Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(77- қисмат)
Инкор бо қалб яъни муборизайи манфий, ва дар хар се равиши мубориза бо мункар, кинорагири ва адами хамкори бо мункар ва шахси мужрим вужуд дорад. Ин қоидайи куллий мубориза дар холатхойи оддий аст, аммо агар шахс дар холатхойи изтирор қарор гирифт бояд тобеъи қоидайи
«الضرورات تبیح المحضورات»
шуд. Масалан мусалмон мажбур бишавад ек чизи бадтарро бо ек чизи бади дафъ кунад, барои аз бейн бурдани ек чизи фосидтари ба чизи фосиди чанг бизанад.
Дар ингуна мавориди бисёр мутаъаддиди изтирорий, ва дар чанин жавомеъи жохилиятзадаики мумкин аст хадди фосила бейни дорудастайи мунофиқин ва мўъминин хам ба хам бихурад, барои мухофизат аз мўъминини ба кучактарин шубхот дар рафъи иттихоми аз муслимин чанг мезанем, ва хусни зон ва гумони хейр бурдан ба муслимин ба унвони ек вожиб барои тўвжих ва тафсир ба самти хуби корхойи онхо чанг мезанем, ва ин корро новъи тақвияти жибхайи мўъминин медонем.
Аллох таоло барои мо барои бандахояш узр биёварем ва бандахояшро бо шубхот аз журм табраъа кунем:
ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنِ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ[1]
Мо хам ба хотири дусти аллох ва тақвияти иймонимон тамоми кинахо ва танаффурхойи нобажо ва хутувотиш шайтонро дур бирезем ва ин корхоро мекунем.
مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ، وَأَبْغَضَ لِلَّهِ، و أَعْطَى لِلَّهِ، فَقَدِ اسْتَكْمَلَ الإِيمَانَ[2]
Онки ба хотири худо дуст бидорид ва ба хотири худо душман бидорид ва ба хотири худованд чизиро бибахшид, иймони вай комил гашта аст.” Ин хам татбиқи амалий ва харакатийи бахши аз:
«إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ »
Дар зиндаги дунёвиймон аст.
Мо дар панохи хукумати исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи он ниёзманди ташкили шўройи улил амри мантақаий ва жахоний хастемки мазхар ва намояндайи тамоми муслимин ва мустазъафини жахон бошад, ва инро зомини ташкил ва бақойи уммат ва инро зомини хифз ва тақвияти қудрат ва пирузийи бар тамоми душманони шумора ек ва ду ва се ва чохор ва ахли қиблайи мужрим медонем.
Мо хақ надорем бо аъмоли жохилонайи худимон ахли қиблаики танхо барои ризояти аллох онро субх ва шом мехонем аз ин иттиход ва ин қудрат ва ин харакати жахоний тард кунем ва киноришон бизанем, хар чандки ба далоили мухталифи доройи айбхо ва иштибохоти бузург хам бошанд, мо посухгуйи иштибохот ва айбхойишон нестем, балки масъули огохсозийи онхо ва фарохам кардани заминахойи тўвба дар онхо хастем.
Касики жохилона муртакиби журми тарди чанин мўъминини хатокор бишавад дар садама задан ба муслимин ва дар хидмат ба душманони ошкор ва пинхони ахли қибла кор карда аст, ва шакки нестки инсони золими астки тибқи нақшайи мушрикин ва секуляристхо ва соири душманон амал карда аст. Диққат кунид аллох таоло чи мефармояд:
وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ(انعام/52-53)
Касонироки (аз пеши худ) мароники сахаргохон ва шомгохон худоиро ба фарёд мехонанд
[« بِالْغَدَاةِ وَ الْعَشِیِّ»
Мурод, дар хамма авқот аст. Манзуришон ( танхо ризояти) у аст. На хисоби ишон бар ту аст ва на хисоби ту бар онон аст ( ва хар каси даргири амали хувиш аст). Агар ( ба харфи секуляристхо дарборайи ингуна мўъминон гуш дихи ва аз худ) ононро бирони, аз зумрайи ситамгарон хохи буд.
Мо хақ надорем чанин масирироки душманони мо ва бахусус душманони мушрик ва секуляри мо рафтандро биравем ва бояд:
وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (انعام/54)
Харгох мўъминон ба оёти мо ба пеши ту омаданд бадишон бигу: салом бар шумо бод! Худованд шумо бар хувиштан рахмат вожиб намуда астки хар каси аз шумо аз руйи нодони ва жахолат дучори амал ва кори суъ ва бади шуд, ва ле баъди аз он тўвба кард ва ислох кард ( худованд узри тақсири уро мепазирад) чироки у бахшанда истки рахм мекунад.
(идома дорад………)
[1]أخرجه الترمذي في كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود، برقم 1344، والبيهقي في السنن الكبرى كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود بالشبهات 8/238.
[2]الألباني في “السلسلة الصحيحة” 1 / 657 : أخرجه أبو داود ( 4681 ) و ابن عساكر في ” تاريخ دمشق ” ( 6 / 16 / 2
، 9 / 396 / 2
