Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(47- қисм)
Бизларнинг мана бу номеъзон ва мувозанатсиз, жохил биродарларимиз хали- хануз мана бу даражадаги дарк ва фахмни қўлга киритишган эмас, яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг вохид рахбариятини ижод қилиш ва кўп йиллардан буён мусулмонлар махрум бўлиб келаётган вохид улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси ва вохид рахбарияти билан мусулмонларни орасига қайтиб келадиган давр келмагунича, улкан қисмдаги жохил ва алданган мусулмонларни орасида бузоққа сиғинишни ва бошқа ошкор ширкларни шарридан кўра жуда хам каттароқ холда сақланиб қолади. Саййидимиз Хорунни бир эсланглар, у киши “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича қавмидаги бузоққа сиғинганларга нисбатан қандай муносабатда бўлган эдилар?
Саййидимиз Хорун тафарруқни шарри қавмидаги бузоқпарастлик ширкидан кўра кучлироқ эканини кўради ва хатто “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича мубораза қилишгача боради, иш қитолга, жангга, қирғинга етиб боришини тушуниб етгач бу ишдан қўлини тортиб орқага чекинади ва вахдатни сақлаб қолади, шу билан бирга собит қадам кишиларни адашганлардан жудо қилмайди, яъни қавмни бўлиб тафарруқни вужудга келтирмайди:
قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی* قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی (طه/91-94)
Улар: “то бизларга Мусо қайтмагунича, унга ( шу бутга) ибодат қилиб – сиғинишдан харгиз ажралмаймиз,” деган эдилар. *** (Мусо қайтиб келгач) деди: “Эй Хорун, сен уларнинг йўлдан озганларини кўрган пайтингда менинг ортимдан боришингдан ( ва менга бу хақда хабар беришингдан) сени нима тўсди?! Менинг амримга итоатсизлик қилдингми?!” *** “Эй онамнинг ўғли, сен менинг соч- соқолимдан тортмагин. Мен ( агар бузоққа сиғинаётганларни қўйиб, йўлдан озмаган кишилар билан сенинг ортингдан борсам) “менинг сўзимни кутмай, бани исроилни бўлиб юборибсан”, дейишингдан қўрқдим”.
Аллох таоло мана бундан сўнг саййидимиз Хорунни қилган иши хато бўлган демайди ва у кишини қилган ишини тасдиқлайди. Чунки агар бу иш хато бўлганида албатта буни баён қилган бўларди, кўриб турганимиздек бошқа анбиёлар турли-хил ўринларда қилган хатоларини, хатто саййидимиз Иброхимнинг мушрик отасини хаққига қилган дуолари ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг кўзи ожиз кишига юз ўгириб қовоқ солишларини ва шунга ўхшаган ўринларни баён қилган.
Аллох таоло вахдатга даъват қилган, энди агар бир киши аллох таолони шариатидаги қонунларга хилоф равишда тафарруқ йўлидан харакат қиладиган бўлса, ширкка дучор бўлибди:
إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً (نساء/116)
Демак ширкка ширк билан жавоб бериб бўлмайди. Жохил ва алданган мусулмонларнинг бузоқпарастлик ширкини баробарида тафарруқ ширки билан муносабат билдирилмайди. Мана бу нихоятда мухим нуқта бўлиб, жуда кўп ахли қибла махсусан бизларни мужохид биродарларимиз ё кўрмаганликка олишади ёки унга кўп ахамият беришмайди ва натижада ўзларини катта мусибатларга дучор қилиб олишади, кўпинча улардан оли саъуднинг салафийларига ва мазхабий жохилларга ўхшаган кимсалар ё аллохни шариатидаги қонунларни душманлари суистефода қилишади, буни намунасини арабистонда, алжазоирда, ироқда,сурияда, афғонистонда, чеченда, курдистонда ва бошқа жойларда кўришимиз мумкин.
Мусулмонлар дунёси учун тафарруқни жинояти ва азоби жохилона алданган ва жохилона ақидаларида ва амалларида шароит мавжуд бўлганлиги боис ширкка дучор бўлган кимсаларнинг жиноятидан кўра анча юқорироқда жойлашган. Мана буни ташхис беришлик жуда хам мухимдур. Ироқ ва шом ахли нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни истирорий бадал хукуматга айланишида энг мухим асбоблардан бўлишган эди, бундан ташқари улар энг катта жиноятни яъни Хусайн розиаллоху анхуни қатлини хам амалга оширишган, улар Абдуллох ибни Умардан эхром пайтида пашшани қони, уни харом ё халоллиги хақида савол беришган эди, у киши исломий дарк билан жавоб берадиларки: ахли ироқга назар ташланглар, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қизлари туққан ўғилни шахид қилишади-да, қўрқмасдан келиб пашшани қони ва уни хукми нима экани борасида савол беришади?
Ўша замондаги мусулмонлар ва хатто ундан кейинги бир неча насл хам худди шу равиш ва методдан фойдаланишган, улар тафарруқ азобини кўламини кенгайтириш орқали бир-бирларини қонларини тўкишган ва ибодий марказлардаги бир-бирларининг аёллари,болалари,ёшу- қариларига рахм қилишмаган ва натижада эса улар ерда мустазъафин кишиларга ваъда берилган аллохни нусратини ва хилофатини кечикишига сабаб бўлишган, бундан ташқари улар ўзларини диёрларидаги тоғутлар ва ишғолгарларнинг хукмронлик даврини хам кўпайтиришади ва мусулмонларни устида фақирликни,очликни,душманларни устунлигини давом этишига боис бўлишади, мана бу холатда улар сурбетлик,фахр ва жахолат билан ўзларини фирқайи ножия деб жар солишади, хамда мисвокни, соқолни риоят қилиш ва мусулмонлардаги кичик ва нихоятда майда масалаларга ёпишиб олиш билан фахрланишади ва булар учун хикмат ясаб фалсафа тўқишади. Мана булар аллохнинг нусрати ва ёрдами йўлидаги ошкора адашиш эканлигида хеч ким шубха қилмайди.
(давоми бор……..)