دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(127- қисмат)

Ин залилий идома дорад то замоники муслимин дубора бо жиход ва аслаха ба динишон баргарданд, чун куффор ва бахусус куффори секлуяр аввалин корики мекунанд муслиминро аз он чохор мафхуми динишон тухий мекунанд, ва то замоники муслимин бо жанги мусаллахона ва жиход он чохор мафхуми динро ба худишон барнагардонанд аз динишон фосила гирифтанд ва ба динишон барнагаштанд, ва ин залилий бар онхо идома дорад:

إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ،وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ،وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ.[1]

Он гохки шумо муомала айний кардид ( ин муомала ба ин сурат астки фарди колойиро ба қиймати болойи аз фарди мехарад ва ба далили мисли бидехкор будан жинсро ба қиймати пойинтари ба хамон шахс мефрушад) ва думи говро гирифтид ва ба кишоварзи хушнуд шудид ва жиход дар рохи аллохро тарк кардид, аллох зиллат ва пастийро бар шумо чийра мекунад ва онро аз шумо дур нахохад кард то вақтики ба динитон баргардид.

Дар хадиси дигари хам хаст тарки жанги мусаллахонайи шаръий, ва харж накардани нихояти хушунати дар жиход, ворид шудан ба сафи мунофиқин аст:

“مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ

Ва хатто тарки жиход ва ё мужаххаз накардани ек мужохидики мехохад ин хашмро дар масири шаръияш харж кунад ё нигахдорий накардани шаръий аз хонуводайи ек мужохид, боиси нузули қориъа ва бало ва мусибати сахт ва мухлик ва ногахоний бар шахс мешавад қабли аз азоби қиёмат:

مَنْ لَمْ يَغْزُ،أَوْ يُجَهِّزْ غَازِيًا،أَوْ يَخْلُفْ غَازِيًا فِي أَهْلِهِ بِخَيْرٍ، أَصَابَهُ اللَّهُ بِقَارِعَةٍ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ . [2]

Ки аллох таоло дар мовриди хамин азоб мефармояд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمْ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنْ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلا قَلِيلٌ *إِلا تَنفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(توبة/38-39(

Эй мўъминон! “ ма лакум”: чи чизитон шуда аст? Чи хабаритон аст? Чиро шумо? Чиро хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( (барои жиход) дар рохи худо харакат кунид, сусти мекунид ва дил ба дунё медихид? Оё ба зиндагийи ин жахон ба жойи зиндагийи он жахон хушнудид? Таматтуъ ва колойи ин жахон дар баробари таматтуъ ва колойи он жахон, чизи ками пеш нест. Агар барои жиход берун наравид, худованд шуморо ( дар дунё бо истийлоъи душманон ва балохойи ногахоний ва ғейрих ва дар охират бо оташи сузон) азоби дардноки медихад ва ( шуморо нобуд мекунад ва ) қовмиро жойгузинитон месозадки жудойи аз шумоянд ва хеч зиёний  ба худо намерасонид ва худо бар хар чизи тавоно аст. Яъни тарки хушунат тибқи қонуни шариати аллох мусовий аст бо тан додан ба залилий дар баробари душманони аллох ва душманони худимон, ва пазириш ва хариди азоб дар дунё ва қиёмат, ва дохил шудани ба сафи мунофиқин ва секулярзадахо, ва хатто нобуд шудани худимон, хамин чизики қарнхост муслимин дар он гирифтор шуданд ва алъон хам хастанд.

Алъон мешавад аз ек мусалмони  мўъмин пурсид: дар баробари хушунати тахмилийи куффор ва бахусус хушунати тахмилийи куффори секулярки хамиша бо муслимин межанганд ва муртакиби анвоъи кушт ва кушторхойи вахшиёна ва нобудийи сарзаминхойи муслимин мешаванд то хукумат ва қавонини худишонро бар муслимин тахмил кунанд чи бояд кард? Таклиф чист? Даст руйи даст бигузорем то мисли Андалус ё хамин еки ду қарни гузашта қавонини куффор ва бахусус қавонини секуляр бар мо тахмил бишавад, ва инхамма фақр ва ноамний бар мо тахмил бишавад, ва таслими зиллат ва бардагийи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва қавонини дини секуляризм бишавем? Аз дини исломийки иззатро танхо махсуси аллох ва росулиш ва мўъминин дониста чи интизори меравад?

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّالْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ(منافقون/8)

Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминон аст, ва лакин мунофиқин намедонанд.

Бале, аллох таоло илова бар дифоъи машруъ, жанги мусаллахонайи озодийбахшро тибқи қонуни шариатиш, ва хушунатро тибқи қонуни худиш бар алайхи куффор ижоза дода аст, ва танзимоти ба вужуд оварда астки дар дарси душманшиносий ба он ишора кардем. Яъни харж кардани хушунат дар баробари куффор хам танзимоти дорад.

Агар муслимин аз хушунатики аллох ба онхо дода истефода накунанд ва мужримин ва куффорро дафъ накунанд, бидуни шак тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд фасод тамоми заминро мегирад, аммо аллох таоло нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад ва абзори чун хушунатро дар ихтиёри муслимин қарор дода астки бо ин хушунат монеъи фосид шудани замин бишаванд:

:وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏(بقره/251)

Ва агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад.

(идома дорад……..)

---

[1] روى أبو داود (3462)صححه الألباني في صحيح أبي داود .

[2] روى أبو داود (2503) حسنه الألباني في صحيح أبي داود .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(126- қисмат)

Ба ин шева масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар баробари муслимини мужриминики хад бояд бар онхо ижро бишавад ек ниёзи жомеъа ва ек дастури шариат астки мустақиман ба иймон ба аллох ва рузи қиёмат гира хурда аст, холо дар баробари куффорики амр шуда

«أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ»،

Масрафи хашм, ва вокуниши дар баробари хушунати афсар гусихтайи куффор – ва бахусус куффори секуляр ва муртаддин – ек зарурат ва ек ниёз аст.

