دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.

Бояд дар мовриди журмики шахс муртакиб шуда яқин ва итминон дошт , шахс бо яқин вориди ислом шуда ва танхо бо яқин аз ислом хориж мешавад на бо шак ,шубха ва зон ва гумонки дуруғтарин сухан хастанд, инхо дуруғтарин сухан хастанд :

«إِيَّاكُمْ وَالظَّنَّ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ».

Медонемки каламаи шубха дар маънойи омми он ба кор рафта ва шомили хар шубхаи мешавад. Ба хамин далили ом будан ,хам шубхоти оризи бар муттахамро дар бармегирад ва хам шубхоти оризи бар қозиро, яъни замоники шубха боиси дафъи мужозот мешавад кори ба муттахам ё қози надорад ; дар хар сурат, агар барои муттахам ё қози шубха ориз шавад, шахс аз мужозот соқит мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(20- қисмат)

Хамин алъон шофеъийхои мо ,ханафийхои мо ,соири мазохиби мо ва гуруххои мухталифики аз миёни мо ба вужуд омаданд бо 40-50 соли гузашта бисёр мутафовут ва мухталиф хастанд ва ниёзманди хукми жадиди мебошанд, холо чи расид ба инки пейравони фалон гурух ё мазхаб дар чанд қуруни гузашта чигуна буданд.

Музаффар Султоний, дар китоби торихи хўромон мегуяд : дар кулли хўромон на дар миёни жинси занон ва на дар миёни жинси мардхо хатто еки хам вужуд надорадки намоз нахон бошад балки , хамма намозхон ва ахли ислом хастанд. Ин моли чанд сол пеш хамин хўромони худимон аст, аммо оё мардуми алъони хўромон хам хамин тури хастанд? Мусалламан на. Пас ,алъон хукми дигари дар мовридишон бояд содир шавад ва мумкин аст чанд сол дигар боз мустахаққи хукми дигари шаванд.

Дар хар сурат ,танхо меъёр барои исботи гуфтор ё амалики боиси иртидоди шахси мусалмон мешавад фақат ва фақат қуръон ва суннати сахих аст, на раъйи фалон олим ё донишманди замони хозир ё гузашта. Донишманди хамки хам акнун харф мезанд бояд мустанади бо қуръон ва суннати сахих бошад, чун шахсиро муттахам ба журми мекунад.

Холо ,агар бидуни шак ва гумон ва ба сурати яқини тавонистем аз тариқи қуръон ва суннати сахих собит кунемки ин амал ,куфри ошкори будаки боиси иртидоди шахс мешавад, дар ин сурат,боз ба мархалаи севум мерасем ва онхам барраси ва дар назар гирифтани шурути такфири шахси мусалмон аст:

Шарти аввал аз шурути такфир ба хамон каси бармегардадки сухан ё амалиро анжом дода, ва ин шахс бояд:

-Мукаллаф бошад: яъни анжом дихандаи куфр бояд болиғ ,оқил ва озод бошад , бачча ,девона ва маст набошад.

Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда :

“رُفِعَ الْقَلَمُ عَنْ ثَلَاثَةٍ: عَنِ النَّائِمِ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ، وَعَنِ الصَّبِيِّ حَتَّى يَحْتَلِمَ، وَعَنِ الْمَجْنُونِ حَتَّى يَعْقِلَ”

Ин шарти аввал аст, бояд мукаллаф буда ва таклиф бар у вожиб шуда бошад. Масалан мегуянд ба донишомузи таклиф медиханд.

Дувумин шарт ва дар воқеъ мухимтарин шарт, ба иқомаи хужжати набавий бар шахс ва огохий ва шинохти шахс бармегардад. Яъни шахс дар ин заминаики муттахам шуда ,огохийхои мовриди ниёз ва зарурий бо иқомаи ” хужжати набавий ” ба у расида бошад, ва барояш малмус ва ошкор шуда бошад. Яъни тури барояш ошкор шуда бошадки ба қовли қуръон ба нахвики чигуна метавонад фарзандонишро бишносад ингуна битавонад хақро ташхис дихад :

«يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،

Ба хамон шеваки метавонад фарзандонишро бишносад ба хамон шева хам хукм барояш ровшан шуда бошад ва онро бишносад, ва битавонад ба хамон шеваики бейни фарзанди худиш бо баччахои дигар метавонад фарқ бигузорад, ба хамон шева хам битавонад бейни ин хукми шариат аллох бо ахкоми куфрий дигар фарқ бигузорад, ва ин шахсики муттахам ба чанин куфри шуда битавонад хукми аллохро аз ин куфрики руйи у собит шуда , ба хамин осоний битавонад ташхис дихад, хамон турики метавонад падари худишро аз соири падархо ташхис дихад.

Холо , агар ин хақ ва хукми аллох мисли намоз ,руза ,хаж ва ғейрихки барои умум ошкор ва ровшан шуда ва забонзади хосси ва ом шуда яъни барои хамма ровшан аст, ин шахс иддао кунад ва бигуяд ман намедонистам, аз вай пазирофта намешавад. Дар инжо мухим ин астки ин хақ барои афроди жомеъа чанон ровшан шуда бошадки хеч шакки вужуд надошта бошад мабний бар инки каси монда бошадки аз ин хукм бехабар бошад.

