Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(99- қисмат)
Барои хамин астки бо нигариши шаръий дар мовриди ин хамма бадбахти ноши аз тафарруқ, бихохем матлабийро ба шевайи пасандида ва зебо баён кунем бояд бигуемки: дар тамоми жахон набояд ду харакат вужуд дошта бошад, ва ризоят додан ва рози будани ғейри аз ин, халофи ислом ва гунох ва рози шудан ба азоби тафарруқ ва ширки тафарруқ аст.
Холо дар ек сарзамини вохид мисли Эрон, Афғонистон, Тожикистон, Ўзбакистон, Туркистони шарқий, Ироқ, Яман, Сурия, Сумолий, Либий, Миср, Алжазоир, Молий, Туркия ва ғейрих ё мисли Курдистон ва Балучистон ва туркман сахроий ва Толиш ва Хуромоники махдудтар хастанд, таклиф сангинтар мешавад.
Валлохи агар ду сарзаминики наздик ба хам хастанд ва мавонеъи жуғрофиёий ва сиёсий вужуд надошта бошад, ва имкони ташкили шўрои вохид ва ижмоъий хар чанд кучак аммо вохид вужуд дошта бошад, аммо чанин кори сурат нагирад ва хар шахс ва гурух ва хизби ба сурати жудогона ва ба мейли худиш ва бар асоси раъй бардошти худиш бо муслимин сухбат кунад ва паёми илохийро бирасонад, ва муслимин хам огохона ба чанин мафосиди тафарруқзо ва ин харакот ва равишхойи ғейри исломий рози бошанд, ба роббил аъламин инхо хаммагий шарманда ва оқибат ба шарранд ва дасти холи назди парвардигоришон бармегарданд.
Муслимин бояд фикр кунанд шойиста нестки худишон абзори барои расидани душманошон ба ахдофишон бишаванд. Бутсозийи хизбий, қабилагероий, нажодгероий, шахсият парасти ва соири хутути шайтон дастовезхойи барои тафарруқ ва суъистефодайи душманон ва дар нихоят ақим шудани жиходи муслимин ва тақдими самароти жиход ба душманон ва нобуд кардани иймони ба жиход ва умиди ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват дар миёни муслимин ва дар нихоят мустахаққи азоби ноши аз тафарруқ шудан астк чизи аст дар хадди зилзила ва соиқа ва балки бадтар, чун зилзила ва соиқа муддатиш кам аст ва хамон гурух ё наслро мебарад ва кори ба наслхойи баъдий надорад аммо азоби тафарруқ гох солхо ва балки дахахо ва қарнхо тул мекашад:
: قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)
Барои пархез аз чанин тафарруқ ва мусибатхойи пас аз он ва азобхойи пас аз он астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто хондани қуръонки мунжар ба тафарруқ бишавадро хам манъ карда аст холо чи расид ба вужуд ё матрах кардани ихтилофоти мазхабий ва нажодий ва хизбий ва забоний ва ғейрих:
«اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ»
Қуръон бихонид то онжоки дилхоитонро ба хам рабт медихад ва харгох ба ихтилоф офтодид дар хамонжо таваққуф намойид.
Бояд возих ва ровшан шуда бошадки танхо шўро ва ижмоъи вохиди он тахти пушиши “ се абзори “ астки метавонад тафарруқро аз бейн бибарад ва жамоати вохидро ташкил бидихад, расидан ба ин хадаф ек пружа аст ва сикли хосси худишро дорад ва тадрижий аст. Тақлид аз мазохиби суннатий бидуни шак ба сурати тадрижий жойи худишро ба табаъият аз шўройи вохид ва ижмоъйи вохид медихад ва то расидан ба ин хадаф ва находина ва мардумий ва фархангий кардани он бояд дар хийни амал сабр кард.
Тей кардани ин пружа бо вужуди мазохиби суннатий бисёр осонтар ва кам зарартар аз хамрох шудан бо касони астки хаминтури килуйи иқдом ба судури дидгоххойи худ дар қолиби ихтиходоти фардий мекунанд. Дар замони хол ва қабли аз ташкили шўройи вохиди муслимин бидуни шак “ зиёни тақлиди аз мазохиби суннатий аз ижтиходоти кудакона” барои муслимин бисёр камтар аст.
Аз ижтиходи олимони камназар, иқтидо бар рафтагон махфузтар.
Ин ижтиходоти кудакона аз жумла мушкилоти хастандки мешавад бар онхо ғалаба кард ва мешавад дар масири харакат ба самт ва суйи шўройи вохид ва ижмоъйи вохид ва жамоати вохид ижоза надодки ин ижтиходоти кудакона бароимон сад ва монеъ бишаванд. Аммо агар ба мовқеъ бар дармони ин муъзал иқдом нашавад, хамин ижтиходоти кудакона хам абзори мешаванд барои суъистефода душманон ва тамаъ кардани душманон дар истефодайи абзорий кардан аз муслимин.
Нуктайи асосийки лозим аст ба он диққат бишавад ин астки ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо танхо барои касби қудрати хукуматий ба вужуд меоянд, инон мисли хелфхо ва сандикохо ва синфхо нестандки масалан барои умури хейрия ё умури тарбияти ва ….. ба вужуд омада бошанд. Натижайи талош ва фаолиятхойи ин ахзоб ва жамоатхо ва шўройи жамоатхо дар жомеъа то расидан ба ташкили мажлиси шўройи мужохидин ё ташкили хукумати бадили изтирорий ё хукумати исломий ала минхажин нубувват бояд бисёр бехтар аз мазохиби роиж бошад ва бояд нихояти ихтилофишон бо хамдигар дар фуруъ ва масоили бисёр риз ва жузъий бошад на дар зер банохо ва склет.
(идома дорад………)