Чун аллох таоло аз инсонхойи сухбат мекунадки аз чохорпохо хам пойинтарандки мумкин аст рифох ва амнияти инсонхойи дигар ва ибодат барои аллохро ба хатар биндозанд. Ижройи худуд ва жиход ва тахияйи қувват ва аслаха, ба унвони бахши аз қонуни шариати аллох ва омили боздоранда барои пархез аз садамоти интури инсонхойи табахкор ва муслимини мужрими омада астки , мехрабоний ва мудоро ва бо басират сухбат кардан руйи онхо таъсир надорад, ва танхо қавонини боздоранда ва забони хушунат ва аслаха метавонад жиловишонро бигирад.

. وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/176)‏

Мо бисёри аз жинниён ва одамиёнро офарида ва пароканда кардемки саранжом онон дўзах ва иқомат дар он аст. Онон дилхойи дорандки бидонхо намефахманд, ва чишмхойи дорандки бидонхо намебинанд, ва гушхойи дорандки бидонхо намешнаванд. Инон мисли чохорпоёнанд ва балки саргардонтаранд. Инон воқеан бехабар хастанд.

Аллох таоло ба унвони ек омили боздоранда ва хидоят кунандайи хашм дар баробари чанин инсонхойи амр мекунад то онжойики метавонем қудрати низомий тахия кунем:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи ( низомий) ва ( аз жумла) асбхойи варзида омада созид, то ба василайи он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез битарсонидки инхоро намешносид ва худо ононро мешносад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тафсири ин қувват хам мефармояд:

اَلا اِنَّالقُوَّةَ الرَّميُ،اَلا اِنَّ القُوَّةَالرَّميُ.

Огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст, огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст.

Дар инжо ба коргирийи ин қувват барои тахмили ақидайи исломий бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб нест. Ақидароки жойиш дар қалб аст наметавон бо ижбор бар каси ғейри аз секуляристхо ва мушрикин тахмилиш кард, чиро бар секуляристхо? Чун аввалан инон худишон бо дасти худишон бо дур рехтани қавонини шариати аллох худишонро беарзиштар аз они кардандки сохиби арзиши ек инсоний бошандки аллох таоло дар мовридиш фармуда

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»،

Илова бар он онхо хам – аз гузаштахойи дур то рузи қиёмат – хамиша бо зури аслаха дини секуляризм ва хукумат ва қонуни секуляристий ва итоат аз дини секуляризмро бар мо тахмил мекунанд, ва то ба ин мархала нарасиданд бо мо қитол мекунанд, жанги мусаллахона мекунанд:

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас онхо танхо бо зури аслаха бо мо сухбат мекунанд то замоники хукумат ва дин ва қавонини худишонро бар мо тахмил кунанд, мо хам дақиқан бо хамин забон бо секуляристхо вориди гуфтагу мешавем ва секуляристхо бар халофи соири куффор ё бояд таслими қавонини шариати аллох бишаванд ё бимиранд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад, дар холики барои соири куффор вужуд дорад.

Холо агар хар қовми мусалмони ин хушунат ва тарсондани душманон ва жиходро тарк кунад бидуни шак залили дасти хамин инсонхойи камтар аз чохорпойи мешавадки хеч чизи ғейри аз аслаха ва зур ва зулм ва фасод ва нобуд кардани қавонини шариати аллох ва куштори муслимини шариатгаро холишон нест. Абу Бакр Сиддиқ дар хутбаш мегуяд ман аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармояд:

:” مَا تَرَكَ قَوْمٌ الْجِهَادَ، إِلَّا ذَلُّوا” یا ” إِلا عَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ ” [1]،

Табиий астки муслимин ба махзи рахо кардани аслаха ва эъдод ва жиход дучори залилий ва азоб мешаванд. Хаддиақалиш ин астки мушрикин ва секуляристхо мисли лошхур хамиша дар холи жанг бо муслиминанд ва ба махзи пейдо кардани кучактарин фурсати хар чи аз залилий ва азоб аз дастишон барбиёяд аз тариқи аслаха ва зур бар сари муслимин дар меоваранд, чизики алъон хам шохидиш хастем, холо жанги куффори яхуд ва насоро ва муртаддин ва ғейрих бимонад.

(идома дорад……..)

---

[1] الراوي: أبو بكر الصديق المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 1392

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(125- қисмат)

Возих астки дифоъ ва хатто хамла, еки аз заруриёти зиндагийи инсон ва хатто ғаризайи муштараки бейни инсонхо ва хайвоноти  солим аст. Дар хайвонот, аллох таоло ек барномайи собитиро ба онхо дода аст ва онхо хам мутаносиб бо шароити жуғрофиёий ва ниёзхойишон таслими вазъи мовжуд мешаванд ва ижборан ба кориш мегиранд, аммо аллох таоло бо ихтиёрики ба инсонхо дода аст,бо қавонин ва барномахойи мушаххас ва муъайян, ин “ хушунатро” ба унвони ек зарурати зиндагий – мисли соири заруратхойи зиндагий мисли гурснагий ва ташнагий ва шодий ва ниёзхойи жинсий ва ғейрихро – хидоят мекунад, ва ба инсонхо барнома медихадки читури ин хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Албатта, дар қуръон вожайи “ хушунат” вужуд надорад, аммо ба жойиш каламоти вужуд дорандки хамин маъниро мерасонанд мисли “ ғилзат” ва “ шиддат”ки хар ду мутародиф бо хушунат хастанд. Вожа “ ғилзат” яъни: хушунат, шиддат, дурушти ва тундхуйики дар муқобили риққат ва нарми ба кор меравад. Аллох таоло мефармояд:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)

Эй мўъминон! Бо кофарони бижангидки ба шумо наздиктаранд,( хамчунонки алъон секуляристхойи кофари жахоний ва муртади махаллий наздиктарин куффор ба мо хастандки гох дар сари суфрахо ва хонуводахо ва махалла ва русто ва шахримон хам вужуд доранд) ва боядки аз шумо шиддат ва хиддат( ва журъат ва шахомат ва тундхуйи) бибинанд. Ва бидонидки аллох бо пархезгорон аст.

یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ ‏(توبه/73)

Эй пайғамбар! Бо кофарон ва мунофиқон жиход кун ва бар онон сахт бигир ( ва хашин бош) ва жойгохишон дўзах аст ва чи сарневишти бадий ва чи жойгохи зишти аст!

Дар инжо хушунат ва шиддат бо мунофиқин ва секулярзадахо бештар рухий ва равоний ва жанги сард аст, аммо ба куффори ахли китоб мумкин аст дар марохили хамма жониба бошад, хам жанги сард хам гарм, ва дар марохили танхо жанги равоний ва нарм бошад, аммо дар тамоми холат жанги бо мушрикин ва секуляристхойи кофари ва муртадддин, хам жанг нарм аст хам гарм ва хамма жониба аст.

“шиддат” хам яъни: ғилзат, салобат ва сахти, ва дар муқобил риққат ва рухамоъ ба кор меравад. Дар ин сурат вожа “ хушунат” ба маъни : шиддат, дуруштий ва дуруштхуйи астки дар муқобили нармий қарор мегирад, онхам хушунатики дар он рахм нест. [1]

«مَحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ، رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ…» (فتح/29)

Мухаммад фристода худо аст, ва касоники бо у хастанд дар баробари кофарон тунд ва хашн ва сарсахт, ва нисбат ба екдигар мехрабон ва дилсузанд. Бале, дар баробари мўъминин:

«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (آل‏عمران/ 159)

Аз парту рахмати илохий астки ту бо онон нармиш намуди. Ва агар дуруштху ва сангдил буди аз пейромуни ту пароканда мешуданд.

Бале хамчунонки нарми ва

«لِنتَ لَهُمْ»

ва барқарорийи системи бародарийи исломий

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»

Ва нишон додани тавозеъ дар баробари мўъминин

«وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ»

Ва хатто нишон додани залилий дар баробари мўъминин

«أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ»

Ек ниёз аст, ба хамон шева дар баробари муслимини мужрим хам масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар ижройи худуд бар ин мужримин ек ниёз аст, ба унвони мисол аллох таоло мефармояд:

الزَّانِیَةُ وَالزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ وَلَا تَأْخُذْکُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِی دِینِ اللَّهِ إِن کُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَلْیَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِینَ (نور/2)

Хар ек аз зан ва марди зинокорро сад тозиёна бизанид ва дар ( ижройи қавонини) дини худо раъфат ( ва рахмат) нисбат бадишон надошта бошид, агар ба аллох рузи қиёмат иймон дорид, ва бояд гурухи аз мўъминон бар шиканжайи ишон хозир бошанд.

Ин шарт хийли хатарноки аст, барои хамин каси дар ижройи ин худуди аллох бар мужримини мусалмон хатто наметавонад мисли Усома бин Зайд розиаллоху анхума шафоат ва васотати хам бикунад, ва агар дучори чанин иштибохи хам бишавад бо жавоби кубандайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мувожих мешавадки:

أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ؟!،

( оё дар баробари ижройи хадди аз худуд ва муқаррароти аллох васотат ва шафоат мекуни?)

ثُمَّ قَامَ فَاخْتَطَبَ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ قَبْلَكُمْ، أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ، وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الحَدَّ، وَايْمُ اللَّهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا. [2]

Ва сўганд ба аллохки агар Фотима духтари Мухаммад дузди мекард хатман дастишро қатъ мекардам.

(идома дорад………)

---

[1]  لسان العرب . فرهنگ معين، فرهنگ عميد.

[2]رواه البخاري (3475) ، ومسلم (1688) .. 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(124- қисмат)

“Адами мудирият ва контрол ва хидояти шаръийи хашм” ба унвони еки дигар аз мавониъи вахдати огохона,хадафманд ва харакатий. [1]

Аллох таоло мефармояд:

: قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ (ممتحنه/4)

Иброхим ва касоники бо у буданд, улгуйи хуби барои шумо аст, замоники ба қовми худ гуфтанд: мо аз шумо ва аз чизхойики бағейри аз худо мепарастид, безор ва гуризонем,( яъни аввал аз худитон бароат дорем ва безорем, ва баъад аз чизхойики ғейри аз аллох ва қонуни шариати аллох мепарастид. Чун бароат аз шахс худ ба худ мунжар ба бароат аз ақоидиш хам мешавад. Аммо мебинем иддайи хастандки ба забон аз ақоиди тараф эъломи бароат намекунанд ва бохошандки , ин хам еки дигар аз равишхойи мунофиқин ва секулярзадахо дар фариби ахли қибла аст). Ва шуморо қабул надорем ва ба шумо кофар хастем, ва душманонаги ва кинатузи хамишаги миёни мо ва шумо падидор омада аст, то замоники ба худойи ягона иймон меоварид ва уро ба ягонагий мепарастид.

Ин тўвзихи мухтасар дар мовриди мафоди ла илаха ( куфр ба тоғут) ва иллаллох ( иймон ба аллох) астки ба сирохат ба новъи буғз ва кина ва хушунат дар баробаро муридони қавонини жохилият ва қавонини ғейри шаръийи онхо ишора дорад. Ба забони содатар, хамин ла илаха ( куфр ба тоғут); ақида, фикр ва нигариширо ба мо медихадки дар он, боиси дуст надоштани ин даста аз инсонхойи мужрим, ва арзёбийи манфий аз онхо бар асоси қануни шариати аллох мешавад. Албатта читури мо ба онхо куфр дорем ва худишон ва қавонинишонро қабул надорем, дар баробари онхо хам, на моро ба унвони ек мўъмини шариатгаро қабул доранд ва на қавонини шариати моро.

Хамин “ адавату вал бағзоу” душмани ва кина, худ ба худ манбаъ ва сарчишмайи хушунат тавассути тарафайн мешавад. Арз кардемки секуляристхо илова бар жанги равоний ва сард ин хушунати худишонро, хамиша то рузи қиёмат, ба сурати жанги мусаллахона нишон медиханд ва бар муслимин тахмилиш мекунанд.

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.

