Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(100- қисмат)
Чун агар дар склетхо бо хам дучори ихтилоф бишаванд дучори ақабгарди ва пасравий ва бидъатгузорий мешавандки бисёр бадтар аз мазохиби роиж мешаванд, ва илова бар садамоти хатмий ва инкор нопазир ба жараёни харакат ба суйи ташкили хукумати екпорчайи исломий ва бозгашти иззат ба муслимин, барои хамиша дар торихи илохий русиёх мешаванд ва обруйишон меравад. Чиро? Чун инон омадандки ин мазохибро дар шўройи вохид дўври хам жамъ кунанд, ва ихтилофоти бисёр жузъий ва шахсий мазохибро бар асоси раъйи вохиди шўро аз бейн бибаранд, ва дар нихоят ба ижмоъи вохидий бирасанд ва дубора химояти вохидро жойгузини жамоатхойи мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод кунанд, аммо дар баробари худишон ихтилофот ва тафарруқиро дар умури ижтимоий ва фархангий ва ақидатий ва зербаноий ба вужуд овардандки натижаш бисёр бадтар, вайронгартар ва асафноктар аз ихтилофоти жузъий ва шахсий мазохиби суннатий буда аст, ва худишон хамчун мазохиби беқавора ва ноқис ва дасти по шикаста худишонро нишон доданд ва амал карданд, ва дар умури марбут ба ақида ижтиход ва таъвилоти ғалат ба кор бурдандки жойи барои ижтиход дар он набуда аст.
Барои хамин аст мебинемки хар кудом барои худишон “ мабдаий” ро ба вужуд оварданд ва жабран “ масири харакатишон” хам тағйир карда ва дақиқан дар масири душманони қонуни шариати аллох ва дар масири куффори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий дар харакатанд, ва ба жойи рафъи тафосири мухталиф ва мазохиби мухталиф аз тариқи шўройи вохид, амалан дар масири таксири ахзоб ва мазохиби муттазод иқдом карданд, ва хар ек гурух ва хизб худишро ба масири кашонда аст.
Ин ахзоби мухталиф ва мутаъаддид ва муттазод ё намехоханд бифахманд ё мефахманд аммо тамоюли ба харакати дар масири сахихро надоранд, дар хар сурат бояд ба худ ва ин гуруххо ва ахзоби рангоранги муттазод фахмондки тағйири хукумати рошида ба салтанат ва инхидоми находхойи тахти амри хукумати исломий чун шўройи улил амр ва уммати вохида ва ижмоъи вохид омили аслий ва асосий поягузори тафарруқ ва пейдоиши мазохиби мухталиф буда, ва бояд бо пазириши хақоиқ ва воқеиятхойи торих ва жомеъа бипазиремки танхо бо баргашти ба хукумати исломий ва ташкили дуборайи находхойи тахти амри он астки тафарруқ ришакан мешавад ва то системи хукумат, бариволи исломий он барнагардад ва шўро хоким нашавад дармони тафарруқ имкон пазир нест.
Дар ин сурат масъулияти асосий мо бархурд бо мазохиби мухталиф ва тафосири мухталиф нест, балки вазифайи асосийи мо мутаважжихи харакат ба суйи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва зинда кардани находхойи тахти контроли он аст, риша ва иллат ва уммул фасодики боиси тафарруқ ва тамоми мусибатхойи муслимин то кунун шуда набуди хукумати исломий буда аст ва сарукалла задан ва рафтани бо шоха ва маълул кори бехосил, абас ва боздоранда ва вахшатноки аст.
Ин хукумати исломий ала манхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорий исломий хам хаминтури тўлид намешавад балки то замоники муслимин ба ахамияти вахдат ва шўро ва худуди ихтиёроти шўро пей набаранд, ва шўро ва харакат басуйи шўройи улил амр, батури холисона рушд ва жараён пейдо накунад ва уммати вохиди ташкил нашавад, ва хечгох тафарруқ ва залилийи муслимин аз бейн намеравад, ва хеч гох хукумат ба риволи исломий боз нахохад гашт. Ва то замоники вахдат ва хукумати исломий надошта бошем уммати вохид ва жамоати вохид хоби аст руёий, ва дар хамон хадди таваххум ва хоб ва хиёл мемонад.
Барои хамин астки хар нидойики моро ба самти вахдат ва шўро ва пиравий аз шўро дар хар сатхики бошад даъват кунад, бо басирати комил жавоби нидойи уро ба шевайи исломий медихемки:
وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا (نساء/86)
Харгох шуморо тахият ва саломи доданд ( аом аз салом ва дуо ва эхтиром гузоштан) ба гуна зеботар ва бехтар аз он ё хамонанди он, онро посух гуйид.
Тамоми талошхойи хелфхо ва жамоатхо ва шўрохойи кучак бояд дар масири харакат ба самти ташкили хукумати исломий ва касби қудрати хукумати бошад, то инки дар нихоят ба тахқиқи хукумати екпорча исломий бар манхажи пайғамбар хотам даст ёбанд.
« ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » [1]
Ва ин довлат ба вазифайи хаётий ирхоби душманон аз тариқи аслаха амал кунадки дастури сарихи аллох.
Холо жамоатхо ва ахзобики тамоюл доранд мисли ек мазхаби суннатий амал кунанд ва худишонро тофтайи жудо бофта ва мустақил аз соири муслимин медонанд ва дар масири хадафманд ва шўроийи муслимин ба самти такомул ва ташкили шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид қарор намегиранд, ошкоро ва музиёна худишон асбоби тафарруқ ва монеъи рушди сахихи масири такомули харакати муслимин, ва монеъи такомули жиход ва мубориза муслимин ба самти ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват, ва ё хатто монеъи барои ташкил ва истихкоми хукумати бадили изтирорийи муслимин дар ин авзоъи бисёр хатарнок ва хассос мешаванд.
(идома дорад……..)
[1] رواه امام احمد عن حذيفه بن اليمان