Аммо ,умури дигари хам хастандки мумкин аст барои иддаи ровшан шуда бошад аммо барои касони ровшан нашуда бошад ва ин шахс дар еки аз ин маворид дучори кори шуда бошадки дар маъаррази журми иртидод қарор гирифта бошад. Дар инжо ин шахс дар ин моврид ,хақ барояш ошкор ва бадихи нашуда, хукм барояш ошкор ва бадихи нашуда, барои хамин,аз журм ва судури хукми иртидод табриъа мешавад. Харфиро задаки ин харф қаблан ошкор набудаки куфр аст барояш ровшан ва ошкор нашудаки ин чанин журми аст, барои хамин аз журм ва судури хукми иртидод табриъа мешавад.

Пас ,меъёр ин астки хақ қаблан барои шахс ошкор ва бадихи шуда бошад, на инки дар шариат возих ва ошкор баён шуда бошад, ё барои дигарон ошкор ва ровшан бошад. Фарқи намекунад дар кудом бахши аз дин бошад, балки мухим ин астки ин шинохт бояд дар хамон журми бошадки ин шахс ба он муртакиб шуда ва фарқи хам намекунадки оё дар мовриди ақида аст ё дар мовриди соири ахком мебошад.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(19- қисмат)

Пас, инкори шахс то замоники эътибор дорадки аввалан худишро аз муслимин жудо накарда бошад, ва вориди куффори ошкор нашуда бошад, ва илова бар он зимни огохи бар журм, гуфтори вай бо кордориш мухолиф набошад ва ё дар холи анжом додани он набошад. Мардики дар рамазон нахор мехурад, ва мебиники дорад мехурад ,агар соф соф ба чашмхоят нигох кунад ва бигуяд ман ғазо намехурам чи холати ба шумо даст медихад? Касики дастиш дар жиби туст ва пулитро медуздад ё ба хонат омада ва дар холи жамъ кардани васоил мебошад, агар муччи уро бигири ва бигуйи чиро дузди мекуни ? Соф соф ба чашмхоит нигох кунад ва бигуяд ман дузди намекунам ва дузд нестам , чи холати ба шумо даст медихад?

Ин холат хуккоми тоғут ва маздурони куффори секуляри жахоний астки анвоъи куфриёт ,жиноёт ,эъдомхо, дуздихо ,чоповулхо , мусалмонкушихо , ва кушторхоро анжом медиханд ва соф соф ба чашмхои мардум нигох мекунанд ва мегуянд мо набудем, ва сохирон ва уламои дарборий хам мегуянд ин инкори онхо ба маъни ин астки рост мегуянд.

Ба назари ман ин аимматул куфр ва муфсидинро бехтар аст ба вақти худиш биспорем, ва дар ин фурсат бармегардем суроғи мусалмоники муттахам шуда буд ба иртикоби журмики дар сурати абур аз марохили хоссики  барояш таъйин шуда боиси судури хукми қатъий иртидоди шахс мешавад ва ба самт ва суйи хатарноки пеш меравад, масирики хийли хатарнок аст.

Холо ,агар шахси мусалмон иқрор кунад ва чизиро инкор ва рад накунад ,журми у собит мешавад. Аммо , ин кофий нест ва наметавон хукмро содир кард, ва мо танхо мархалаи аввалро той кардем. Мархалаи дувум ин астки , бояд собит хам бикунемки ин тухмат ,журм ва куфри будаки боиси иртидоди шахс мешавад. Ин чизи астки фақат ва фақат аз тариқи нусуси қатъий қуръон ва суннати сахих собит мешавад.

Қаблан собит кардем ва ин фард хам иқрор кардки чанин харфиро задаки ба иттихоми журм уро гирифтанд ва ле бояд собит  шавадки харфироки зада журми куфрий будаки боиси иртидоди шахс мешавад, ва ин хам чизи астки фақат дар қуръон ва суннат собит мешавад,ин хам чизи аст шабихи халол ва харом дар қуръон ва дар қонуни шариати аллох ,ва фақат аллох хаққи халол кардан ё харом кардан дорад, ва муслимин танхо корики мекунанд ин астки ин ахкомро бидуни хеч гуна дахли ва тасарруфи аз қуръон ва суннат бигиранд ва ба он амал кунанд. Инжо дигар жойи ижтиход нест, жойи таъвил ва раъйи инсон нест.

Дар ин сурат, хукм ба инки ин сухан ё ин амалики шахс онро анжом дода журми аст дар хадди иртидод, ” бар ухдаи мо нест ” балки ,фақат ба аллох ва росулиш бармегардад ва манбаъи он танхо қуръон ва суннати сахих аст на раъйи фалон олим ,фалон имом ва мужтахид ва фалон бузургворики қаблан буданд ва чизиро дар мовриди гуруххои дўврони худишон гуфтанд ё дар мовриди гурух, мазхаб ва фикри хосси……….чизи гуфта бошанд. Ин еки аз хамон нукоти астки хийли аз дустон ба он диққат намекунанд ва фақат бо раъй ва фатвойи ек олим дар дўвраи хоски марбут ба гурухи хосси хам асри худи ин олим буда ва ин харфро зада,мехоханд ин хукмро бар замони алъони худишон хам татбиқ диханд. Дар воқеъ ингуна мешавад ва мисли қуръон ва суннат бо чанин оройи бархурд кунанд. Хар чандки худишон онро инкор кунанд аммо,амалан хамин корро анжом медиханд дар холики ин ек иштибохи махз аст.