Пас вужуди хашм дар инсони мусалмон ва кофар чизи аст мисли гурснагий ва ташнагий ва соири ниёзхо. Ровшан астки ин нийруйи хашмро аллох таоло ба унвони ек ниёзи зиндагий ба инсонхо дода аст, ва чизики аллох таоло ба инсон дода аст агар дар масири қонуни шариатиш харж бишавад харгиз бад нест. Аммо мумкин аст боз касони бошанд бипурсандки чиро аллох таоло нийруйи хашм ва ғазабро ба инсон дода аст? Оё нийруйи хашмро мешавад ба унвони нийруйи муассир ва муфид,дар зиндагий мовриди истефода қарор дод? Аллох ба ду далил нийруйи хашмро дар вужуди инсон қарор дода аст:

1-Еки инки то инсон аз хостахойи физикий ва нафсонийи шаръияш дифоъ кунад. Масалан бо хашмиш ижоза надихад ек мор уро ниш бизанад, ё ек саг ба у хамла кунад, ё каси захмиш кунад, ё каси хонашро оташ бизанад, ё мошинишро панчар кунад, ё шишайи хонашро бишканад, ё баччашро бизанад, ё ба заниш тўвхин кунад ва ғейрих.

2-Далили дигари вужуди хашм ин астки ин хашм дар ростойи тахаққуқи ахдофи шариат ва татбиқи арзишхойи қонуни шариат, дар баробари душманони қонуни шариати аллох ба кор гирифта бишавад.

Мушаххас аст дар инжо, хашм ек нийруйи даруний астки барои дифоъ аз жисми инсон, ақоидиш, манофеъиш, арзишхош ва боядхош халқ шуда астки, шахс бо ин хашм, саъй мекунад аз хар чизики жисм ва арзишхоишро тахдид мекунад, холати тахожумий ва хамла ба худиш бигирад.

(идома дорад………)

---

[1] این مانع و آفت وارداتی هم از  صفات کفار و منافقین است .

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(123- қисмат)

Бале, танхо корики мешавад бо инсони лажбоз анжом дод рахо карданиш аст ва бас. Чи мусалмони олудайи бошад ва дар дорудастайи мунофиқин қарор гирифта бошад ва чи кофар бошад. Аммо намешавад бо кинорагирий ва рахо кардани интури ашхос аз садамоти онхо дар амон монд, чиро? Чун инон дар баробари хақ ва пейравони хақ жибхагирий мекунанд ва дар бисёри мавориди жанги нарм ва мусаллахонаро хам бар муслимин тахмил мекунанд, онхоики дар сафи муслимин мемонанд екжури жангро бар муслимин тахмил мекунанд ва куффори ошкор хам ек жури дигар. Дар ин сурат лозим аст бо мунофиқин ектури бархурд кард ва бо хар кудом аз куффори даража 1 ва 2 ва 3 хам муносиби худиш,аммо бо чи василайи? Танхо омили боздоранда қуввати астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:

   وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّکُمْ(انفال/60)

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда манзур аз он қувват аслаха аст. Агар мо чанин қудратиро тахия накунем ба ночор дар бозийи ду сарбохти ворид мешавемки лажбозхо шуруъиш карданд ва ночоро ва бояд қудрати болотар ва боздоранда ба вужуд биёваремки дар сурати изтирор дар ботлоқи лажбозхо наёфтем.

Дар инжо ончи мояйи таъажжуб аст ин астки , дастайи аз муслимини ба зохир мужохиди хастандки хамин масирро мераванд, ва ин ашхос дар ин сифат худишонро шабихи мунофиқин ва куффор мекунанд. Интури ин ашхос ошкоро бо лажбозихойи худишон ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин садама мезананд, ва дар баробариш қарор мегиранд, ва асбоби тафарруқ ва залилийи бештари муслимин мешаванд, ва харгиз хозир намешаванд аз коноли се абзори шаръий ба сурати муттахид ба самти суйи хадафи вохиди муслимин харакат кунанд.

Ман ба ин ашхоси лажбоз ва мужохидики танхо худишон метавонанд барои худишон кори кунанд ва худишонро аз ин сифати зишти куффор ва мунофиқин нажот бидиханд танхо каломи аллохро мерасонамки мефармояд:

   : یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَوَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ * ‏وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِکَ هُمُ الْفَاسِقُونَ(حشر/18-19)

Эй мўъминон! Аз худо битарсид ва хар каси бояд нигох кунадки чи чизиро барои фардо( йи қиёмати худ) пешопеш фристода аст. Аз худо битарсид,худо огох аз хар он чизи астки мекунид. Ва монанди касони набошидки худоро ( бо адами пейравий аз шариат ва қавониниш) аз ёд бурдид, ва худо хам худишонро аз ёд ёди худишон бурд! Онон фосиқин ва берун равандагон ( аз худуди шароиъи илохий) хастанд.

Шумо бародарон ва хохарони бо ла илаха ва куфр ба тоғути худитон ва эъломи иллаллох ва иймон ба аллох эълом кардидки дар баробари кулли қавонини шариати аллох аз стротежики “ самиъна ва атоъна” пейравий мекунид, ва рузона билижбор чандин бор таъаххуди “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” додид, ва аз аллох таоло дар баробари ин корхо ва ин таъаххуд  хостидки шуморо ба “ сиротол мустақим” хидоят кунад, рохи ононики ба онон неъмат дода “ сиротоллазина анъамта алайхим” на ононики аз онхо ғазаб гирифта ва на ононики саргардонишон карда аст.

Ононики ба онон неъмат дода аст инон хастанд:

  وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِکَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَوَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفيقاً

Инон аз аллох ва росулиш итоат мекунанд ва бидуни шак жузъи онони нестандки ахли лажбози ва ахли

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ»

бошанд. Ин сифат ва вижагихойи лажбозий ва такаббур моли мағзубин ( куффор) ва саргардонхо ва золлин ва мунофиқин ва секулярзадахост на моли мўъминин. Ба худитон биёйид ва дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъ ва сад нашавид.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(122- қисмат)

Дар инжо ин шахсики бози ду сарбохтро шуруъ карда аст, дучори беморийи лажбозий ва лажожати махсуси куффор ва мунофиқин шуда, ва дар ин сифат худишро шабих ба куффор ва мунофиқин карда аст ва ба у мегуянд муъонид. Аллох таоло мефармояд:

:«ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻳُﺠَﺎﺩِﻟُﻮﻥَ ﻓِﻲ ﺁﻳَﺎﺕِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺑِﻐَﻴْﺮِ ﺳُﻠْﻄَﺎﻥٍ ﺃَﺗَﺎﻫُﻢْ ﻛَﺒُﺮَ ﻣَﻘْﺘًﺎ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﺁﻣَﻨُﻮﺍ ﻛَﺬَﻟِﻚَ ﻳَﻄْﺒَﻊُ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻋَﻠَﻰ ﻛُﻞِّ ﻗَﻠْﺐِ ﻣُﺘَﻜَﺒِّﺮٍ ﺟَﺒَّﺎﺭٍ» ‏(ﻏﺎﻓﺮ: 35 ‏).

