Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(60- қисмат)
Дар миёни тамоми ин улумики баъди аз
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)
қарор гирифтанд, илми огохи ба фахми дин ва ба манзури ёд додани дин дар увлавияти аввал аст, то инки жомеъа ба хадди худкафоий бирасад, ва ба дунболи он улуми дигар мутаносиб бо ниёзи жомеъа дар даражоти баъдий қарор мегиранд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жиход фи сабилиллахро интури бар ибодати дар хона бартари медихад:
فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. [1]
Жойгохи хар ек аз шумо дар рохи худо бехтар аст аз хафтод сол намоз хондан дар хонаш, магар намехохид худованд шуморо биёмузад ва вориди бехишт кунад? Дар рохи худо жанг ва ғазва кунид, хар касики ба андоза шир гирифтани ек шутур дар рохи худо бижангад бехишт бар у вожиб мешавад.
Дар жойи дигари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хориж шудан барои ёдгири илмро то замоники шахс бармегардад ба унвони “фи сабилиллах” маърифий карда аст ва мефармояд:
مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.[2]
Ва инхам ровшангарий ва тафсири ояйи:
: وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ (توبه/122)
аст. Бо тамоми ин ахвол баъди аз иймон ва шаходат ба “ ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох” хеч фарзи болотар аз дафъи душмани соили кофари нестки сарзаминхойи муслиминро ишғол карда аст ва тамоми улум бояд дар хидмати дафъи ин душмани соил бошанд.
Ин хамон жойгохи ва хамон илми астки собиқунал аввалун хар қовми бояд онро ёд бигиранд ва худишонро бидуни таважжух ба сарзанишхойи роиж
«وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ»
Сипари заработи мухолифин кунанд ва ба унвони еки аз шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидиханд, ва хавосишон бошадки ин увлавият банди шаръийро ба хам назананд, ва шайтон ононро ба увлавиятхойи баъди машғул ва дилхуш накунад то аз увлавияти аслий ғофил бишаванд, чун инхам еки аз дасисахойи шайтон аз оғоз то қиёмат аст:
تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ (نحل/63)
Ба аллох сўганд! Мо ( пайғамбарони) ба суйи миллатхойи пеш аз ту фристодем ва шайтон корхойи ( зишти) ишонро дар назаришон орост ва имруз шайтон сарпарасти инхост ва азоби дардноки доранд.
Бахам задани ин увлавият банди дар улум занги хатари ва талбиси иблисиеки хийлихо ба он ахамият намедиханд, ва ба рохати шайтон ононро ба увлавиятхойи баъдий дилхуш ва машғул мекунад, ва миёни вожиб ва мустахаб ононро ба мустахаб дилхуш мекунад, ва миёни хуб ва хубтарро ба хуб дилхуш мекунад то ба хубтар машғул нашаванд, ва ин садамайи бузурги ба худи шахс ва жомеъайи муслимин аст, ва ошкоро шахсро аз собиқунал аввалун,ва бим дихандагони айний ва илмий, ва махдиён ва собиқинал билхойротики бояд мужаддади шариати аллох дар миёни қовми худишон бошанд махрум мекунад, ва ононро ба чизхойи дигари машғул ва дилхуш мекунад.
Мо читури душманшиносий ва даража банди шаръий ононро аз аллох гирифтем, ба хамин шева даража банди ва увлавият банди улумимонро хам танхо аз аллох мегирем, ва онтури пеш меравемки аллох хоста, на онтурики шайтон аз рохи мейл ва хавасхойи нафсоний худимон бароимон муфид жилваш медихад.
(идома дорад………)
[1]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902
[2]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.