Хар гурухи ва мазхаби дар хар дўврайи пейравони хосси дошта ва агар қудрат хам дар ихтиёри у набуда бошад даххо ва балки садхо шоха аз он хам жудо шуда ва хар кудом хам иддаойи хамон мазхабро доштанд ва мумкин аст – ва қатъан сидқ мекунад ва алъон хам хамин аст – ки шохахойи инхирофий зиёдий хам дар дўврони хамон гурух ва мазхаб вужуд дошта бошанд. Хуб ,олими омада дар мовриди еки аз хамин гуруххо сухбат карда ва мумкин аст мустахаққи хукми хамон олим хам буда бошанд, корики анжом доданд ва мустахаққи хамон хукм хам шуданд ва олими он замон , ин гурухи хоссиро мустахаққи хамон раъй карда аст, аммо хамин гурух ва мазхаб дар дўвраи дигар тағйироти хуб ё бад дар онхо ба вужуд омада бошад, табиий аст хийли аз онхо ба самти хуби омаданд ё хийли аз бадхо аз бейн рафтанд,мисли садхо фирқаики токунун аз бейн рафтанд ва ё тўлид шуданд ; хуб ,холо вақтики ин гурух дар дўвраи дигар тағйир пейдо карда ва ба самти хуби ё бади харакат карда , пас мустахаққи хукми дигари мешаванд ва хукми олими қаблий дар дўвраи гузашта ба дарди жадидихо намехурад. Дар ин сурат дигар наметавон хамон хукми олими қаблийро дар мовриди инхо татбиқ дод ,балки ” балки меъёри собити мо вазъи мовжуди онхо ва фақат ва фақат қуръон ва суннати сахих аст ва хеч раъйи собити дар мовриди чизхои мутағаййир вужуд надорад.”

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(18- қисмат)

Албатта, дар ин замина хам мудофиъини тоғутхо ва иддаи аз сохирон ва уламои суъйики дар ихтиёри тавоғит ва ба нафъи тавоғит дар холи анжоми вазифа хастанд шубухотиро барои жоду кардани муслимин дар ин замина дуруст карданд. Мо медонемки ин инкор барои мусалмони астки бахши аз мост ва мисли мо ба тамоми қонуни шариати аллох эътиқод дорад ва мисли мо худишро аз жомеъайи муслимин жудо накарда, аммо агар жудо карда бошад, чи? Агар ба жамъи куффори ошкор рафта бошад, чи?

Агар ин шахс хам акнун хам дар холи анжом додани журм бошад ва бидонандки журм аст ва хамма уро бибинем чи ? Ё то замоники мурда бошад хамин журмро анжом дода бошад чи? Оё жойи барои тардиди мо мемонад то масалан ек бори дигар биёем ва аз у бипурсем? Ё жойи барои инкори хамин шахс хам мемонад?

Мушаххас аст ,шахси мусалмон харфи зада ва ё амали аз у сар задаки моли масалан яхудиён ,насронийхо ,мажус ё секуляристхо буда, ва мо хиёл кардемки ин шахс ба жамъи хамон гуруххо рафта ва шохидони хам гувохи додандки ин шахс чанин амали ё гуфтори аз у сар зада ,аммо худи ин шахс мегуяд ин харфро аслан назадам ва инкор мекунад ва мо хам аз вай мепазиремки ин шахс аз миёни муслимин бо ин сухан ва каломи худиш ба жойи дигари нарафта ,холо агар бидонадки кориш журм аст ва воқеан уро хамонжо бибинем, чи ?Метавон харфи касироки дохили дарё рафта ва мегуяд дар дарё нестамро қабул кунем? Касики маст аст ва дохили машруб фуруши мегуяд ман шароб нахурдам, метавон харфи уро бовар кард? Агар каси ошкор ба еки аз ахзоби секуляри коммунист ,демократи либирал ё ба яхудият ,насроният ва мажусият ва ғейрих мулхақ бошад ва бигуяд ман секуляр ё яхудий ,насроний ва мажус нестам ва мусалмонам, ин дуруғ ошкори гуфта аст.

Хузури у дар фалон хизби секуляр ва дар даст доштани самтхойи мухталиф дар он ва ғейрих амалийро нишон медихадки бо гуфториш дар тазод буда ва фақат барои фариби муслимин аст. Комилан ошкор аст хамчунонки секуляристхои муртади курдистон барои фариби муслимин мегуянд қози Мухаммад муртад бунёнгузори аввалин хизби иртидодий секуляр дар курдистон буда ,секулярист набуда ,ё Абдуллатиф салафий оли саъуд мегуяд: дар курдистони Ироқ вали амри мо Масъуд борзоний мегуяд ман секуляр нестам. Ин сохир мегуяд : рахбари хизби демократ курдистони Ироқ гуфта ман секуляр нестам пас наметавон уро секуляр донист чун иқрор кардаки нест.

Сарфи назар аз инки худи хамин сохир ( Абдуллатиф ) еки аз салафийхои дуруғгуйи оли саъуд ва аз косалисхойи тоғутхост ва наметавон харфи уро қабул кард, ва сарфи назар аз инки сухбатхои борзоний дар дифоъ аз дини секуляризм ва инки хамиша худишро мудофеъи секуляризм дониста ва танхо ек бор хам  ек калама алайхи секуляризм нагуфта, бо онки тамоми расонахо хам дар ихтиёри у хастанд, ва хазорон жавони курдро дар рохи дини секуляризм ва секуляристхои жахоний ба рахбарий Амрико ва новкарониш ба куштан дода,фақат кофий аст ба маромномаи хизбий у мурожаъа шавад ё хаддиақал ба хамин унвони хизби демократи курдистони у таважжух шавад ва фақат каламотро дар назар бигирем ( ба унвони демократ таважжух шавадки ) демокрасий ва демократи куллан бар асоси секуляризм таъриф шуда аст.

