Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(34- қисм)
Бу ердаги умумий қоида шуки, ахли қиблага нисбатан яхши гумонда бўлишимиз ва қўлимиздан келганча мусулмонлар учун узр келтиришимиз керак, мана бу холатда мусулмонлар бир-бирларига яхши гумон қилишлари ва яхши гумон қилишни усулларини таълим олишликка мажбурдурлар. Шунингдек бир-биримизни равшан фикр орқали хатоларимиз билан қабул қилишимиз керак, чунки бизларни хаммамиз хато қиламиз. шундай бўлгач бир-биримизга сабр-тоқат қилишимиз ва бир-биримизни манфаъатларимизни риоят қилишимиз керак бўлади. Аммо мусулмонлар манфаъатда кучли ихтилофга ёки чуқур назарий ихтилофга ё хадафдаги очиқ ихтилофга эга бўлган кишиларга вахдатни бахонаси билан шўроларида жой беришга мажбур эмаслар. Балки шўро улар билан вақтинчалик ё маълум муддатгача бўлган паймонларни туза олади. Мусулмонларнинг шўроси ва бу шўронинг вохид ижмоъсига тобеъ бўлиш ва мусулмонларнинг огохона,мақсадли вахдат масаласи бошқа бир нарса ва бирлашиш масаласи бошқа бир нарса хисобланиди, уларни хар бири ўзига хос шароитларга эгадур.
Мақсадли вахдат икки аслга ақидавий онгга, покланиш, тазкияга суянган бўлса, сўнгра ташкилотий ва тартибли тарбиятга асосланган бўлсагина кенг-қамровли,доимий қудратни манбаъси бўлишга қодир. Мақсадли вахдат мана шу йўлда харакат қилар экан, ўзининг ривожланиш,гуллаб- яшнаши бўйича табиий хаётини янада кўпроқ давом эттиради. “Вахдат” мана бундай харакатларни ва жараёнларни ўзини хифз қилиш ва кучлироқ қилиш учун хатари камроқ бўлган йўллардан янада кўпроқ фойдаланишни хохласа, динни аста-секинлик билан ташкиллашган суратда ўрганиши керак ва қуръон,суннатдаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларидан кейинги “вахдат”нинг хаётий тарихидан ва ғайри мусулмон бўлган бошқа миллатлардаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан ва “вахдат”нинг ўзини хаётий тарихидан керакли ишларни таълим олиб ўрганиши, қайтадан ўқиб чиқиши, ибрат олиши лозим. Ха, вахдатга нисбатан худди бир тирик, нихоятда таъсир қилувчи мавжудот сингари қаралиши керак ва турли-хил шароитларда ва хилма-хил жамиятлардаги вахдатни хаётини текшириб чиқилиши лозим, худди бир нутфа ва чақалоқни тирик ушлаб туриш учун қилинганидек, уни парвариши ва қувватланиши учун такомуллашиш йўлида мавжуд тажрибалардан фойдаланиш керак.
Айтиб ўтганимиздек, нубувват манхажига асосланган хилофатни кўзга кўринган нишоналаридан бири хокимни ва хукумат ташкилотларини устидаги одамларнинг биргаликдаги назорати бўлса, яна бири шўро номли рукн ва қувватдур.
Нубувват манхажига асосланган хилофат ўртадан кўтарилгач, биринчи бўлиб йўқолган нарса одамларнинг назорати бўлди, албатта бу нарса табиийдур. Чунки зўравон шохигарлик – мулкан аззан- ва мустабид – мулкан жабариян- хоким бўлгач, одамларда танқид қилиш ва мухолиф раъйни билдириш журъати қолмайди, магар баъзи бир мустасно холатларда бўлган бўлиши мумкин, аммо шу холатларда хам аксаран улар чегаралаб қўйилган, уларга қарши рухий жанглар олиб борилган, хатто зиндонга ташланиб бостирилган ва баъзи ўринларда уларни қуролли жанг билан бостирилган. Буни кетидан ўз- ўзидан улил амр шўроси хам ёки умум одамларни истелохи билан айтганда бутун мусулмонларнинг ахли хал ва ақд муваххид шўроси хам нобуд бўлди. Вохид умматни ташкил қилган мусулмонларнинг вохид улил амр шўроси хам нобуд бўлгач, нобуд бўлган учинчи нарса вохид уммат бўлди ва ундан ўнлаб балки юзлаб майда ва катта умматлар вужудга келди ва хали- хануз хам улар кўпайиб боряпти.
Ижмоъйи вохид ундан келиб чиқадиган вохид уммат орадан йўқолгач, тўртинчи ўринда мусулмонларнинг вохид ижмоъси хам йўқолди ва вохид ижмоъ йўқолгач гурухларни орасидаги ва мазхабларни ичидаги,махаллий турли-хил юзлаб балки минглаб ижмоълар мусулмонларнинг умумий вохид ижмоъсини ўрнини эгаллаб олди.
Вохид ижмоъ мусулмонларнинг вохид жамоатини вужудга келиши ва хифз қилинишини замонатчиси хисобланади. Шунинг учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусулмонларни жамоатга қўшилишга буюрганлар ва хар қандай жамоатдан узоқлашишни ва тафарруқ ижод қилишни маън қилганлар.
عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.
Сизлар учун жамоатга қўшилиш лозим ва зарурийдур, ва ундан жудо бўлишдан эхтиёт бўлингларки, шайтон танхо бир нафарга хамрох бўлади ва икки нафардан узоқроқдадур, жаннатни ўртасини хохлаган хар бир киши, албатта жамоатга пойбанд бўлсин.
Бошқа бир жойда очиқ-ойдин баён қиладики:
الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ ”
Жамоат рахмат ва тафрақа азобдур. Қуйидагилар эса вахдатга дастур беридаган оятлар хақидаги тафсир ва равшанлаштириш бўлиб, махсусан аллох таоло тафарруқни осмоний азоблар,зилзила хаддидаги азоблар жумласидан деб таништирган пайтида:
قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ (انعام/65)
Айтинг: ” у сизларга устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух-гурух қилиб аралаштириб юбориб (жангу – жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир.” Қаранг, англаб етармикинлар, деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.
Дархақиқат ахли фахм бўлган кишилар шуни яхши билишадики, шубхасиз тафарруқ азоби тепадан ва оёқлар остидан нозил бўладиган азоблардан кўра хатарлироқдур, уни миқёси кенгроқ, шиддатлироқ, бузғунчироқ ва вахшатлироқ бўлади, хозирги кунда хам тепадан ёғдириладиган атом,химиявий, урониюмли, бир неча тоннали бомбалар хам чақмоқ,зилзилага ўхшаш осмоний азоблардек амал қилади. Бундан ташқари тафарруқ азоби мусулмонларни бунчалик залил, беубухат қилганки, хар қандай кофир ўзи хохлаган жиноятини қилишга қўл уради, шу шаклда осмоний ва ердаги азобларни ўзига жамлаб олган, у йиллаб хатто асрлар давомида чўзилиши ва бир неча наслни нобуд қилиб ўзи билан олиб кетиши мумкин; бўлиб хам бир чақмоқ ё шиддатли ёмғир ё бир зилзила бир вақтни ўзида хос шахсларни ё хос бир наслни нобуд қилади ва кейинги наслга таъсир қилмайди.
(давоми бор……..)