Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(89- қисмат)
Илова бар ин чун ёдгири қуръон ба далили сахл будани алфозиш ва сахл будуни маъонияш хийли осон аст:
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)
Ба тахқиқ, қуръонро барои ёд кардан осон намудаем, оё зикр кунандайи хаст? Оники мушкил аст амал кардан ба он аст то инки шахс худишро мухотоби оёти қарор надихадки тахдид омизанд:
: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)
Эй мўъминон! Чиро сухани ( ба дигарон) мегуйидки худитон баробари он амал намекунид? Агар суханиро бигуйид ва худитон баробари он амал намекунид, мужиби хашми азими худо мегардид. Худованд касониро дуст медорадки дар рохи у муттахид ва екпорча дар хат ва сафи вохиди меразманд, ингор девори сурбийи бузурги хастанд. Бар руйи
«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»
Ками макс кунид ва бо ками тадаббур ва таъаққул бар суханони жамоатхойи мусаллахи фикр кунидки дам аз вахдат мезананд аммо аъмолишон комилан бархалофи гуфтахо ва иддаохойишон аст.
Дар хар сурат, огохихойи даража севуми хам вужуд дорандки ба донишхойи жиходий ва муборизотийи руз шинохта шудандки куллан тобеъ амалкарди хадафманди манобеъи шаръий аз тариқи шўройи руз хастанд ва аз тариқи тажоруби руз ба вужуд меоянд. Дар инжо возих астки муслимин дар ек даража нестанд, ва қатъан дорои даражоти мухталиф ва мутафовути аз илм ва тажруба хастанд, ва ниёз ба ек баданайи ташкилот ва танзимоти хамоханг кунанда дорандаки еки аз “ се абзори” хилафату ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ин вазифаро бар ухда мегирад.
Дар ин масири нохамвор ва мутановуби рушди огохихойи ақидатий ва муборизотийи руз, масири рушди огохий ақидатий ва муборизотийи муслимин, хар тейфи аз муслимин метавонад ва бояд мутаносиб бо вусъатики аллох ба у дода ва мутаносиб бо тажрубиётики касб карда ва донишики дорад бардошти мутафовути аз жиход ва муборизоти руз дошта бошад,аммо дар чанд дахайи гузашта мо шохиди ек нопухтагий ва иттифоқоти ногуворий дар миёни жамоатхо ва шўрохойи мухталиф дар адами дарки ин воқеъияти табиий будем.
Ин бародарони нопухтайи мо саъй мекунандки бо тафаккуроти тамомият хохики доранд дарк ва фахми худишонро бар дигарон тахмил кунанд, ва дигаронро бейни ду рохи қарор медоданд, ва мажбуришон мекарданд ё назариёти худишонро рад кунанд ё аз шўройи кучак ва жамоати кучак ва уммати кучакишон бизананд берун.
Шахси мусалмонки озодиш мусодара мешавад ва наметавонад бар асоси ончи хаст харф бизанад ва амал кунад ва ба пеш баравад ва агар иштибохи кард ба сабки исломий ислох бишавад ва инхамма махдудиятро жилови пойиш мебинад, хоста ва ё нохоста, дар хатари худ сонсурийи мудовим ва дар нихоят дар хатари масх шудагий ва истодагий ва адами шукуфоий, ва дар аксари маворид, дар маъаррази беморийи мухлики хазфгароий ва тасфияйи кури дохилий ё иншиқоқ ва тафарруқ қарор мегирад.
Ин қейд ва бандхойи тахмилий номунтабиқ бар холати табиий муслимин, он чунон фишорхойиро бар узви худ сонсургар ва ё масх шуда ворид мекунадки оқибат дар мавориди узви ингуна созмонхо ва жамоатхо, барои абзори озодонайи назаротиш, худишро ночор ба “ қиём” дар муқобили созмон ва жамоат мебинад ва ба самт ва суйи тафарруқ хул дода мешавад. Ин умур масоили марбут ба амният ва сиёсатгузорихойи калоний нестки мухтасси ба шўро ва ижмоъи вохиди он бошад, ва танхо ижмоъи улил амр битавонад воқеиятро истинбот кунад ва табъият аз он вожиб бошад:
: وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)
Балки умури комилан рафтори шахсий ва хатто ақидатий хастандки шахс бояд бидуни тақлид аз дигарон онхоро ба сурати тадрижий ва бо гузар аз иштибох ва хато тей кунад, ва ин хаққи худиш астки ин масири такомулиро озодона ва дар чорчуби шаръияш тей кунад ва ба пеш биравад, ин хаққи астки он “ се абзор” бояд ба хаммасирониш баргардонадки жохилият аз онон дуздида буд.
Замоники ин хақ ба шахс бозмегардад ин шахс мутаважжих мешавад аслан ниёзи ба кинорагирийи ва тафарруқи нестки дар нихоят ба хурд шудани худиш ва сусти ва аз бейн рафтани убухат ва қудрати “ хамма” хатм мешавад, балки дарвозайи барои рушд ва тақвияти иймониш, ва дарвозайи барои рушди рузафзун ва тадрижийи андишахо ва назариёти муфидиш бо хифзи убухат ва қудрати жамоатиш ба сурати номахдуд барояш боз гузошта шуда аст, ва каси монеъи тараққий ва пешрафти у ва жамоати вохиди муслимин нест, ва руз ба руз дар худиш ва жамоатиш ихсоси шукуфоий ва тараққий ва ба руз будан мекунад, ва бар қудрати жамоатики хамон вахдат ва инсижом ва екпорчаги он изофа мешавад.
(идома дорад…….)