Онон касонияндки бидуни хеч далилики ( аз ақл ё нақли дар даст) дошта бошанд, дар баробари оёти илохий ( мовзеъгирий мекунанд ва ) ба ситиз ва кишмикиш мепардозанд. ( чанин жидоли беасос ва нодурустий бо оёти илохий) мужиби хашми азими худо ва касони хохад шудки иймон оварда бошанд. Ингуна худованд бар хар дилики худ бузургбин ва зургу ва мутакаббир бошад, мухр мезанад ( ва хисси ташхисро аз он мегирад).

Мутаъассифона ин мусалмони муъонид дар чизи хам худишро шабихи ба куффор кардаки намешавад барояш кори кард, ва танхо метавонем онро рахояш кунем ба холи худиш: “ зархум” рахойишон кун. Аллох таоло ба он даста аз муслиминики дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифтанд ва шабихи куффор шуданд мефармояд:

فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاء بِمَا کَانُواْ یَکْسِبُونَ ‏(توبه/95)

Аз ишон ругардон шавид ва дури кунид, бегумон онон палиданд ва ба кейфари корхойики мекунанд жойгохишон дўзах аст.

Чиро ин мусалмони лажбозики дар ин сифат худишро шабихи куффор ва мунофиқин кардаро бояд рахояш кунем ба холи худиш? Ва азаш руйи гардон бошем? Чун аввалан худи ин шахси лажбоз асбобишро фарохам карда аст, ва бо хақгуризийики барои худиш интихоб карда аст хоста ё нохоста дар гунохони фуру рафта аст, ва гох дар ек гунох ва ширки мисли тафарруқ худишро ғарқ карда аст ва бар он исрор дорадки имкони берун оварданиш хам нест. Ширки тафарруқки аз ширки гусола парасти бадтар аст в ширки гусола парасти ва амсолихимки танхо ва танхо бо омадани рахбари мовриди пазириши хамма аз бейн меравад, аммо ин мусалмонони лажбоз худишонро дар мурдоби ширки бадтар аз гусола парасти меандозанд ва бар он хам исрор мекунанд.

Мо мехохем хаққиро ба у бигуемки худиш ба он огохий ва яқин дорад, аммо лажожат мекунад ва халофишро анжом медихад. Замоники аллох таоло мефармояд:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ»

Яъни инхо” мўъминини” хастандки аз фирқайи ножия ва тоифайи мансураки ахли қитол хам хастанд ва инро оёти баъдий ровшан мекунад

 «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ»

Пас мухотоб мўъминин хастан на мунофиқин ва секулярзадахо; аммо ин мўъминин хақро медонанд ва хатто таблиғиш хам мекунанд аммо бо вужуди ин огохихо ва шинохт ва яқин, амали бар халофи инро анжом медиханд. Ин бечораки дар ин сифат худишро мисли куффор карда аст агар ба у бигуем:

وَإِذَا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ (بقره/206)‏

Ва хенгомики биду гуфта мешавад: аз худо битарс, азамат( ва нухувват, сарупо) уро фаро мегирад ва гунох мекунад. Пас дўзах  уро басанда аст ва чи бад жойгохи аст.

Аллох таоло ба ин мўъминики худишро мисли мунофиқин ё секулярзадахо карданд мисли мунофиқин ба онхо мухлат медихад то бештар дар гил фуру бираванд. Чун тамоми роххойи нажотро,руйи худишон бастанд:

  :« وَیَمُدُّهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ»(بقره/15)

Ва ононро рахо карда то куркурона ба саркашийи худ идома диханд. Аллох таоло дар мовриди куффорики тамоми роххойи нажотро руйи худишон бастанд фармуда:

  ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ (حجر/3)

Бигузор ва бухуранд ва бахравар шаванд ва орзу ононро ғофил ва саргарм кунад. Билахара ( натижайи ин бетафовутихо ва орзухойи ғалатро) хоханд фахмид. Ё дар жойи дигари дар мовриди мушрикин ва секуляристхойи кофар мефармояд:

 «وَ نَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ» (انعام/110)

Ва инхоро ба худишон вогузор мекунем ва рахойишон мекунем то дар туғён ва саркашийи худ саргардон ва вайлон ва сардамгум шаванд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(121- қисмат)

-каси медонад ва яқин дорадки хар шахс ё гурухи ахли қиблайироки мехоханд аз ислом хорижишон кунанд ва такфиришон кунанд бояд онхоро аз чохор филтери мухимми исботи журм, таъйиди он тавассути аллох ва росулиш, шурути такфир ва мавонеъи такфир убур бидиханд ва агар мужрим ташхис дода шуданд онвақт метавонад онхоро муртад биномад ва ахкоми муртаддинро руйишон ижро кунад, аммо амдан ва огохона хеч кудом аз ин марохилро анжом намедиханд ва ба рохати бо такфири соири ахли қиблайи мухолифи худишон ба рохати дучори журми бузурги мешаванд, ва ошкоро дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъи дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки хукми яхуд ва насоро ва мажус ва собеин бо мушкирин фарқ дорад, мушрикин ё секуляристхойи чизи хастанд ва бақия чизи дигари, ва ин хам медонанд ва яқин дорандки аллох таоло яхуд ва насоро ва мажус ва собеинро жузъви мушкирин хисоб накарда аст, аммо ин бародарони мо ба мейли худишон ошкоро хукми аллохро мегузоранд кинор ва бо истиноди ба раъйи иштибохи баъзи аз уламойи нажд ва уламойи дарборий оли саъуд ба рохати ахли қибларо жузъви мушрикин медонанд, ва ба хамин рохати дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин сад ва монеъ дуруст мекунанд.

