Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(94- қисмат)

Ингуна шубхот ва ду дилихойи ин даста аз муслиминро хар чандки солхост жунбуши бедори исломий ба рахбари шўройи вахдатгеро амалан дар бархурд бо авзоъи мухталиф дар мовқеъиятхойи мухталиф посух дода, аммо боз бояд барои иттилоъи ин даста аз муслимин аз мезони пойбандийи ин жараён ба усули зер банойи хостахойи бар хаққи мардум, куфт ба тоғут, вало ва баро, табаъияти огохона аз раъйи вохиди шўрои ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро ба забони руз амалан эълом кунанд ва аз он тахаттий накунанд ва бо ин равиши шаръий унс бигиранд ва жараёни фарогири муслимини шариатгероро дар масири пирузи хатмиш бар жохилият ва диктотури секуляристи мухожим ёри бирасонанд ва бар шовкати рузафзуни он изофа кунанд. Мо мутаносиб бо ниёзхойи рузимон ва мутаносиб бо заминхойики барои кошт фарохам кардем – ё фарохам хастанд – бузрхоро мекорем ва ба пейравий аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфторхо ва аъмолимонро қабли ва баъди аз касби қудрат ва хукумат танзим мекунем ва тасмимгири дар ин заминахоро ба ижтиходи шўройи вохид ва ижмоъи вохиди он вогузор мекунем.

Касики ажала кунад ва мутаносиб бо руз пеш наравад ва умури марбут ба хар дўвраро бо хам қотиъ карда ва тақдим ва таъхири дар онхо ба вужуд биёварад, бидуни онки кучактарин шакки ба худиш рох бидихад бояд бидонадки аз масири сахихи жиход ва харакати огохона ба самт ва суйи хадафи вохид лағзида ва дар масири дигари қарор гирифтаки ниёз ба ислох ва таждиди назар дорад.

Нуктаики дар тўвзихи тадрижий будани халли ихтилофот ва хатто олудагихойи ақидатий ва рафторийи бародарон ва хохаронимон лозим аст ба он ишора кунем ин астки бояд ба мархалаий будани халли мушкилот, ва мархалаий будани халли ихтилофот,ва илова бар ин ба мархалаий ижро кардани ислохот ва тарбият мўътақид буд. Агар ек масалайи бузург ё кучаки пеш омадки феълан руйи он ихтилоф вужуд дорад бояд халли ин мушкил ё ихтилоф ба замони возугор бишавадки шароитро барои хал карданиш омада ва мухайё кардем, ва шароит барои хал карданиш фарохам шуда бошад, ин яъни мархалайи пеш рафтан барои халли ихтилофот ва пеш бурдани ислохот.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун замони ислохи банойи каъба ва бозсозийи он ба хамон шевайики саййидина Иброхим сохта буд нарасида буд аз ин кор пархез мекунад. Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар ин замина аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

«أَلَمْ تَرَيْ أَنَّ قَوْمَكِ حِينَ بَنَوْا الْكَعْبَةَ اقْتَصَرُوا عَنْ قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَفَلَا تَرُدُّهَا عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حِدْثَانُ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَفَعَلْتُ»[1]

Оё намебини қовми ту вақти каъбаро бано карданд, он банойи Иброхимро кутох гузоштанд. Гуфтам: оё намехохи ба хамон чорчубики Иброхим бано карда буд хона худоро ба хамон шева баргардони? Фармуд: агар набудки қовми ту тоза аз куфр берун омаданд, анжомиш медодам.

Ё уммул мўъминин мефармояд:

قَالَ لِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حَدَاثَةُ عَهْدِ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَنَقَضْتُ الْكَعْبَةَ، وَلَجَعَلْتُهَا عَلَى أَسَاسِ إِبْرَاهِيمَ، فَإِنَّ قُرَيْشًا حِينَ بَنَتِ الْبَيْتَ اسْتَقْصَرَتْ، وَلَجَعَلْتُ لَهَا خَلْفًا»[2]

Ривоятхойи бо ин мазмун зиёд хастанд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун хануз муқаддамот ва заминахойи ин ислохот фарохам нашуда буд, ва замониш нарасида буд, ва анжоми ин ислох паёмадхойи бадтари дар бардошт, ва аз бейн бурдани ин мункар ба мункари бузургтари хатм мешуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз анжоми он то фарохам шудани заминахойи ислох сарфи назар кард, ва дидемки дар умри муборакишон хам муваффақ ба анжоми ин ислохоти даража чандум нашуданд.

(идома дорад……..)


[1]صحيح البخاري – (4506) . صحيح مسلم – الحج (1333) . سنن الترمذي – الحج (875)  . سنن النسائي – مناسك الحج (2901)

[2]صحيح البخاري – العلم (126). صحيح مسلم – الحج (1333) سنن الترمذي – الحج (875)



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *