Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(113- қисмат)
Ин адами шинохти шаръий ва айний аз мусалмон ва ғейри мусалмон боис мешавад шахс натавонад дипломосийи мутаносиби худишро бо мусалмон ва кофар ба сурати шаръийяш ба пеш бибарад, ва натавонад мутаносиби бо зарфият ва тавоноийхойи шахсийки бо у сухбат мекунад вориди гуфтагу ва даъват бишавад, ва аксаран худиш ба новъи бун баст ва хатто героиши ба хушунат ва зиёдаравий ва дилсарди кашида мешавад, ва мухотобишро хам гох дучори фитна ва хатто уро ба масири мекашонадки жохилона бо мухолифат бо қонуни шариати аллох , аллох ва росулишро такзиб кунадки ошкоро ба унвони еки аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий амал мекунад.
Бухорий рохимахуллох аз имоми Али розиаллоху анху ривоят мекунадки гуфта аст:
حَدِّثُوا النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُونَ، أَتُحِبُّونَ أَنْ يُكَذَّبَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ؟[1]
“Бо мардум ба андозайи маъорифишон сухбат намойид, оё дуст доридки худо ва росулишро такзиб кунанд.” Ё Муслим аз ибни Масъуд розиаллоху анху ривоят мекунадки гуфта аст:
مَا أَنْتَ بِمُحَدِّثٍ قَوْمًا حَدِيثًا لا تَبْلُغُهُ عُقُولُهُمْ؛ إِلا كَانَ لِبَعْضِهِمْ فِتْنَةٌ[2]
Агар бо мардум сухани бигуйидки ақлишон ба фахми он нарасад, хатман бархи аз онон ба фитна меофтанд. “ агар ту барои қовми сухан гуфти ва он қовм, фахми гуфтахойи туро надоштанд ( ақлишон бидон нарасид) ононро дучори фитна намудайи.”
Мушаххас астки ин сухан дар мовриди омузиши иймон нест, чун иймонро хар инсоники девона набошад ва аз саломати равоний бархурдор бошад мефахмад. Ин равиш дар мовриди омузиши соири ахком ва бартараф кардани жахлхойи астки ниёзи ба огохий ва басирати шаръий дар амри даъват ва жиход дорад; аммо ин бародарони ноогохи мо на аз дуст ва на аз душман шинохти шаръий надоранд, барои хамин аст аксаран дар дунё шикаст мехуранд. Ва агар шинохти аз лобалойи гуфтахойи ошуфтайи уламойи мовриди қабулишон пейдо карда бошанд марбут ба қуруни гузашта аст ва иртиботи ба вазъи мовжуд надорад, ва агар худишон хам ба огохихойи даст пейдо карда бошанд, шинохти аст хиёлий ва ғейри марбут ба жомеъайи кунунийки дар хар ду холат ба дарди вазъи мовжуди миллатиш намехурад.
Ба унвони мисол фалон олим дар фалон қарн ва фалон макони мушаххас гуфтаки суфийхо шариатро кинор гузоштанд ва дар хонақохо ба сабки рохибхо гушагирий карданд ва аслан ахли жиход ва қитол нестанд, аммо мебинемки дар қуруни баъди хамин суфийхо табдил мешаванд ба хукумати усмоний ё Умар Мухтор ё шайх Саъид пирон ё Санжархон курдистон ва гуруххойи аз толибон ва муслимини Чечен ва ғейрихки илова бар онки тобеъи шариат хастанд балки худишон мужрийи қонуни шариати аллох ва парчамдори жиход бо куффор мешаванд.
Дар инжо он олим дар он макони мушаххас ва замони мушаххас рост гуфта аст, аммо ин бародарони мо мутаважжих нестандки ин олими бузургвор барои замони худиш сухбат карда аст на барои соири замонхо, алъон мумкин аст дастахойи аз суфийхо бошандки куллан муртад шуда бошанд мисли Алиюллохийхо ва язидийхо ва ғейрих ва ё мумкин аст дастахойи муваххид ва мужохид ва ё табақоти дигари вужуд дошта бошандки хар кудом машмули хукми жудогонаий бошанд.
Ин бародарони мо бо мутолаъайи раъйи фалон олим, меоянд ва бар хаммайи суфийхо ек хукм содир мекунандки таносуби бо вазъи мовжуд надорад, ва огохихойишон иштибох аст, ва хамин огохихойи иштибохи худиш монеъи дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий мешавад, ин мисолро арз кардамки бидонид дар мовриди аксари фирақ ва тафосири исломийи бародарони мо ба хамин сабк дучори иштибохоти фохиши мешаванд ва огохихойишон илова бар онки наметавонад хидмати ба худи шахс ва вазъи мовжуди муслимин бикунад балки аксаран монеъи мешавад дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи ахли қибла.
Дар кинори ин бародарони мо касони хастандки масалан дар мовриди жиходи Афғонистон ва Ироқ ва Сурия ва Яман ва хатто Сумолий ва Моли ва Чечен ва ғейрих огохихойи хуби доранд, ва хатто мумкин аст муддати хам дар миёни баъзи аз мужохидини ин манотиқ зиндагий карда бошанд, аммо дар баробари иттилоатишон дар мовриди жомеъа худишон тақрибан наздик ба сифр аст,ва мехоханд бо доруйики барои дармони беморихойи он кишвар ба дард хурда аст бо хамин дору беморийи хосси сарзамини худишро дармон кунанд, дар холики беморийи сарзамини у – бо вужуди муштаракоти чун хокимияти куффори секуляр ва муртаддини махаллий ва ривожи анвоъи фақр ва ноамнийхо ва олудагихойи ақидатий ва рафторий – бо сарзамини дигар мутафовут аст, ва мардуми сарзмини у дар мавориди мухталифи бо сарзаминхойи дигар тафовутхойи фохиш ва ниёзхойи мухталиф ва хатто увлавиятхойи мухталифи хастанд, аммо ин бародарони мо мутаважжих нестандки мошиники дар сарзамини худишон мехоханд нақсхойишро бардоранд ва таъмириш кунанд қитъайи маъюбиш бо қитъайи маъюби соири сарзаминхо фарқ дорад, дар онжо мил ланг айб дорад ва дар инжо лостикхо панчаранд ё супохо айб доранд; дар онжо илова бар ишғолгарони хорижий ва муртаддин мушкил бар сари намоз хонда ва жамоат рафтани муслимин ва иртидод ба дини секуляризм ва қуръон сузи тўвхини номусий ба аллох ва пайғамбар ва дин нест балки мушкил дар қовмиятгароий ва ноцианализм ва чизхойи дигар аст, аммо дар Курдистон мушкили аслий бар сари иртидоди умумийи мардум ба дини секуляризм астки намоз нахондан ва жамоат нарафтан ва хатто қуръонсузий ва ихонат ба қуръон ва аллох ва пайғамбар ва ислом ва ғейрих хам аз самароти он аст.
(идома дорад……..)
[1] صحیح بخاری ـ باب 49 ـ صفحه 59 ـ شماره 127
[2] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 9 ـ شماره 14