Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(107-қисмат)
Албатта имкониш хастки ек иқдоми муваффақият омизи низомий тахти шароити сиёсий хосси табақаий хокима дар ек шахр ё устон ва хатто дар ек кишварро дучори сардаргумий ва гижи кунад; аммо ин иғтишош дар системи хокима, кутох муддат хохад буд. Системи хукуматийи жохилий танхо муттакий бар чанд маъмур дар нуқтайи махдуд ва жобажо шудани чанд вазир нест, ва бо кушта шудани онон хам аз бейн намеравад. Хукумат бо заминахойи мардумийки дорад ва бо нийрухойики дар ихтиёр дорад хамиша қодир аст мухрахойи жадидро пейдо кунад ва ба рохати жойгузин кунад. Интури системи хукуматий мисл қабл ба кориш идома медихад ва хатто осибнопазир хам мешавад. Чун инжури корхойи кучаки уро бештар воксина мекунад ва дар баробари иттифоқот хушёртар хам мекунад, ва ин еки аз хадамоти ошкори ин гуруххойи мунфариди аз мардум ба чанин системи аст.
Дар баробари чанин иқдомоти мунфаридона дар қолиби шахсий ва ё гуруххо ва ахзоби “ мунфариди аз се абзор” хам садамоти жиддий ва таъсироти манфийи амиқий бар пояхойи жараёни мужохидини шариатгароий мезанадки огохона ва хадафманд дар холи харакат ба самт ва суйи вахдати фарогири исломий ва ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват хастанд.
Агар қарор астки шахси бо ек аслахайи сабук ё бомби дастсоз битавонад ахдофи ек миллатро ба натижа бирасонад, пас чи далили барои ташкили шўро ва жамоати муваххиди шўрохо ва жиходи умумийи муслимин вужуд дорад? Оё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо терори Абу Жахл ё Абу Лахаб дар хамон ибтидойи амр наметавонист ба хадафи худиш бирасад ва ин хамма шиканжа ва оворагий ва мушкилотро то замони ташкили хукумати исломий Мадина тахаммул накунад?
Агар қарор аст бидуни хузури қудрати огохона ва хадафманди умумий муслимин, миқдори борут ва ек тика сурб рақибро аз майдон бадар кунад ва хукумати исломийро ташкил бидихад, пас чи ниёзи ба мардум ва хижрат ва созмондехийи сабиқунал аввалун дар шўрохойи муваххид ва инхамма мушкилот хаст? Агар сахих бошадки бо кушта шудани чанд сарбоз ва корманди довлати ва ё инфижори чанд бомб, мақомоти баржастайи хукуматхойи тоғутий ва бахусус секуляристхойи ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи тахти пушиши секуляристхойи жахоний аз иштибохоти худишон пушаймон мешаванд ва бо узрхохи аз мардум таслими хостахойи онон мешаванд ва ижоза медиханд муслимин қонуни шариати аллохро ижро кунанд, ё душманро ру кулишон мегузоранд ва сарзаминхойи муслиминро тарк мекунанд, дар ин сурат чи ниёзий ба жараёни мужохидини шариатгаройи вахдатгаро ва хадафманд ва тўвсиъайи созмони инқилоби мужохидин, ва чи ниёзий ба жаласоти ақидатий ва манхажий, тахризи мардум, тахаммули масоиби басижи умумий ва ғейрих вужуд дорад?
Ин иқдомоти “ мунфаридини аз се абзор” возих ва рошан астки мисли дастуроти хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои терори мухолифин нестки кулли қудрат ва самараш ба жиби муслимин меравад хар чандки тавассути ек нафар хам анжом бишавад, хатто ин иқдом аз суйи хукуматхойи бадили исломий хам сурат намегирад ва ё дар сурати адами вужуди чанин хукуматхойи хатто аз тарафи шўройи муваххиди муслимин хам анжом намешавад. Пас намешавад бо қиёси ба чанин иқдомоти ин бародаронимон амали худишонро тўвжих кунанд.
Ин иқдомоти фардий “ мунфаридини аз се абзор” ва терорхойи кур ва бомбгузорихойики ба нияти никоя анжом мешаванд аммо аз ин се манбаъ содир намешаванд. Ва аз заминахойи басижи умумий хам махруманд, наметавонанд қобили қабул бошанд, чун аввалан судиш ба ин се манбаъ барнамегардад то боиси тақвияти харакати ба жилови муслимин бишавад ва ба он энержий бидихад,ва сониян дар бехтарин холат ба жойгузин шудани ек жохилият ба жойи жохилияти феълий ва жойгузин шудани ек тоғути дигар ба жойи тоғути феълий мунжар мешавадки аксаран аз тоғути қаблий хам бадтар буда ва хаст, ва солисан ахамияти омузиши иймон ба муслимин ва нақши огохихойи манхажийи муслиминро ночиз ва беахамият нишон медихад, ва муслиминро буқудрат ва заиф нишон медихад ва амалан ба муслимин мефахмонадки чашми умидишон ба ек интиқомжу ва нажот дихандайи бошадки мисли қахрамон хар чанд вақт ек бор зохир мешавад ва ононро аз шарри душманонишон нажот медихад.
Аммо хамиша гард ва ғубори ноши аз амалиётхойи ихсосийи жудойи аз шўройи муваххид ё хукуматхойи бадили исломий ё хукумати исломий ала минхажин нубувват фуру менишинад, тарс ва вохимайи мудирон ва маъмурини хукуматхойи тоғутий ва секуляристхойи ишғолгар хам аз бейн меравад, маъмур ва низомийи мақтул жойгузин мешавад, зиндагий камо фис собиқ ба харакати худиш идома медихад ва сиёсатхойи хукуматий хам бо эхтиёти бештар ва омадигихойи бештар дубора бармегардад. Дар муқобил, ихтиноқ ва фишори амнияти ва полисий афзойиш пейдо мекунад ва бо абъоди хашинтар ва бепарвотар ба пиёда кардани нақшахойи худишон бар муслимин доман мезананд. Саранжом ба жойи умидхойи оташин ва хаяжоноти зудгузар ва ихсосотий, дилсардийи ва ноумидий умумий дар миёни муслимин зохир мешавад ва ин еки аз натоижи зиёнбори ингуна харакати мастонаий “ мунфаридини аз се абзор” аст.
(идома дорад………)