Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(76- қисмат)
Хар вақти каси бихохад хатохо ва иштибохоти гузашташро дасти кам дар мовриди масалайи қонуни шариати аллох ва миллати ситамдида худиш тасхих кунад бетардид амри хуби астки танхо метавонем аз он истиқбол кунем, ва хар вақти каси хатто тахти таъсири афкори умумий ижборан ногузир бишавад душмани муштараки тамоми шариатхойи осмоний ва муртаддини махаллий ва душмани миллати худиш қиём кунад, ва аз масалайи хамновъониш ба истизъоф кашидани худиш пуштибоний кунад, ва ё сирфан барои фарохам шудани
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
Бо ахли қибла муттахид бишавад боз дар инсурат хам ба хеч важх зиёнбахш нахохад буд, хамчунонки насронийхо бо артеши Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху дар фатхи Форс ва Рум барои таъмини ин маворид муттахид шуданд.
Мо чораи надорем жузъ инки дар барномахойимон мутаносиб бо вазъи мовжудимон ва ниёзхойи рузимон таъаммул ва бознигари кунем, бояд бо барномайи системотик онхороки ба далоили аз муборизайи исломий худишонро кинор мекашанд бо рафъи шубхотишон дар ин мубориза ширкатишон бидихем, ва бо онхоики дар ин жунбуши умумий ва бунёдий даст руйи даст мегузоранд фаолона ва ба шевайи шаръий рубару бишавем. Мо танхо дар жараёни жиход ва муборизайи барои берун рондани куффори ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддин ва пас мондахойи тоғутийи онхо, ва дар жараёни тахкими қонуни шариати аллох ва харакат ба самти такомули шўрохо то замони расидан ба шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид астки метавонем марзи бейни ек мужохид ва муборизи воқеъий ва ек пандорбофи хуқққабози сухансаро ва марзи миёни ислом ва ғейри исломро ошкортар кунем.
Дар жараёни жиход ва мубориза воқеъий астки ошкор мешавад чи каси алайхи душмани қасам хурда хунхори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махалллий содиқона мубориза мекунад ва чи каси рахтахобро таржих медихад, ва чи каси аз хуқуқи хаққи миллати мусалмони худиш пуштибоний мекунад ва ба он кўмак мекунад ва чи каси ба он пушт карда аст ва дар таваххумоти худиш чохор наъли юрутма меравад.
Замоники мо хаммайи ахли қибларо ба вахдат ва тамоми ғейри муслимини мухолиф бо ишғолгарони секуляри хорижий ва муртаддини махаллийро хул ва хуши пеймонхойи бо худ хамрох мекунем, ва хохони чанин вахдати фарогири хастем, харгиз ба маънойи тажаммуъи нобихирадона ва созиши бидуни барнома нест. Мо тарафдори он хастемки бо риояти усули исломий бо нирухойи зидди ишғолгар ва зидди секуляр ва зидди қонуни шариати аллох хамгом бишавем, ва нирухоро дар мубориза алайхи нирухойи душманони муштарак ва аслий, ва дар пуштибонийи аз ситамдидагон ва кўмак ба онхо тахкими адолати исломий бо хам муттахид кунем.
Хатто мумкин аст дар жараёни густариши жиход бар алайхи душмани аслий аз аносири зидди душман хам пуштибоний кунем ва ононро ба харакат бар алайхи душмани аслий тарғиб кунем. Хамон корики росулуллох бо қабилахойи чун Хузоъа бар алайхи секуляристхойи қурайш кард.
Дар ижройи ин токтикхойи зарурий ва лозим мумкин аст баъзи аз бародарони номутаодил ва номезони мо қудрати хазм ва дарки онро надошта бошанд ва муртакиби гуфтор ё иқдомоти ихсосий ва ғейри шаръий бишаванд, дар ин сурат ин зарурат пеш меоядки аносири махдуд бийн, қосир ва ё ифротий ва номутаодил ва хатто созишкорро мовриди интиқод қарор бидихем, ва ин хислатхойи нописанди онхоро тард кунем, ва жараёни жиходий муслиминро бо ин интиқодот аз бемори ва олуда шудан ба беморихойи онон воксина кунем.
Нуктаи дигарики лозим аст дар равиши бархурди сахих бо ахли қибла ба унвони ек пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишавад муроқибати аз чигунагийи бархурд бо уламоики гушагири карданд, ё танхо ба имомат ва хитоба дар хадди изтирор мепардозанд, ё дар маъаррази икрох ва ижбор қарор гирифтанд ва чорайи жузъ дафъи ифсод ба фосид надоранд.
Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобехки мумкин аст ек мусалмон ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ё ба далили набуди хукумати бадили изтирорий исломий ва хатто тасаллути уламои суъ варравайбиза ва мунофиқин ва ахли бидъат бар находхойи қудрат дар жомеъа дар зуруф ва шароити замоний ва маконий вижайи гир кунадки барои баъзи аз нозирин шубхоти ба вужуд биёядки накунад инхам жузъи хамон афроди бемор ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзада бошад, қоидайи куллий бар овардани бештарин узрхо барои мусалмон ва табриъайи он аз журми эхтимолий аз тариқи шубхот ва шак ва шубха аст, ва меъёри санжиш барои ононики дар мебориза бо жохилияти хоким гушагириро интихоб кардан хам ин астки:
مَن رَأى مِنكُم مُنكَرَاً فَليُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْفَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِقَلبِه وَذَلِكَ أَضْعَفُ الإيمَانِ. [1]
Хар фарди аз шумоки кори гунохиро мушохида кунад боисти бо дастиш монеъи анжоми он шавад ва агар натавонист бо забониш монеъи он гардад ва агар наметавонад – хаддиақал – бо қалбиш- онро инкор кунад ва ба он рози нашавад- ва танхо сохиби заифтарин иймон астки танхо бо қалб инкор мекунад.
(идома дорад……..)
[1]صحیح مسلم حديث ٤٩