Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(121- қисмат)
-каси медонад ва яқин дорадки хар шахс ё гурухи ахли қиблайироки мехоханд аз ислом хорижишон кунанд ва такфиришон кунанд бояд онхоро аз чохор филтери мухимми исботи журм, таъйиди он тавассути аллох ва росулиш, шурути такфир ва мавонеъи такфир убур бидиханд ва агар мужрим ташхис дода шуданд онвақт метавонад онхоро муртад биномад ва ахкоми муртаддинро руйишон ижро кунад, аммо амдан ва огохона хеч кудом аз ин марохилро анжом намедиханд ва ба рохати бо такфири соири ахли қиблайи мухолифи худишон ба рохати дучори журми бузурги мешаванд, ва ошкоро дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин монеъи дуруст мекунанд.
-каси медонад ва яқин дорадки хукми яхуд ва насоро ва мажус ва собеин бо мушкирин фарқ дорад, мушрикин ё секуляристхойи чизи хастанд ва бақия чизи дигари, ва ин хам медонанд ва яқин дорандки аллох таоло яхуд ва насоро ва мажус ва собеинро жузъви мушкирин хисоб накарда аст, аммо ин бародарони мо ба мейли худишон ошкоро хукми аллохро мегузоранд кинор ва бо истиноди ба раъйи иштибохи баъзи аз уламойи нажд ва уламойи дарборий оли саъуд ба рохати ахли қибларо жузъви мушрикин медонанд, ва ба хамин рохати дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин сад ва монеъ дуруст мекунанд.
-каси медонад ва яқин дорадки танхо се абзори хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хукумати бадили изтирорийи исломий ва мажлиси шўройи мужохидин барои хифз ва нигахдорийи аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ва пархез аз тафарруқ, ва ба вужуд овардани қудрати умдайи муслимин дар баробари қудрати умдайи куффори жахоний ва муртаддини махаллий вужуд дорад, аммо ба мейли худиш лажожат ба харж медихад ва ба далили мухолифати бо фалон тафсир ё мазхаб ё хубби жо ва мақом аз қудрати бузурги муслимин фосила мегирад ва масири иштибохро меравад.
Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобех шахси мусалмон медонад ва яқин дорадки хақ кудом аст, аммо амдан ва ба мейли худиш ба далоили ғейри шаръий халофи онро анжом медихад. Баъзи вақтхо мумкин аст шахс ба хотири такаббур ва лажбозий барои инки аз раъйи худиш ва назари худиш ва тафсири худиш ва хизб ва дорудастайи худиш пойин наёядки иштибох аст, ё намехохад гуфта бишавад аз раъйи худиш ё хизб ва жамоатиш даст кашид ва назари худишро рад карда, ё гуфта бишавад ба осоний афкор ва ақоидишро аваз кард, ё гуфта бишавад шикаст хурд, ё барои ризояти жохилхо ва даххо далили дигар, дучори ғурури козиб ва иззати козиб мешавад ва иштибохоти худиш ё гурух ва тафсиришро намепазирад, ва таслими хақ намешавад, ва аз хейрики дар ин хақ аст худишро огохона ва амдий махрум мекунад.
Хатто агар шахсики бар хақ аст бихохад бар хаққики пеши уст сабр кунад ва истиқомат дошта бошад ва руйи харфиш боистад ва дар баробари қонуни шариати аллох “ самиъна ва атоъна” дошта бошад ва бо ин шахси лажбози хақгуризи мувофиқ набошад, ин шахси лажбози хақгуриз хиёл мекунад чун ин шахси хақгу воқеияти афкори заиф ва хурофий ва беасосишро нишон дода аст пас ба хувиятиш садама зада, ва худиш интури беарзиш шуда аст.
Барои хамин астки ин шахси лажбоз хиёл мекунадки он сохиби хақ бо баёни хақ ва пофишорий ва истиқомат бар хақ, қасд дорад бо у душмани кунад, ва ба хамин рохати уро дар жойи душманиш қарор медихад, ин шахс замоники бо қонуни шариати аллох ва хақ душмани мекунад хийли табиий астки бо тарафдорон ва мубаллиғини ин хақ хам душмани кунад, ва интури ек сифати дигар ба номи “ ситизажуйи дар баробари хақ ва ахли хақ” ро дар худиш ба вужуд меоварад, ва сайъ мекунад ба хар қиймати ин душманиро талофий кунад.
Барои хамин интиқомжуйи кур ва кина аз хақ ва ахли хақ аз лавозими аввалияйи ин интиқомжуйи мешавад, хатто агар ин интиқомжуйи бо пуштибонийи мустақим ё ғейри мустақим аз куффор бар алайхи муслимин мунжар бишавад, хатто агар ин пуштибоний аз куффор бар алайхи муслимин боиси садама дидани иймони худиш ва мунжар ба лех кардани шахсият, обру ва жон, номус ва моли худиш ва мусалмони муқобилиш, ва тасаллути куффор бар муслимин, ва садама дидани худиш ва тарафи муқобилиш хам тамом бишавад. Инро мегуянд бозийи ду сар бохт. Яъни бозики ба махзи шуруъ шуданиш метавони пеш бини куни ( на пешгуйи) ки бидуни шак хар ду дар он шикаст мехуранд. Инро мо борхо дар миёни муслимин дидаем. Намунахойи Андалус ва хамалоти муғул ва ишғолгарийи секуляристхойи жахоний ва вокуниши муслимин дар баробари онхо дар хамин еки ду қарни гузашта, ва хатто хамин алъон Сурия ва Ироқ ва Афғонистон ва Яман ва Сумолий ва Ливия ва ғейрих намунайи ошкори возихи барои хар мусалмони хастандки ин бози ду сарбохтики лажбозхойи хақгуриз миёни муслимин шуруъ карданд чи бало ва мусибатхойиро барои хамма ба вужуд оварда аст.
(идома дорад……..)