-каси медонад ва яқин дорадки танхо се абзори хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорийи исломий ва мажлиси шўройи мужохидин барои хифз ва нигахдорийи аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва пархез аз тафарруқ, ва ба вужуд овардани қудрати умдайи муслимин дар баробари қудрати умдайи куффори жахоний ва муртаддини махаллий вужуд дорад, аммо ба мейли худиш лажожат ба харж медихад ва ба далили мухолифати бо фалон тафсир ё мазхаб ё хубби жо ва мақом аз қудрати бузурги муслимин фосила мегирад ва масири иштибохро меравад.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобех шахси мусалмон медонад ва яқин дорадки хақ кудом аст, аммо амдан ва ба мейли худиш ба далоили ғейри шаръий халофи онро анжом медихад. Баъзи вақтхо мумкин аст шахс ба хотири такаббур ва  лажбозий барои инки аз раъйи худиш ва назари худиш ва тафсири худиш ва хизб ва дорудастайи худиш пойин наёядки иштибох аст, ё намехохад гуфта бишавад аз раъйи худиш ё хизб ва жамоатиш даст кашид ва назари худишро рад карда, ё гуфта бишавад ба осоний афкор ва ақоидишро аваз кард, ё гуфта бишавад шикаст хурд, ё барои ризояти жохилхо ва даххо далили дигар, дучори ғурури козиб ва иззати козиб мешавад ва иштибохоти худиш ё гурух ва тафсиришро намепазирад, ва таслими хақ намешавад, ва аз хейрики дар ин хақ аст худишро огохона ва амдий махрум мекунад.

Хатто агар шахсики бар хақ аст бихохад бар хаққики пеши уст сабр кунад ва истиқомат дошта бошад ва руйи харфиш боистад ва дар баробари қонуни шариати аллох “ самиъна ва атоъна” дошта бошад ва бо ин шахси лажбози хақгуризи мувофиқ набошад, ин шахси лажбози хақгуриз хиёл мекунад чун ин шахси хақгу воқеияти афкори заиф ва хурофий ва беасосишро нишон дода аст пас ба хувиятиш садама зада, ва худиш интури беарзиш шуда аст.

Барои хамин астки ин шахси лажбоз хиёл мекунадки он сохиби хақ бо баёни хақ ва пофишорий ва истиқомат бар хақ, қасд дорад бо у душмани кунад, ва ба хамин рохати уро дар жойи душманиш қарор медихад, ин шахс замоники бо қонуни шариати аллох ва хақ душмани мекунад хийли табиий астки бо тарафдорон ва мубаллиғини ин хақ хам душмани кунад, ва интури ек сифати дигар ба номи “ ситизажуйи дар баробари хақ ва ахли хақ” ро дар худиш ба вужуд меоварад, ва сайъ мекунад ба хар қиймати ин душманиро талофий кунад.

Барои хамин интиқомжуйи кур ва кина аз хақ ва ахли хақ аз лавозими аввалияйи ин интиқомжуйи мешавад, хатто агар ин интиқомжуйи бо пуштибонийи мустақим ё ғейри мустақим аз куффор бар алайхи муслимин мунжар бишавад, хатто агар ин пуштибоний аз куффор бар алайхи  муслимин боиси садама дидани иймони худиш ва мунжар ба лех кардани шахсият, обру ва жон, номус ва моли худиш ва мусалмони муқобилиш, ва тасаллути куффор бар муслимин, ва садама дидани худиш ва тарафи муқобилиш хам тамом бишавад. Инро мегуянд бозийи ду сар бохт. Яъни бозики ба махзи шуруъ шуданиш метавони пеш бини куни ( на пешгуйи) ки бидуни шак хар ду дар он шикаст мехуранд. Инро мо борхо дар миёни муслимин дидаем. Намунахойи Андалус ва хамалоти муғул ва ишғолгарийи секуляристхойи жахоний ва вокуниши муслимин дар баробари онхо дар хамин еки ду қарни гузашта, ва хатто хамин алъон Сурия ва Ироқ ва Афғонистон ва Яман ва Сумолий ва Ливия ва ғейрих намунайи ошкори возихи барои хар мусалмони хастандки ин бози ду сарбохтики лажбозхойи хақгуриз миёни муслимин шуруъ карданд чи бало ва мусибатхойиро барои хамма ба вужуд оварда аст.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(120- қисмат)

Вақти лажбозий доим шуда аст худованд дар қуръон мегуяд:

«ذرهُم»،

Рахойишон кун.

«فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ» (توبه/95)

Пас аз онон руйи гардон бишавид. Ё дар мовриди мунофиқин ва секулярзадахойики ба ин сифати куффор олуда шуданд мефармояд:

:« فَإِن جَآؤُوکَ فَاحْکُم بَیْنَهُم أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِن تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَن یَضُرُّوکَ شَیْئاً »)مائده/ 42)

Агар ишон назди ту омаданд ( ва довари аз ту хостанд) дар миёнишон довари кун ё аз ишон руйи бигардон ва ( кори ба довари онон надошта бош) агар аз онон руйи бигардони, хеч зиёни наметавонанд ба ту бирасонанд.

Дар ин сурат лажожат на танхо нафсро табох мекунад, балки осори беруний ва ижтимоий хам дорад ва ба мужтамаъ ва мухит хам сароят мекунад, ва мужтамаъро хам олуда мекунад. Чанин ашхоси таъодули даруний надорад ва дар умури шахсий, хонуводагий ва ижтимойишон дар бухрон ба сар мебаранд, агар ба баъзи аз бародаронимон мегуйем номутаодил ва номезон дар воқеъ бахши аз воқеиятхойи ақидатий ва рафторийи онхоро баён кардем. Хар чандки аксарияти ин бародарони номезон ва номутаодили мо омили жахли онхоро ба хам масир шудан бо лажужхо кашонда аст.

 Барои чандимин бор арз мекунамки ин сифати хатарноки лажбозий моли куффор аст на моли муслимин, ин сифат мисли тафарруқ моли куффор аст на моли  муслимин

(وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ).

Холо агар муслимин ба он олуда шуданд. Дар ин сифати хосси худишонро шабихи куффор карданд ва дар ин сифати хосси мисли куффор шуданд.

عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ»[1]

Ташбих ба қовм дар ингуна маворид аст на дар либос пушидан ва амома сар кардан ва риш гузоштан ва соири мавориди инчуниники фарқи миёни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо соири аъроби мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд надошт. Ва агар ғарибайи вориди жамъи мешуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар он жамъ хузур дошт мегуфт: росулуллох кудом еки аз шумо хастанд?

Замоники аллох таоло дар мовриди ахли китоб мефармояд:

:الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَأَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ (بقره/146)

Ононки бадишон китоби ( осмоний) додем, уро ( Мухаммад ва пайғамбари хотамро , хуб) мешносанд, бидон гунаки писарони худро мешносанд, ва бархи аз онон бегумон хақро пинхон медоранд, дар холики медонанд. Яъни каси метавонад ин қадар лажбоз ва хақситиз  бишавадки – бидуни дар назар гирифтани хуб ва бад ва бидуни дар назар гирифтани авоқиб ва суд ва зиён – бигуяд ин фарзанди ман фарзандам нест, дар холики фарзандиш аст ва худиш хам ба ин яқин дорад. Танхо ек мутакаббири лажбоз метавонад инқадар фосид ва золим бошад ва худишро болотар аз они бидонадки таслими хақ бишавад, ва худишро болотар аз хаққи бидонадки аллох таоло фристода аст.

Бародарони моки огохона дар ин сифати хатарноки лажбозий, лажожат, хақгуризий, хақситизий худишонро шабихи куффор карданд бояд зуд дар фикри халос шудан аз ин олудаги бошанд, ва гарна бояд мунтазири самарот ва соири натоиж ва олудагихойи равоний ва рафторийи ин манбаъи шар хам бошандки, ин олудагихойи ноши аз лажожат ва лажбозий еки аз азимтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст. Ба унвони мисол:

-каси медонад ва яқин дорадки секуляризм хам дини астки рақиби аслийи дини ислом аст, ва ин секуляристхо хамиша бо муслимин межанганд то муслимин  даст аз чохор мафхуми аслийи дини ислом бардоранд ва муртадишон кунанд, аммо ба мейли худиш аз секуляристхо ва демокрасийи онхо химоят мекунад ва ошкоро вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминро нишона меравад.

– каси медонад ва яқин дорадки душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ва 4 ахли қибла кудомхо хастанд аммо чун аз фалон қовм ва мазхаб бадишон меояд ва танаффур дорад, ба мейли худиш, ин душманшиносийи шаръий ва даража бандийи душманонро бахам бирезад, ва хатто дар мавориди ба нафъи душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ошкоро бар алайхи муслимини ахли қибла вориди жанги равоний ё мусаллахона мешавад чизики мо хам акнун хам дар Сурия ва Афғонистон ва Сумоли ва ғейрих мебинем.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه أبو داود

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(119- қисмат)

Шахси мусалмон дар хамон қадами аввали вуруди ба исломиш бо “ на” , “ла” вориди ислом мешавад. Бо “ ла илаха” ва куфр ба тоғут дари вурудиро боз мекунад. Дар хамин ибтидойи амр тамоми қавонин ва барномахо ва бояд ва набоядхо ва озодийхо ва мамнуъиятхойироки мухолифи қонуни шариати аллох бошандро меандозанд дур ва раддишон мекунанд; баъадки ин корро карданд ва дарро боз карданд вориди хонайи ислом мешаванд ва “ иллаллох” ва иймон ба аллохро ба забон меоваранд ва дар баробари тамоми қавонини шариати аллох мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегирандки рузона чандин бор бо “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” таъаххуд медиханд тобеъи қонуни шариати аллох бошанд.

Дар инжо бояд пазирофтки аллох таъйин кунад чи чизи хуб аст ва чи чизи бад аст? Чи чизи арзиш аст ва чи чизи зидди арзиш аст? Чи чизи қонуний аст ва чи чизи ғейри қонуний?, чи чизи озод аст ва чи чизи мамнуъ? Ё бо лажбозий ва такаббур ин хаққи мухтасси аллохро ба хавойи нафси худит ва ба бадтарин махлуқоти аллох медихид?

Дар хар сурат лажожати дар қуръон ба лафзи лажжу омада аст, мисли инки аллох таоло мефармояд:

«لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ» (مومنون/75)،

«بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ» (ملک/21)

Аммо каламоти дигарий хам хастандки хамин маъниро доранд мисли : исрор, дар мовриди қовми Нух мефармояд:

:«وَأصَرُّوُا وَاستَكبَروُا»

Каламайи дигари анид аст. Анид хам чандин бор дар қуръон ба кор рафта аз жумла:

وَتِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ(هود/59).

Ва ин ( қовми) од будки оёти парвардигоришонро инкор карданд ва фристодагонишро нофармоний намуданд ва ба дунболи фармони хар зургуйи ситизажуйи рафтанд.

أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ 

• (ба он ду фаришта хитоб мешавад) хар кофари сарсахтиро дар жаханнам фуру афконид.(ق/ 24)

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا (مدثر/16)

Ва ле чун у дар баробари оёти мо анид буд.

Возих ва ровшан астки сифати лажбозий ва анидий ва исрори бар ботил аз сифати куффор аст на муслимин. Ин хам медонем гунохики аз руйи жахолат бошад бахшида мешавад мисли гунохи одам, аммо гунохики аз руйи лажожат бошад бахшида намешавад мисли гунохи нажодгероий ва такаббури шайтон.

Инсони лажбоз – мисли шайтон- кори ба хақ ва ботил, хуб ва бад, суд ва зиён ва ғейрих надорад. Барои хамин астки аллох таоло мефармояд:

:«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

Чиро? Чун вақти хақро ба онхо мегуйи ё хар чи онхоро насихат куни онхо мегуянд:

:«سَمِعْنا وَ عَصَيْنا»

Шанидем, ва ле нофармоний кардем яхудийхо ба саййидина Мусо мегуфтанд:

:«وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ» (اعراف/132)

Гуфтанд: хар андоза барои мо мўъжиза биёвари ( ва хар новъи аз мўъжизот бинамойи) то моро бидон жоду куни, мо ба ту иймон намеоварем. Барои хамин худованд бароишон тўфони – малах – шипиш – қурбоға ва хун фристод ба хар чи даст мезанад хун мешуд. Худованд дар дунё инхоро бароишон фристод. Дар қиёмат хам вазъи ногувори доранд:

«سَوَاء عَلَیْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصٍ ‏» (ابراهیم/21)

Бироимон ексон астки дод ва бедод кунем ё сабр кунем рохи нажот ва гуризий барои мо нест.

