоти ноши аз даъват ва амали ба қонуни шариати аллох меравад. Ин сахтихо ва мушкилот дорухойи талхи хастандки шифо ва саломати дунёвий ва ухровийи инсонхо дар гируйи масрафи ин дорухойи талх аст.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(8-қисмат)

Инжостки мусалмон бояд қалбишро бо қонуни шариати аллох ибтидо шифо бидихад ва баъад аъмолиш хам ба андозайи саломати қалбиш солим ва пок мешаванд,чун аъмол аз қалб табаъият мекунанд. Инсоники аз қалби солимий бархурдор бошад аз хар чи ғейри аз қонуни шариати аллох бошад безор ва мутанаффир аст, ва аз хар чи бар халофи қонуни шариати аллох бошад дурий мекунад: аллох таоло ба чанин мўъмини мефармояд:

………. :… وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ(حجرات/ 7)

Аммо худованд иймонро дар назаритон геромий дошта аст ва онро дар дилхойитон ораста аст, ва куфр ва нофармони ва гунохро дар назаритон зишт ва нопасанд жилва дода аст, фақат онон( ки доройи ин сифот хастанд, яъни иймон дар назаришон махбуб ва музайян, ва куфр ва фисқ ва исён дар назаришон манфур ва матруд аст) рохёбанд ва бас

.‏فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَنِعْمَةً وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (حجرات/8)

Ин, лутф ва неъмати аз суйи худо аст( ки бидонон арзоний дошта аст) ва худованд доройи огохийи фаровоний ва фарзонагийи бешумор аст.

Барои хамин астки дуойи хаммайи солихин ва муслихини дунё ин буда астки:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ (آل عمران/8)

Парвардигоро! Дилхойи моро ( аз рохи хақ) мунхариф магардон баъди аз онки моро ( ба суйи хақиқат) рохнамо кардаи, ва аз жониби худ рахмати ба мо атоъ кун. Бидуни шак танхо бахшояшгар туйи.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ»[1]

Ба асхоб ёд медодки ин хам еки аз дуохойишон бошадки:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ… قَلْبًا سَلِيمًا، وَأَسْأَلُكَ لِسَانًا صَادِقًا» ِ؛[2]

Инжостки аллох таоло барои рузи қиёмат хам ба таъкид баён мекунадки:

: یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ (شعراء/88)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад.

.‏ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ‏(شعراء/89)

Балки танхо каси( нажот пейдо мекунад ва суд мебарад) ки бо дили солим ба пешгохи аллох омаде бошад.

Шинохти куллийи шодийхойи мусбат ва бажо ва пойдор.

Ибтидо дар идомайи бахсимон дар мовриди умури фитрий ва ахамияти табаъияти аз қонуни шариати аллох дар масалайи шодий лозим аст гуфта шавадки баъзи аз умури фитрий мисли мубориза бо зулм ва ситам ва адолатхохий ва жанги мусаллахона ва жиход ва ғейрих вужуд дорандки бо табъи инсон созгор нестанд ва аллох таоло ба сирохат мефармояд:

 : كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ(بقره/216)

Жанги мусаллахона бар шумо вожиб гашта аст,ва холи онки аз он безорид,лекин чи басо чизиро дуст намедорид ва он чиз барои шумо ник бошад, ва чи басо чизиро дуст дошта бошид ва он чиз барои шумо бад бошад,ва худо медонад ва шумо намедонид.

Яъни бо онки мубориза бо зулм ва беадолати ва аз бейн бурдани золимин ва муфсидин дар фитрати инсон вужуд дорад, аммо дар баробари ин умур, фитрати инсон бо авоқиби ин мубориза мисли тахаммули гурснагий ва захмий шудан ва зиндон ва табъид ва дури аз қовм ва хеш ва ватан ва бахусус кушт ва куштор созгор нест, ва инсон ба сурати фитрий аз чанин чизхойи бадиш меояд, дар инжо ин маводди хом фитрийро танхо “ омузишхо ва қавонин ва шинохти дуруст” астки метавонад онхоро шукуфо ва дар масири сахихиш хидоят кунад.

Ин омузишхо хастандки ба шахс ёд медихандки танхо мушкилот ва сахтихойи жиход ва жанги мусаллахонаро дар назар нагиранд, балки илова бар самароти дунёвийи он мисли иззат ва озодий ва рифох ва амният ва ибодати комили аллох ва татбиқи комили шариати аллохки танхо дар гурухи жиходи мусаллахона ва жиход аст, муомалайиро бо аллох таоло дар назар бигирандки дар ин муомала қийматики аллох таоло пардохт мекунад бехишт ва ризояти худиш аст ва бисёр  арзишмандтар он чизхойи астки шахс дар дунё аз дастиш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]رواه مسلم في كتاب القدر، باب تصريف الله تعالى القلوب كيف شاء 4/ 2045 [2654].

