Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(96- қисмат)
Мисли зиёрати қубурки ба далили фарохам набудани замина ва муқаддамоти он ибтидо нахий шуд ва сипас ижоза дода шуд
كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”[1]
Далили ин ижозаро хам баён мекунад масалан мефармояд:
«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»[2]
Ё мефармояд:
«فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»[3]
Мебинемки бо ин хамма фавоидики дар зиёрати қубур вужуд дорад росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то замони фарохам шудани муқаддамотиш сабр мекунад, ва замоники заминахойи ақидатий ва равоний онро фарохам мекунад ижоза медихад дар ин кори хейр ширкат кунанд.
Ин дар воқеъ дар пеш гирифтани ек равиши тадрижийи ислохгарий дар жомеъа аст. Ин ислохот бо онки дар хенгоми худиш орзуйи хар мусалмони мужохиди хастанд; аммо анжоми онхо дар ғейри замони худиш, бо вазоифи жиходий ва муборизотийи мужохидин ба хеч важх созгор нестанд, хукми тахриб ва боздорандагиро доранд.
Иддайи аз бародарони мухлис ва содиқи мо зарфияти инхамма сабрро надоранд ва беморийи “ тахкими зудхенгом марохили санавия шариат” дар зехнишон ришайи амиқий дорад, ва наметавонанд то замони худиш барои раъйи шўро самъ ва тоах дошта бошанд, ва ин бесабри хаддиақалиш ин астки дар равиши бархурди бо вазъи мовжуд бо сусти ва камрағбатий ва тасмимоти шўроро амалий мекунанд, ва каждор ва мариз амал мекунанд, ва хатто мунжар ба новъи безори нисбат ба инзибот ва самъ ва тоах ва новъи худбузургбини ва такаббур мешавадки, бо такаббур хеч вақт оромиш ва сулх хамрох нестки, аксари авқот ин дустони номутаодили мо иншиқоқ пейдо мекунанд ё барои худишон дорудастайи дигари месозандки торих нишон дода аст хамиша мунжар ба шикаст ва дилсарди ва пушаймони онхо шуда аст, ё гушагирий мекунанд ва хаммаш ғор мезананд ва ирод мегиранд.
Аммо онхоики мемонанд ва кинорагирий намекунанд ё дорудастайи жадидий намесозанд, ошкоро боиси бахам хурдани стротежихойи дур ва наздик ва хатто хунсо шудани токтикхойи таъйин шудайи шўро ва ижоди ихтилоли жиддий дар кори созмонхойи мухталифи шўро ва хатто муталоши шудани комили онхо мешаванд, рухияйи размандагий ва екпорчагий миёни шўроро суст ва ё хатто онро нобуд мекунанд, мардумики хукми об барои мохи ( мужохид)ро доранд ва бояд тибқи равиши анбиё бо эхтиёт ва систематик бо инхирофоти ақидатий ва рафторий онхо бархурдор бишавадро, аз шўро жудо мекунанд, шўро ва созмонхойи вобаста ба онро аз вазоифи таъйин шудайи жиходий худиш мунхариф мекунанд, ва дар натижа нехзати мужохидинро ба шикаст мекашонанд.
Еки аз асбобхойи тўлиди беморийи “ тахкими зудхенгоми марохили санавия шариат” ин астки ин азизон қаблан ба шиддат ба “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик “ дучор шуданд.
Ин “ беморийи тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” дар тахлили авзоъи куллийи мовжуд ва хидояти умур монеъи бузурги ижод мекунад. Чун дучор шудан ба ингуна беморий, ногузир ё ба иншиқоқ ва тажзия мунжар мешавад ё ба ноумидий ва ёс ва гох ба терорхойи кури дохилий. Дучор шудани афроди жамоат ба ин “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” маъмулан мунтахий ба пургуйихойи беасос ё суъзон нисбат ба хамдигар ва ё ғолибан мунжар ба даргирихо ва ихтилофоти ғейри усулий ва аз хам пўшидани созмони шўро ва жамоат мешавад.
Касоники ба ин” бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” мубтало шуданд дар интиқодоти худишон масоили аслий ва зербаноий ва увлавиятхойи аслий жиход ва жамоат ва шўро ва хатто хукумат ва “ се абзор”ро нодида мегиранд, ва таважжухи худишонро фақат ба масоили фаръий ва риз даража чандум махдуд мекунанд, ва агар бихоханд ба тахлили масоили бипардозан тахлил ва арзёбийи онхо бештар шабихи тахлили куча бозорий сабки саронаий мубтазил аст, чиро? Чун дар ин замина тахассус надоранд ва тахассусишон дар масоили риз, жузъий ва дасти чандум астки ниёзи рузи муслимин нест, ва увлавияти алъони муслимин нест, ва ба дарди алъони муслимин намехурад, ва посухи барои суъоли алъони муслимин нест.
(идома дорад……..)
[1]أخرجه الترمذي، أبواب الجنائز عن رسول الله -صلى الله عليه وسلم-، باب ما جاء في الرخصة في زيارة القبور، برقم (1054)، والنسائي، كتاب الأشربة، باب الإذن في شيء منها، برقم (5652)، وابن ماجه، أبواب الجنائز، باب ما جاء في زيارة قبور المشركين، برقم (1571)، وصححه الألباني في صحيح الجامع، برقم (2475).
[2]مسند الإمام أحمد (3/ 38) ومستدرك الحاكم (1/ 708) برقم 1426، وقال الحاكم: صحيح على شرط مسلم ووافقه الذهبي، قال الشيخ محمد ناصر الدين الألباني رحمه الله في أحكام الجنائز وبدعها، ص228: وهو كما قالا.
[3](1/ 711)فقد روى الحاكم في المستدرك من حديث أنس بن مالك رضي الله عنه وأصله في صحيح مسلمبرقم 1433، وقال محققوه: هو حديث حسن صحيح