Ин салафий дарборий мегуяд секуляризм куфр аст, дар хийли аз матолиби у хаст чун ,наметавонад бигуяд нест ва мегуяд ахзоби секуляр хам кофар хастанд. Хуб , холо агар каси рахбари ек хизби секулярист шавад чи? Ин суъоли астки бояд ни сохирхои дарборий дин фуруш жавоб диханд. Касики ба рахбарияти ек хизби секуляр мерасад, ин ек кофари маъмулий нест балки ” аимматул куфр ” аст. Ин ” аимматул куфр ” аст.

Охар магар метавонем ба Сталин бигуем ин шахс коммунист нест дар холики рахбари коммунистхо буда ? Магар метавон ба қози Мухаммад бигуем демократ ва секуляр набуда дар холики бо химояти Сталин ,бунёнгузори аввалин хизби секуляр ва иртидодий дар курдистон буда? Оё метавон инқадар мусалмонро ахмақ фарз карда бошандки бо амомаики руйи либоси форми коммунистхо бар сари қози Мухаммад гузоштанд хиёл мекунанд метавонанд моро фариб диханд?(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(17- қисмат)

Яъни агар касиро ба иттихоми бигиранд ва ба у бигуяндки ту секуляр ,кумала ,демократ ,пекака, яхудий,насроний ва ғейрих хасти ва ин шахс инкор кард , мо харфи уро қабул мекунем ва мегуем рост мегуяд ва узришро мепазирем ; хар чандки уро жузви дорудастаи мунофиқин ва секулярзадахо бидонем, ва дар дуруғгуйи ,риёкори ,қасамхури ва соири мафосиди у хам шак надошта бошем. Аммо ,боз узри уро қабул мекунем ва харфи уро рост медонем . Чиро?

Чун дар ин заминайи мушаххас ва маълум танхо ек бор узри каси пазирофта мешавад, ва агар хамон журми мушаххас ва маълумики боиси иртидод мешавадро амдан ва бо мейли худиш дубора такрор кард дигар узри у пазирофта намешавад. Илова бар ин ,чанин шахси барои мо мажхул аст ва хануз сафи худишро аз муслимин жудо накарда ва худишро мусалмони тобеъи кулли қавонини шариати аллох медонад.

2 – дувумин моврид барои собит кардани журми шахс ,гувохи ва шаходат ё хамон бинахои шаръий хастандки бар асоси далоил ва мадорики шаръийки хаддиақал тавассути ду инсони одил мовриди пазириши шаръ ироя мешаванд, ба унвони мовриди жихати исботи журм аз он истефода мешавадки ; ин ду инсони одил хам бояд мовриди пазириши шаръ бошанд.

Яъни агар ду инсони одил бо шароити хоссики шариат таъйин карда ва бо далоил ва бинахои шаръий шаходат доданд ва гуфтандки фалоний яхудий ,насроний ,секулярист ,мажус ва ғейрих шуда , ё фалон гуфтор ё амалиро муртакиб шуда, ин хам мешавад еки аз абзорхои исботи журми шахс. Холо ,агар иқрори шахс ва ё шавохид ва мадорик нишон медихандки ин шахс секуляр шуда , хамин кофий астки иртикоби чанин журмиро собит кунем хамчунонки гуфтем масалаи иртидод дар худуд матрах мешавад. Мисли қатл ,дузди ,зино ва соири худуд ,исботи чанин журми ба хамон шева ё бояд бар асоси иқрори худи шахси мужрим собит шавад ё далоил ва шаходати шухуд инро собит кунанд. Ғейри аз ин ,рохи севуми барои исботи журми ин шахс аз он истефода мешавад.

3 – севумин моврид барои собит кардани журми шахс,истифоза ё шойе шудан ва машхур шудан дар миёни мардум аст,турики ба андозаи машхур бошадки жойи барои инкор боқий намонда бошад. Мисли инки қози Мухаммад бунёнгузори аввалин хизби секуляр ва муртади Курдистон астки тахти унвони хизби демократ онро дуруст кард. Мумкин аст каси харгиз уро надида бошад ё хатто дар жойи хам нахонда бошад аммо , ба воситаи шухрат тавониста қабул кунадки қози Мухаммад вужуд дошта ва ин шахс,бунёнгузори аввалин хизби муртади Курдистон аст.

Хуб,то инжо тухматики ба шахси зада шударо собит кардем,яъни ё худиш иқрор карда ё шохидон бо далоилишон онро собит карданд ё бейни мардум машхур шуда ва собит шуда, ва шахс ба он иқрор карда аст.Чизхо ва шойеотики хаст ва шохидини гуфтанд.Агар шахс гувохи диханда ё касоники гувохи додандро ба хамрохи хамин шойеотики дар дохили мардум хастанд агар ин шахс биёяд ва инхоро инкор кунад мо хам харфи уро мепазирем. Қаблан хам арз кардем харфи уро мепазирем. Далили ин хукм ,такзиби шохидони  одил нест; балки далилиш ин астки инкори иртидод тавассути шахс,тўвба ва ружуъ ба дини ислом махсуб мешавад. Яъни вақтики ин шахс хамма чизро инкор мекунад ба ин маъно астки у тўвба карда ва мисли тўвба аз вай пазирофта мешавад.

Инкор ,ба ин маъно астки шахс воқеиятро медонад ва дар он шак ва тардиди надорад аммо , бо ин вужуд онро рад мекунад ва ба истелох зери он мезанад, яъни аслан дар он тардид надорад ва медонад воқеият чист аммо онро инкор мекунад. Қоидаи мо дар мовриди мусалмон ,хусни зон ва гиройиш ба тафсири масоил ба самти ва суйи хуби барои мусалмон ва овардани узр барои уст то онжойики имкон дошта бошад. Барои хамин ,ин инкори мусалмонро ин тури ба нафъи мусалмон тафсир мекунемки ин инкор новъи тўвба аст ва шахс тўвба карда аст.