[2]رواه أحمد 4/ 123، 125، والترمذي في كتاب الدعوات، باب منه [23] 5/ 476 [3407]، والنسائي في كتاب السهو، باب [61] نوع آخر من الدعاء 3/ 54 [1304] بلفظ: كان يقول في صلاته، وصححه ابن حبان 5/ 310 [1974].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7-қисмат)

Аллох таоло замоники ба мушрикин ва секуляристхо амон медихад ва онхоро жузви муслимин хисоб мекунадки баъди аз тўвба намозишонро бихонанд:

• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَخَلُّواْ سَبِیلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (توبه/5)
• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَإِخْوَانُکُمْ فِی الدِّینِ وَنُفَصِّلُ الآیاتِ لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ‏ (توبه/11)

Ва замоники ахли бехишт аз мужримин мепурсанд

«فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءلُونَ * ‏عَنِ الْمُجْرِمِینَ ‏‏»

Чи чизи боиси офтодани шумо ба жаханнам ва сақар шуда аст

«مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ؟»

Еки аз жавобхойишон ин астки жузви намозгузорхо набуданд:

قَالُواْ لَمْ نَکُ مِنَ ٱلْمُصَلِّینَ (مدثر/32-43)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар мовриди шахси намознахон мефармояд:

«بَیْنَ الرَّجُلِ وَ بَیْنَ الْکُفْرِ تَرْکُ الصَّلاةِ»[1]

Фарқи бейни мард бо куфр,тарки намоз аст.

«اَلْعَهْدُ الَّذی بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ الصَّلاةُ فَمَنْ تَرَکَها فَقَدْ کَفَرَ»[2]

Ахди пеймоники моро аз кофарон жудо месозад намоз аст, хар каси намозро тарк кунад,кофар шуда аст.

«عُرى الإسْلامِ وَ قَواعِدُ الدِّینِ ثَلاثَةٌ، عَلَیهِنَّ أسِّسَ الإسْلامُ مَنْ تَرَکَ واحِدَةً مِنْهُنَّ فَهُوَ بِها کافِرٌ، حَلالُ الدَّمِ: شَهادَةُ أنْ لا اله إلاّ الله، وَ الصَّلاةُ الْمَکْتُوبَةُ، وَ صَوْمُ رَمَضانَ»[3]

Халқахойи бахам пейваста ва пояхойи дини ислом се чиз астки ислом бар руйи онхо бано шуда аст, ва хар каси еки аз онхоро тарк кунад ба воситайи тарки онхо кофар мешавад ва хуниш халол мегардад:

Иқрор ва яқин ба инки жуз худованди екто хеч маъбуди дигари нест….адойи намозхойи вожиби рузона…. руза гирифтан дар мохи рамазон “ дар ривояти дигар омада аст

:”من ترك منهنَّ واحدةً فهوكافر باللّه، ولا يقبل منه صَرْفٌ ولا عدلٌ، و قد حل دمه وماله“

Касики еки аз онхоро тарк кунад, кофар аст, ва хеч ибодати фарз ва суннати аз у пазирофта намешавад ва бидуни шак хун ва молиш халол аст.

Тамоми асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам касики амдан намозишро тарк мекунадро кофар ва хориж аз ислом донистанд. Дарин замина ривоятхойи мухталифи аз Али ибни Аби Толиб, ва ибни Масъуд ва Жобир ибни Абдуллох ва Абу Дардоъ ва ибни Аббос ва дигарон нақл шуда астки ба сирохат гуфтанд хар касики намоз нахонад кофар аст.

Холо агар каси намозро қабул дошта бошад ва танхо баъзи вақтхо аз руйи танбалий ё машғул шудан ба дунё онро нахонад ( на инки куллан таркиш карда бошад) аиммаи фирақи чохоргонайи маъруф ба ахли суннат се раъй доранд:

• Имоми Ханафий рохимахулллох мегуяд чанин шахси сахл ингорий фосиқ аст ва бояд онро ба андозайи задки хун аз баданиш жорий бишавад ва зиндоний бишавад то ба намозиш бармегардад.
• Имоми Молик ва Шофеъий хам мегуянд: чанин шахси танбали сахл ингори фосиқ аст, аммо танхо шаллоқ задан ва зиндони карданиш кофий нест балки агар бар тарки намозиш исрор кард бояд ба унвони хадди шаръий кушта бишавад.
• Имоми Ахмад мегуяд: намоз нахон кофар аст ва вожиб аст аз у хоста бишавадки тўвба кунад, агар тўвба накард гарданишро бизананд ва мужозоти ғейри аз куштан надорад.

Хуб ин қонуни шариати аллох ва хукми шахсий астки қалбиш мариз шуда аст ва ин беморийи барпо накардани намозро дар аъмолиш нишон дода астки дар дунё журми болотар аз ин нест, чун дар хадди иртидод аст, холо мужримики дучори чанин журми хатарноки мешавад қалбиш фосидтарин қалбхо нест?

Ингуна аъмоли фосид аз қалби фосиди сарчишма гирифтанд. Амали фосид нишонайи қалби фосид аст, амали олуда нишонайи қалби олуда ва мариз аст. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:إِنَّ اللهَ لَا يَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ وَأَمْوَالِكُمْ، وَلَكِنْ يَنْظُرُ إِلَى قُلُوبِكُمْ، وَأَعْمَالِكُمْ. [4]

Худованд ба чехра ва моли шумо нигох намекунад, балки нигохи у ба дил ва кордори шумост.

(идома дорад………)

---

[1] مسلم و ابوداود و ترمذی و ابن‌ماجه‌ و احمدبن‌حنبل

[2] احمد و صاحبان سنن

[3]ابویعلی  آن  را  با  ‌»‌اسناد  حسن‌«‌  روایت  کرده  است‌. 

[4]رواه مسلم في كتاب البر والصلة والآداب، باب تحريم ظلم المسلم وخذله واحتقاره وذمه وعرضه وماله 4/ 1987 [2564].