Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(97- қисмат)
Муслимини алъон мепурсанд рохкори шумо барои берун рондани ишғолгарони кофари хорижий ва муртаддини махаллий чист? Ин дар жавоб мегуяд хукми фалон олим қуруни гузашта мисли Нававий ва ибни Хожар ва ғейрихро медони? Ё барои чи фалон шахс дар қуруни гузаштаро кофар намедони? Муслимин мепурсан чиро инхамма тафарруқ ба вужуд овардаид ва бо хам муттахид намешавид дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо яхуди Мадина ва мунофиқин ва мушрикин чун Хузоъа бар алайхи мушрикини қурайш муттахил шуд? Ин дар жавоб мегуяд мо мехохем сафимон пок ва холи аз харгуна олудаги бошад ва дар назари ин бародарони сиёсат ё хамма ё хеч аст ва нохоста ба равиши қуръоний росулуллох хам ирод мегиранд.
Ингор ривоятхойи охари замон онхоро дучори таваххум ва иштибох кардаки ду жибха вужуд дорад:
حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.
Кор ба жойи мерасадки табдил ба ду даста мешавид, дастайи иймонки хеч нифоқи дар он вужуд надорад, ва гурухи нифоқки хеч иймони дар он вужуд надорад.
Ин бародарони номутаодил ва номезон ва жохили мо аз чанон уфуқи кутохи бархурд дорандки дарк намекунанд вазифайи асосийи интиқодотишон, фақат нишон додани иштибохоти ташкилотий ва харакатий дар чорчубайи астки шўройи “ се абзор” шаръий ниёзхойи муборизоти худишро увлавият банди карда аст. Ба унвони мисол шўройи “ се абзор” аз коноли намояндайи худишки бехиш мегуянд рахбар ( ё амир ва ё халифа ё хар чизи) таъйин кардаки дар вазъи мовжуд ва бо таважжух ба ниёзхо ва имконоти мовжуд, увлавиятхойи феълийи мо дар масири жиход ва мубориза ин астки дар масоили ризи фиқхий асбоби ихтилоф ва тафарруқ нашавем ва бояд тамоми муслиминро алайхи диктотурийи дини секуляризм ва муттахиди махаллийи он басиж кунем. Ин дастури сарихи шўройи се абзораки шахс бояд онро дарк кунад ва ба он амал кунад.
Ин дастур ба маъни таътил кардани амр ба маъруф ва нахий аз мункар нест. Дар ин мархала барои инки вахдати миёни муслимин дар баробари инхамма душман хифз шавад, ва хотири ин бародар ва хохаримон ба далили ек масалайи ризи шахсий ва фиқхий паришон нашавад, набояд зиёд мовриди ироди шахсий қарор бигиранд. Чун қатъан амали сахихи соирин ва жавви хокими бар мужохидин, нохудогох бисёри аз айбхоро ба мурури замон бидуни кучактарин бархурди ислох мекунад. Инро мо ба каррот дидемки танхо бо ек нигох кардан ба амали фалон мусалмон, шахс ба андозайи ек китоб азаш ёд гирифта ва тағйири рафтор дода.
Агар доманайи чанин интиқодоти густариш пейдо кунад, мумкин астки таважжухи хаммасирон танхо фақат руйи навоқиси кучак мутамаркиз бишавад,ва хамма ба афроди мухтот ва тарсу табдил шаванд, ва вазоифи асосий ва увлавиятхойи бунёдини шўро ва жиход ба дасти фаромуши сипарда шаванд, ва душманшиносий шаръий ва даража банди шаръийи душманон ба хам бихурад.
Ин воқеан бемори хатарноки астки амрико ва оли саъуд бо тўлиди салафиюни жомий ва мадхалий ва ғейрих саъй карданд онро дар миёни муслимин ба шикли созмон ёфтайи пахш кунанд ва муслиминро ба он олуда кунанд. Дар ин сурат возих ва ошкор астки “ бемори тахассуси дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” сохта ва пардохтайи душманони аслийи қонуни шариати аллох ва тўвтиъайи ошкор бар алайхи муслимин астки иддайи аз бародарони мо хам ба микроб ва вирусхойи ин бемори олуда шуданд, ва нохоста доранд бозигари сенориойи мешавандки коргардониш душманониш хастанд, ва нохоста тибқи нақшайи ғалат ва инхирофий харакат мекунандки тавассути душманониш кашида шуда аст.
Ин бародарони номутаодил ва фариб хурдайи мо ек бор барои хамиша бояд ба хидишон бифахмонандки агар ба хотири аллох чанин тахриботиро анжом медиханд инро бидонандки аллох танхо аз раъйи шўро ва уммат ва жамоати муслимин химоят мекунад на аз тўвтиъа ва сенориойи душманони дин ва бандахояш. Пас коришон мовриди пасанди аллох нест балки аз жахолат ва бесабри онхо сарчишма гирифта, ва онхоро ба коргардони бемузди душманонишон табдил карда ва ошкоро гули душманони қонуни шариати аллохро хурданд.
“ мунфаридини аз се абзор” еки дигар аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Бидуни шак вужуди жамоатхойи мухталиф то замони тўвжих пазир астки чизи жабрий мисли марзхо монеъ аз ташкили шўроий муташаккил аз тамоми жамоатхо ва ахзоб бишавад ва шўрохо хам танхо дар сурати вужуди жабрий жуғрофиёий теъдодишон тўвжих пазир аст ва на адами табдили шўрохойи мухталиф дар шўрохойи бузургтар метавонад шаръий бошад.
Бо ин вужуд замоники чанин шўрохойи муттахиди шикл мегиранд холо вужуди хелфхо ва сендикохойики комилан мутиъи ин шўрост ва қасд дорад дар заминайи хосси фаолият кунад дар воқеъ новъи тўвзиъи қудрат ва масрафи қудрат астки аз тарафи шўро ва баъадхо аз тарафи хукумати исломий ба афрод ва гуруххо дода мешавад.
(идома дорад………)