Аммо ,агар хамин корро ек кофар дар баробари воқеиятхои ислом анжом дихад, мегуем ин шахси  кофар дар инод ва лажбози офтода ва бо вужуди яқин ба хаққонияти қонуни шариати аллох ва дини ислом аммо , онро инкор мекунанд.

 «وَجَحَدُوا بِها وَاسْتَیقَنَتْها أنْفُسُهُمْ» (نمل/14)

Агар ек  кофар дучори инкор ,лажбози ва жухуд шавад мо наметавонем кори барои ин шахси лажбоз бикунем ва танхо уро рахо мекунем.

Ин инкор тавассути ек мусалмон ё тавассути ек кофар дар умури астки даруний буда ва пинхон хастанд, ва мо дар дунё барои бори аввал дар журми мушаххас ва маълум марбут ба иртидод метавонем мусалмонро ба далили жахли шахс ба тўвба тафсир кунем, аммо бори дувумки хамин журми маълум ва мушаххасро муртакиб шавад дигар узри надорад,балки огохона ва амдий ва ба мейли худ муртакиби чанин журми шуда ва инкори он наметавонад дар ин журми мушаххасики муртакиби он шуда буд суди барояш дошта бошад.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(16- қисмат)

Дар ин сурат ,дар мазхаби шиъа, инкори еки аз заруриёти мазхаб ва инкори ижмоъики ноши аз мазхаб бошадро боиси иртидоди шахс намедонад балки , танхо инкор кардани заруриёти динро боиси иртидод медонад.

Ин хамон чизи астки тамоми сари мазхабхо ва фирақи миёни муслимин бар он иттифоқи назар доранд. Хар чандки мутаъассифона дар миёни тамоми фирақи иддаи аз пейравони онхо аз чанин қавоиди дури карданд ва боиси инхирофот ва зиллатхойи барои худ ва соири фирақ хам шуданд.

Хуб ,холо мерасем ба марохили исботи журми шахси муттахам ва шурути такфир.

Қаблан арз кардем,аслан бар ин астки шахси намозхоники қиблаи моро қабул дорад ва забихаи моро мехурад мусалмон аст, ва аз тамоми мазоёйи муслимин бахраманд мешавад магар инки халофи он собит шавад:

مَنْ صَلَّى صَلاتَنَا وَاسْتَقْبَلَ قِبْلَتَنَا وَ أَكَلَ ذَبِيحَتَنَا فَهُوَ الْمُسْلِمُ، لَهُ مَا لَنَا وَعَلَيْهِ مَا عَلَيْنَا.

Илова бар он арз кардемки иртидод ва муртад шудан журм аст, онхам сангинтарин журмики ек мусалмон муртакиби он мешавад, ва марбут мешавад ба худуд ва худуди хам иртиботи танготанги бо қазоват доранд.

Ислом барои ба вужуд овардани бехдошти қазоий дар жомеъа ,услуб ,чорчўп,марохил ва конолхои хоссиро барои исботи журм ,судури ахкоми қатъий , ва дар нихоят ижройи хукми ироъа дода аст ва чун муртад шудан сангинтарин журми астки шахси мусалмон муртакиби он мешавад, барои хамин дар моворидики аллох илми онро ба хамма надода , ва илмиш холати умумият надорад, ва парвандаи шахси хам сангинтар аст ва сейри қазоий ва судури хукми он хам пичида ва сангин аст, ва хамин тури наметавон мисли хукми дузди ё одамрубоий, машрубхури ,қисос ва мавориди мушобех хукм содир кард ,филтерхо ва марохилиро жихати исботи журм ,судури хукм ва ижройи хукм қарор додаки ниёз ба таххассуси вижа дар ин заминайи қазоий дорад.

Холо, дар ин системи қазоийки хам холати умумият дорад, ва хам холати хос ва тахассуси ва марбут ба қуззоти вижа мешавад, чигуна муртад будани ек шахсро бояд исбот кунем ? Ва шахсики муттахам шуда чи филтерхои бояд бигузорадки мустахаққи судури хукми қатъий иртидод шавад ва онвақт ба жойи инки ба у бигуем мусалмон , ба у бигуем муртад? Дар ин замина чохор мархалаи хосси вужуд дорадки ахли қибла бар чохор мархала иттифоқ карданд :

-Аввалин мархала, исботи журм аст: бояд диққат шавад шахси мусалмоники муттахам ба чанин журми хатарноки шуда ва дар сурати исботи иттихом,машмули мужозоти муртад ва муртаддин мешавад, ибтидо бояд иттихомики ба у ворид шуда собит шавад, ва маъмулан ахли қибла се рохро барои исботи ин иттихом ироа додандки бояд аз ин роххо ин иттихом собит шавад:

1 – аввалин маворид жихати собит кардани журми шахс,иқрор ва эътирофи худи шахси муттахам аст.Яъни худи шахс эътироф кунад мабний бар инки чанин амал ё гуфториро анжом додаки дар маъаррази иртидод қарор гирифта аст. Масалан бигуяд : ман секулярист хастам , ё кумала ва демократ хастам , ё пакака хастам ё яхудий ,насроний ,мажус ва ғейрих хастам. Чанин харфиро задамки маро ба инжо кашонда аст.

