Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(126- қисмат)
Ба ин шева масрафи хашм ва надоштани мехрабоний дар баробари муслимини мужриминики хад бояд бар онхо ижро бишавад ек ниёзи жомеъа ва ек дастури шариат астки мустақиман ба иймон ба аллох ва рузи қиёмат гира хурда аст, холо дар баробари куффорики амр шуда
«أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ»،
Масрафи хашм, ва вокуниши дар баробари хушунати афсар гусихтайи куффор – ва бахусус куффори секуляр ва муртаддин – ек зарурат ва ек ниёз аст.
Чун аллох таоло аз инсонхойи сухбат мекунадки аз чохорпохо хам пойинтарандки мумкин аст рифох ва амнияти инсонхойи дигар ва ибодат барои аллохро ба хатар биндозанд. Ижройи худуд ва жиход ва тахияйи қувват ва аслаха, ба унвони бахши аз қонуни шариати аллох ва омили боздоранда барои пархез аз садамоти интури инсонхойи табахкор ва муслимини мужрими омада астки , мехрабоний ва мудоро ва бо басират сухбат кардан руйи онхо таъсир надорад, ва танхо қавонини боздоранда ва забони хушунат ва аслаха метавонад жиловишонро бигирад.
. وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِّنَ الْجِنِّ وَالإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْیُنٌ لاَّ یُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یَسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ (اعراف/176)
Мо бисёри аз жинниён ва одамиёнро офарида ва пароканда кардемки саранжом онон дўзах ва иқомат дар он аст. Онон дилхойи дорандки бидонхо намефахманд, ва чишмхойи дорандки бидонхо намебинанд, ва гушхойи дорандки бидонхо намешнаванд. Инон мисли чохорпоёнанд ва балки саргардонтаранд. Инон воқеан бехабар хастанд.
Аллох таоло ба унвони ек омили боздоранда ва хидоят кунандайи хашм дар баробари чанин инсонхойи амр мекунад то онжойики метавонем қудрати низомий тахия кунем:
وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)
Барои ( мубориза бо) онон то онжоки метавонид нийруйи ( низомий) ва ( аз жумла) асбхойи варзида омада созид, то ба василайи он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез битарсонидки инхоро намешносид ва худо ононро мешносад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тафсири ин қувват хам мефармояд:
اَلا اِنَّالقُوَّةَ الرَّميُ،اَلا اِنَّ القُوَّةَالرَّميُ.
Огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст, огох бошид! “қувват” хамон тирандозий аст.
Дар инжо ба коргирийи ин қувват барои тахмили ақидайи исломий бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб нест. Ақидароки жойиш дар қалб аст наметавон бо ижбор бар каси ғейри аз секуляристхо ва мушрикин тахмилиш кард, чиро бар секуляристхо? Чун аввалан инон худишон бо дасти худишон бо дур рехтани қавонини шариати аллох худишонро беарзиштар аз они кардандки сохиби арзиши ек инсоний бошандки аллох таоло дар мовридиш фармуда
«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ»،
Илова бар он онхо хам – аз гузаштахойи дур то рузи қиёмат – хамиша бо зури аслаха дини секуляризм ва хукумат ва қонуни секуляристий ва итоат аз дини секуляризмро бар мо тахмил мекунанд, ва то ба ин мархала нарасиданд бо мо қитол мекунанд, жанги мусаллахона мекунанд:
وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.
Пас онхо танхо бо зури аслаха бо мо сухбат мекунанд то замоники хукумат ва дин ва қавонини худишонро бар мо тахмил кунанд, мо хам дақиқан бо хамин забон бо секуляристхо вориди гуфтагу мешавем ва секуляристхо бар халофи соири куффор ё бояд таслими қавонини шариати аллох бишаванд ё бимиранд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад, дар холики барои соири куффор вужуд дорад.
Холо агар хар қовми мусалмони ин хушунат ва тарсондани душманон ва жиходро тарк кунад бидуни шак залили дасти хамин инсонхойи камтар аз чохорпойи мешавадки хеч чизи ғейри аз аслаха ва зур ва зулм ва фасод ва нобуд кардани қавонини шариати аллох ва куштори муслимини шариатгаро холишон нест. Абу Бакр Сиддиқ дар хутбаш мегуяд ман аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шанидамки мефармояд:
:” مَا تَرَكَ قَوْمٌ الْجِهَادَ، إِلَّا ذَلُّوا” یا ” إِلا عَمَّهُمُ اللَّهُ بِالْعَذَابِ ” [1]،
Табиий астки муслимин ба махзи рахо кардани аслаха ва эъдод ва жиход дучори залилий ва азоб мешаванд. Хаддиақалиш ин астки мушрикин ва секуляристхо мисли лошхур хамиша дар холи жанг бо муслиминанд ва ба махзи пейдо кардани кучактарин фурсати хар чи аз залилий ва азоб аз дастишон барбиёяд аз тариқи аслаха ва зур бар сари муслимин дар меоваранд, чизики алъон хам шохидиш хастем, холо жанги куффори яхуд ва насоро ва муртаддин ва ғейрих бимонад.
(идома дорад……..)
[1] الراوي: أبو بكر الصديق المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 1392