Одами мутакаббири лажбоз лиёқати хамма новъ бадбахтиро дорад. Чун такаббур ва лажбозий манбаъ ва сарчишмайи хаммайи бадбахтихойи инсон аст. Ва хар жо такаббур ва лажбозий хаст илова бар аз бейн рафтани сулх ва оромиш; тафарруқ, тамасхара дигарон, интиқомгирийи ғейри шаръий, жанг ва даргирийи мусаллахона ё равоний ё хар ду бо хам, чашм ва хам чашми, табйъияти ғалат аз суннатхойи гузаштагон ва миллатхойи маъосири дигар ва садхо беморийи дигар хам хаст. Дар инжо дигар аммаротун биссуъ бар шахс хоким мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(118- қисмат)

Хар жо ин мовжудияти нацианализм вужуд доранд оромиш аз бейн меравад ва жанг ва зулм жойишро мегирад, холо агар аз дастиш бар биёяд ин жанг ва зулмро аз тариқи аслаха бар мухолифиш тахмил мекунад хамон корики гитлери секуляр дар европо кард ё мустафо камол пошойи секуляр дар Туркия кард ё Саддам Хусайни секуляр дар Ироқ кард ва ё хамин даст нишондахойи секуляри иқлими курдистони Ироқ ва курдистони Сурия доранд анжомиш медиханд, ё агар бо жанги гарм ва аслаха натавонистанд; онро бо жанги нарм ва сард ва равоний ба пеш мебарандки аз худи бартар бини нажодий ва тахқир ва тўвхин ба нажоди дигарон шуруъ мешавад то ба тўвхин ва тахқири дини мухолиф хам кашонда мешавад.

Мо дар хамин жанги бейни артеши секуляристхойи кофари иттиходияйи европо ното аз коноли хукумати секуляри Туркия бо секуляристхойи муртад хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхо – дар афрайн, дидемки муртаддини секуляри курдистон чигуна қуръонхойи муслиминро сузонданд ва ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом фахшхойи ракики номусий доданд.

Ин секуляристхойи муртадин курд медонанд ва яқин дорандки аввалан худишон дар хоки иттиходияйи европо зиндагий мекунанд, ва артеши иттиходияйи европо нотоки худишон дар он сокин хастанд аз коноли Туркия еки аз муттахидонишон дар ното омада аст ба жанг бо секуляристхойи муртадди ужалон хам новкарони суннатийи Русия ва муздурони феълийи амрико будандки хар ду кишвар онхоро ба ното фурухтанд. Дар ин сурат яқин доранд ва мутмаин хастандки ду гурухи секуляри кофар ва муртад дар холи жанги бо хам хастанд, холо дар ин бейн қуръон сузийи онхо ва фаххошийхойи онхо ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом чи маъни медихад? Валлохи ва биллахи ва таллохи мо интиқоми ин ихонатхойи ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалам ва худимонро аз ин секуляристхойи муртадди лажбозики тўвба накарда бошанд мегирем хар чандки муддати тул бикашад.

فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Мо мунтазири ин руз хастем шумо муртаддини секуляри лажбоз хам мунтазир бимонид.

Дар ин сурат нацианалистхойи беарзиш ва табахкор ва муфсидики худишон арзишишон дар хамон хадди астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридишон фармуда аст “ биран ва олати падаришонро гоз бигиранд” – чун нажодишон ва ифтихоротишон аз ин конол ба онхо расида аст – хамиша омили тафарруқ ва ду бахам заний ва рақибтароший ва таваххуми тўвтиъа ва аз бейн бурдани сулх ва оромиши худ ва дигарон ва аз бейн барандагони вахдат буданд.

Агар ин нациналистхойи секуляри кофар ва муртадди миёни худимонки – тахти унвони курдойти муртакиби хар жиноёти дар хаққи миллати мусалмони худишон шуданд – аммо корхойи чун гитлер ва мусулини ва отатурк ва саддам хусайн ва ғейрихро анжом намедиханд харгиз ба ин маъни нестки зарфияти гитлер будан ва саддам хусайн будан ва отатурк будан ва ғейрихо надоранд, балки зуруф замоний ва маконий ин ижозаро ба онхо намедихад ва гарна корномайи инхо ошкоро  мегуядки инхо зарфияти табдил шудан ба гитлер ва саддам хусайн ва отатуркро доранд.

Ин ноцианализм ва қовмиятгароий еки аз табаъоти такаббур астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди такаббур мефармояд :

لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Хар каси ба андоза заррайи кибр дар дилиш вужуд дошта бошад аз бехишт махрум мешавад. Кибр яъни: пушти по задан ва поймол кардани хақ ва хақир шумордани мардум.

Холо ғейри аз нацианализми фосид ва беарзиш еки дигар аз бузургтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминки аз такаббур сарчишма мегирад лажожат ва лажбозий аст. Лажожат яъни: идома додан ва ба нихоят расондани душманий дар корики дар қонуни шариати алох манъ ва нахий шуда бошад, ва шахс бидонадки воқеан нахий шуда ва огох бошад аммо ба мейли худиш бо ин хақ душмани кунад. Дар инжо новъи исрор вужуд дорад аммо бар ботил. Масалан муслимин истиқомат доранд аммо бар хақки ба он мегуянд сабр. Дар сабр истиқомат ва қотиъият вужуд дорад, ва дар лажожат ва лажбозий исрор бар ботил. Истиқомат,сабр ва қотиъият исрор кардан бар ек арзиш аст ва лажожат : исрор кардан бар ек зидди арзиш аст.

Ингуна арзиш ва зидди арзишро чи каси таъйин мекунад хам хийли мухим аст. Гохи арзишхо ба теъдоди ақидахо бо хам мутафовутандки ин хам мушкил ва шубха  дуруст мекунад. Ек секулярист ек чизиро арзиш медонад аммо аллох дар шариатиш хамон чизиро зидди арзиш медонад.

(идома дорад……..)