Холо ,иддаи бар ин рай хастандки агар шахс чанин журми иртидодро инкор кард хукм бар у ижро намешавад ва дигар суроғи марохили баъди намеравем. Имоми Шофеъий рохимахуллох дар китобул ум мегуяд :

“من قيل أنه لا يُصلي فَأنْكَرَ صدق”

Яъни : ба каси гуфта шудки намоз намехонад аммо ин шахс инкор кард ( ва гуфт ман намоз мехонам ) , ин инкори шахси монанди харфи рост аз вай пазирофта мешавад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(15- қисмат)

Ва дар жойи дигари мефармояд :

«إِنَّ الَّذِینَ یَکْفُرُونَ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَیُرِیدُونَ أَن یُفَرِّقُواْ بَیْنَ اللّهِ وَرُسُلِهِ وَیقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَکْفُرُ بِبَعْضٍ وَیُرِیدُونَ أَن یَتَّخِذُواْ بَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلاً* أُوْلَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ حَقّاً وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَاباً مُّهِیناً» ‏(نساء/۱۵۰-۱۵۱)،

Касоники ба худо ва пайғамбариш иймон  надоранд ва мехоханд миёни худо ва пайғамбарон жудойи биндозанд ва мегуяндки ба бархи аз пайғамбарон иймон дорем ва ба бархи дигар иймон надорем ,хадафи онхо аз инки ба бархи аз пайғамбарон иймон доранд ва ба бархи дигар иймон надоранд чист ? Мехоханд миёни куфр ва иймон ,баъзи аз дастуроти аллох бо баъзи дигар ,бахширо қабул мекунанд ва бахширо намепазиранд. Мехоханд миёни он ( куфр ва иймон ) рохи баргузинанд ( ва маъжун ва чизи жадиди дуруст кунанд ) .

«وَیُرِیدُونَ أَن یَتَّخِذُواْ بَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلاً»

Ононки мегуянд

«نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَکْفُرُ بِبَعْضٍ»

Ба баъзи аз онхо иймон дорем аммо ба баъзи дигар иймон надорем. Мехоханд дар ин васат ек рохи жадид ва ( маъжуни жадиди ) дуруст кунанд.Аллох таоло мегуяд : онон хаммаги бегумон кофаранд,

«أُوْلَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ حَقّاً»،

Ва мо барои кофарон азоби хор кунандаи фарохам овардаем

• «وَأَعْتَدْنَا لِلْکَافِرِینَ عَذَاباً مُّهِیناً».

Бале,касоники мехоханд аз ислом ва секуляризм ,социализм ,либирализм ,аз фалон ақоид ,хам чизи аз ислом бигиранд ва хам чизи аз демокраси ,либирализм, ва социализм ва инхоро нигох кунид,ек маъжун аст. Маъжуни мухталифи астки хам ислом дар он вужуд дорад хам секуляризм ва хам куфр дар он хаст, хамма чиз дан он вужуд дорад. Чун онхо мехоханд чанин рохиро интихоб кунанд. Аллох мегуяд хадафишон хамин аст. Мегуянд мо секуляризмро хам қабул дорем исломро хам қабул дорем,хадафишон хамин аст

«یَتَّخِذُواْبَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلاً».

Мехоханд бейни ин дуто рохи жадидиро интихоб кунанд. Рохи дигариро интихоб кунанд.

Инхо намуна ояхойи хастандки аз муслимин мехоханд ба тури комил таслим тамоми ончи шавандки аллох нозил карда аст. Муслимин бояд

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»

Дошта бошанд. Яъни шанидем ва итоат кардем, хамин. Ва наметавонанд баъзиро қабул кунанд ва баъзиро на. Агар ин корро карданд:

«أُوْلَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ حَقّاً»

Яъни ,бидуни шак ва гумон хар касики ин корро бикунад хаммаи онхо кофаранд.

Ин дар мовриди инкор кардани еки аз ахкоми ” ошкор” дини ислом аст. Мутаважжих шудид? Еки аз ахкоми ” ошкор ” дини исломки барои ин шахс ” ошкор ” ва ровшан шудаки хукм ” ошкор ” дини ислом аст аммо ин мусалмон онро инкор мекунадки медонад ахкоми ” ошкор” дини ислом аст.

Мазохиб ва фирақи маъруф ба ахли суннат,инкор кардани масоили фиқхий мазхабро боиси иртидод намедонанд. Яъни сари мазхабхо ва шогирдони увлавияйи онон гуфтанд агар каси ижтиходи худишон ё ижтиходи фалон мазхабро инкор кунад боиси иртидоди вай намешавад, хар касики ин корро анжом дихад муртад намешавад. Аз назари инхо сухани хар кас қобили рад ва пазириш аст ,илло ончики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам оварда аст. Дар ин сурат, мухолифат бо ижтиходоти фалон мазхаб, мухолифати ек инсон аст бо ек инсони дигар, на мухолифати инсон бо аллох таоло. Ин нуктаи хийли мухим астки бояд ба он диққат шавад.

Ин қоидаи куллий ин сари мазхабхо буда хар чандки солхо ва қуруни баъди ба он амал нашуда ва хазорон мусалмон дар Рай ,Қазвин ,Хуросон ,Боғдод ва соири сарзаминхойи мусалмоннишин сирфан ба далили мухолифат бо раъйи Ханафий , Шофеъий ,Ханбалий ва ғейрих ба қатл расиданд ва фажоёйики торихи онхоро хамма медонем ва торих  ин жангхойи бародар куши ва дохилийро ба унвони лакаи нанги барои муслимин сабт карда аст.

Албатта,шиъаёни 12 имомий хам инкори масалаи зарурий мазхаби ташайюъро боиси иртидод намедонанд. Инро Мухаммад Боқири хунсорий ё ( миркабир ), дар китоби манохижул маъоруф ё фанханги ақоиди шиъа меоварад.Шиъаёни 12 имомий бар ин боваранд чунончи инкори заруриёти мазхаб аз усул ва аркони мазхаби шиъа бошад, фақат мужиби хуруж аз мазохиби шиъа аст на хуруж аз дини ислом. Шахид Соний хам мухолифат бо ижмоъро мисдоқи инкори заруриёт намедонад.Яъни мисдоқи инкор заруриёти дин намедонад,магар инки масалаики бар он ижмоъ иқома шуда, аз заруриёти дин ба шумор биёяд.Илова бар он ,чизи хамки бар он ижмоъ шуда ба унвони заруриёти дин бар он ижмоъ шуда,бояд тавассути ахли халли ва ақди мусалмонони тахаққуқ пейдо карда бошад ва ин ижмоъ тавассути ахли халли ва ақд кулли муслимин руйи он ижмоъ шуда бошад. Вақти каси чанин чизиро инкор кунад. Онхо инро боиси инкори заруриёти дин ва қонуни шариати аллох ва дини ислом медонанд на чизики марбут ба заруриёти мазхабишон бошад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.
 

14- қисмат)

Хуб ,алъон хохарон ва бародарони  мусалмонам бояд битавонанд жавоб дихандки меъёр барои иртидод ва муртад шудани муслимин чист? Чун вақти мегуем муртад шудани муслимин ва немегуем муртад шудани мунофиқ ё секулярзадахо ; мо қаблан инхоро жузви муслимин хисоб кардем. Меъёр барои иртидод ва муртад шудани муслимин чист?

Бале ,ба сурати хулоса ва мухтасар метавон гуфт инкор кардани огохона ,амдий ва ихтиёрий еки аз ахкоми ошкори дини ислом.Диққат кардид дустон ,фард огохона ,амдан ва ба мейли худиш еки аз ахкоми ошкори дини исломроки барои у ошкор буда аст. Чун ,мумкин аст барои дигарон ошкор буда бошад барои ин фард ошкор набуда,аммо холо барояш ошкор шуда ,яқин пейдо кардаки ин ,еки аз ахкоми дини ислом аст,аммо , у огохона ,амдан, ба мейли худ ва ихтиёрий онро инкор мекунад. Ин меъёри иртидоди чанин мусалмони аст. Чун исломи ноқис аз каси қабул намешавад, ба қовли саййид рохимахуллох ё исломи комил ё хеч чиз.

Холо , масаларо қаблан хам гуфтам хийли зурурий аст, каси еки аз ахкоми шариати аллох ё кулли шариати аллохроки барояш мусаллам ,ровшан ,ошкор ,собит ва мушаххас шудаки қонуни шариати аллох аст ва аз тарафи аллох омада,аммо бо ин вужуд ,онро кунор мезанад ва чизи дигариро жойи он мегузорад. Аллох таоло мефармояд :

«‏آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ‏» (بقره/285)،

Фристода ва росул ,мўътақид аст ба тамоми ончи аз суйи парвардигориш бар у нозил шуда аст ва мўъминон ( нез ) бидон бовар доранд. Хаммаги ба худо ,фариштагони у ,китобхойи вай ва пайғамбарониш иймон дошта ( ва мегуянд 🙂 миёни хеч ек аз пайғамбарони у фарқ немегузорем ва мегуянд: шанидаем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا».

Парвардигоро ! Омурзиши туро хохонем , ва бозгашт ба суйи туст

• «رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ‏».

Ин сифоти муслимин аст. Хар чи аз тарафи аллох таоло омада,инхо чи мегуянд фақат ек вокуниш доранд : шанидем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»؛

Ба махзи инки фахмиданд аз тарафи аллох таоло омада шанидем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»،

Хатто,агар хикмати ин итоат кардан ва хукми аллохро надонанд.

Онхо ба аллох эътимод пейдо карданд дар натижа харфхоишро хам қабул доранд. Хикматхои хийли аз оёт хаст,хийли чизхо дар мовриди хийли аз оёт ва ривоёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастки алъон мо онхоро мутаважжих шудаем илм онхоро ба истелох аз тариқи тажруба ,илм ва дониш онхоро тажруба карда ва  собит намуда аст дар холики хеч кудом аз сахоба инро немедонист. Ва ле вокуниши мо ба хар чи аз тарафи аллох омада бидуни инки бо он каланжор биравем ин астки

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»

Шанидем ва итоат кардем

«بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ».

Хар чизики аз тарафи парвардигор нозил шуда аст.

«وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِه»

Кулли мўъминон хам хам ба хаммаи он эътиқод доранд,хаммаги ба он эътиқод доранд.

Ва дар ояйи дигари мефармояд :

«‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا‏» (نساء/136)،

Эй касоники иймон овардаид ! ба худо ва пайғамбариш ва китобики бар пайғамбар нозил карда ва ба китобхойики пештар нозил намуда аст ( ки тахриф ва нисён дар онхо сурат нагирифта буд ) иймон биёварид. Ва хар касики ба худо ,фариштагон ,китобхойи худованди ,пайғамбариш ва рузи ростохез кофар шавад( ва еки аз инхоро напазирад ) воқеан дар гумрохи дур ва дирози офтода аст. «وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ»،

Бале у китобишро фуру фристода ба хеч чизи он набояд куфр биварзид ва бигуйид онро қабул надорам,қабул надорам яъни пушондани он.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(13- қисмат)

Аллох таоло дар ин моврид,ошкоро хашдор медихад ва ин жанги равонийро ба унвони ек хатари гушзад мекунад :

‏«وَقَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏» (آل عمران/72)،

Жамъи аз ахли китоб гуфтанд: бидончи бар мусалмонон нозил шуда аст, дар оғози рузи иймон биёварид ва дар поёни руз бидон кофар шавид ,то шояд ( аз қуръон пейравий накунанд ва аз он ) баргарданд. Инхо худишон хориж аз доираи ислом хастанд.

«لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏»

Токтики аст барои инки мусалмонон баргарданд, инхоро ба унвони ек бози ва абзор дар назар гирифтанд.

«لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏»

То шояд мусалмонон баргарданд. Мусалмононироки ин хамма жилов омаданд инхоро баргардонанд ва мисли худишон кофар бикунанд.

Ин сенориойи жихати ижоди жанги равоний ва нармий астки хам акнун хам барои аз бейн бурдани вахдати диний муслимин ,ижоди тафарруқ ва парокандаги бештар дар миёни муслимин ,тафарруқ ва чанд дастаги ақидатий ва фикрий ,ижоди харж ва маржи диний ва бадбиний нисбат ба дини ислом ва қонуни шариати аллох дар холи ижрост, ва ба шевахои мухталиф ва аз конолхои мухталиф идора мешавад ва идома дорад. Чизи нестки бигуем мунқотиъ шуда бошад. Ин равиши астки душманон саъй мекунанд дар миёни муслимин тафарруқ ва чанд дастаги ба вужуд биёваранд. Инхо мехоханд аз тариқи ин сенориохо ва нақш бози карданхо ба вахдати муслимин зарба бизананд ва боиси фашал ва рехтани убухати муслимин назди душманонишон шаванд.

Нуктаи жолиби ин ислом овардан ва муртад шудани паёпей куффори ахли китоб ,мушрикин ва секуляристхоики харфи инхоро гуш медодан ва ислом меоварданд ва баъад кофар мешудад ин астки хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо тамоми қудрат ва тамкиники дошт боз хукми муртаддинро бар ин шахривандони жомеъайи исломий татбиқ намедихад ва бозихои ононро бо ровшангари,жанги равоний ва нарм ва махал нагузоштан ва ба онхо ва ахамият надодан жавоб медихад. Аслан аз чанин чизики онхо анжом медиханд масхараш меояд. Чиро ? Чун ,инхо аслан харакати накарданд ва ба жилов наёмаданд балки , саржойишон буданд ва тикон нахурданд пас баргашти хам дар кор набуда аст. Инхо худишонро масхара карданд. Аммо нуктаи зарифи ин сенорио ин астки собит шавадки инхо аслан харакати накарданд ва аслан тикон нахурданд ва ба жилов нарафтанд ва сарижойишон собит хастанд ва инхоики мегуянд мо аз ек жойи дигари бармегардем дуруғ мегуянд. Ба хамма  собит шавадки инхо дуруғ мегуянд инхо аслан тикон нахурданд ва сафари накарданд то иддао дошта бошандки мо баргаштем ,ту аслан нарафти то баргарди.

Хуб ,нуктаи дигарики дар ин робита метавон ишора кард ангизахои касони астки воқеан муртад шуданд на инки мисли инхо бози дарбиёваранд мисли ин масхарахо. Ангизахои касоники воқеан муртад шуданд. Бояд бифахмем дақиқан ангизахои онхо чист ?

Ангизахои онхо дақиқан хамон ангизахои мутанаввиъ ва далоили астки дар дарси қаблий дар мовриди шиносоий мунофиқин ва секулярзадахо ба он ишора кардем. Мисли ангизахои фардий – равоний , ангизахои ижтимоий – сиёсий ва ангизахои иқтисодий ,фархангий ва ғейрихки лозим намебинем дар инжо дубора ба онхо ишора кунем ва аз дустони жадид даъват мекунам ба дарси қаблий мурожаъа намоянд то дақиқан бифахманд ангизахои муртаддин аз иртидодишон чи чизи метавон бошад. Албатта ,оддий астки ангизахои дорудастаи мунофиқин бо муртаддин еки бошад ; чун ,муртаддин шикли такомул ёфтаи хамон мунофиқин ва секулярзадахо хастанд. Муртаддин ,мунофиқин ва секулярзадахои хастандки аз жойи ба жойи дигари тағйири макон доданд, аз ек қатор ,савори ек қатори дигари шуданд ва ин тағйири масир мохияти онхоро тағйир надода аст. Барои хамин астки шинохти мохияти даруний ва рафторий онхо дар қуръон ва суннати сахих яъни огохи бар вазъи мовжуди онхо ва чигунаги бархурд бо онхо дар замони хол.

Барои хамин бояд диққат шавадки бахсхои мо аз жумла мовзуоти ақидатий – торихий астки коркардхои сиёсий – ижтимоий барои танзими равобити фардий – ижтимоий ва жавомеъи исломий дар бардорад ва аз жумла мавориди астки торихро ба имруз меоварад, ин нуктаи хийли мухимми аст. Бо шинохти ончики аз сифоти инхо дар манобеъи шаръий омада , мо торихи онхоро дар қуръон ва дар қуруни гузашта ба имруз меоварем ва хамчун ек абзор аз он истефода мекунем. Ин еки аз далоили ахамият ва зарурати бахсхои астки мо дар пеш гирифтаем.

(идома дорад…….)