Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(127- қисмат)
Ин залилий идома дорад то замоники муслимин дубора бо жиход ва аслаха ба динишон баргарданд, чун куффор ва бахусус куффори секлуяр аввалин корики мекунанд муслиминро аз он чохор мафхуми динишон тухий мекунанд, ва то замоники муслимин бо жанги мусаллахона ва жиход он чохор мафхуми динро ба худишон барнагардонанд аз динишон фосила гирифтанд ва ба динишон барнагаштанд, ва ин залилий бар онхо идома дорад:
إِذَا تَبَايَعْتُمْ بِالْعِينَةِ،وَأَخَذْتُمْ أَذْنَابَ الْبَقَرِ، وَرَضِيتُمْ بِالزَّرْعِ،وَتَرَكْتُمْ الْجِهَادَ، سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ ذُلًّا لَا يَنْزِعُهُ حَتَّى تَرْجِعُوا إِلَى دِينِكُمْ.[1]
Он гохки шумо муомала айний кардид ( ин муомала ба ин сурат астки фарди колойиро ба қиймати болойи аз фарди мехарад ва ба далили мисли бидехкор будан жинсро ба қиймати пойинтари ба хамон шахс мефрушад) ва думи говро гирифтид ва ба кишоварзи хушнуд шудид ва жиход дар рохи аллохро тарк кардид, аллох зиллат ва пастийро бар шумо чийра мекунад ва онро аз шумо дур нахохад кард то вақтики ба динитон баргардид.
Дар хадиси дигари хам хаст тарки жанги мусаллахонайи шаръий, ва харж накардани нихояти хушунати дар жиход, ворид шудан ба сафи мунофиқин аст:
“مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ بِهِ نَفْسَهُ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ
Ва хатто тарки жиход ва ё мужаххаз накардани ек мужохидики мехохад ин хашмро дар масири шаръияш харж кунад ё нигахдорий накардани шаръий аз хонуводайи ек мужохид, боиси нузули қориъа ва бало ва мусибати сахт ва мухлик ва ногахоний бар шахс мешавад қабли аз азоби қиёмат:
مَنْ لَمْ يَغْزُ،أَوْ يُجَهِّزْ غَازِيًا،أَوْ يَخْلُفْ غَازِيًا فِي أَهْلِهِ بِخَيْرٍ، أَصَابَهُ اللَّهُ بِقَارِعَةٍ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ . [2]
Ки аллох таоло дар мовриди хамин азоб мефармояд:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمْ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنْ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلا قَلِيلٌ *إِلا تَنفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ(توبة/38-39(
Эй мўъминон! “ ма лакум”: чи чизитон шуда аст? Чи хабаритон аст? Чиро шумо? Чиро хенгомики ба шумо гуфта мешавад: ( (барои жиход) дар рохи худо харакат кунид, сусти мекунид ва дил ба дунё медихид? Оё ба зиндагийи ин жахон ба жойи зиндагийи он жахон хушнудид? Таматтуъ ва колойи ин жахон дар баробари таматтуъ ва колойи он жахон, чизи ками пеш нест. Агар барои жиход берун наравид, худованд шуморо ( дар дунё бо истийлоъи душманон ва балохойи ногахоний ва ғейрих ва дар охират бо оташи сузон) азоби дардноки медихад ва ( шуморо нобуд мекунад ва ) қовмиро жойгузинитон месозадки жудойи аз шумоянд ва хеч зиёний ба худо намерасонид ва худо бар хар чизи тавоно аст. Яъни тарки хушунат тибқи қонуни шариати аллох мусовий аст бо тан додан ба залилий дар баробари душманони аллох ва душманони худимон, ва пазириш ва хариди азоб дар дунё ва қиёмат, ва дохил шудани ба сафи мунофиқин ва секулярзадахо, ва хатто нобуд шудани худимон, хамин чизики қарнхост муслимин дар он гирифтор шуданд ва алъон хам хастанд.
Алъон мешавад аз ек мусалмони мўъмин пурсид: дар баробари хушунати тахмилийи куффор ва бахусус хушунати тахмилийи куффори секулярки хамиша бо муслимин межанганд ва муртакиби анвоъи кушт ва кушторхойи вахшиёна ва нобудийи сарзаминхойи муслимин мешаванд то хукумат ва қавонини худишонро бар муслимин тахмил кунанд чи бояд кард? Таклиф чист? Даст руйи даст бигузорем то мисли Андалус ё хамин еки ду қарни гузашта қавонини куффор ва бахусус қавонини секуляр бар мо тахмил бишавад, ва инхамма фақр ва ноамний бар мо тахмил бишавад, ва таслими зиллат ва бардагийи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини секуляри махаллий ва қавонини дини секуляризм бишавем? Аз дини исломийки иззатро танхо махсуси аллох ва росулиш ва мўъминин дониста чи интизори меравад?
وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّالْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ(منافقون/8)
Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминон аст, ва лакин мунофиқин намедонанд.
Бале, аллох таоло илова бар дифоъи машруъ, жанги мусаллахонайи озодийбахшро тибқи қонуни шариатиш, ва хушунатро тибқи қонуни худиш бар алайхи куффор ижоза дода аст, ва танзимоти ба вужуд оварда астки дар дарси душманшиносий ба он ишора кардем. Яъни харж кардани хушунат дар баробари куффор хам танзимоти дорад.
Агар муслимин аз хушунатики аллох ба онхо дода истефода накунанд ва мужримин ва куффорро дафъ накунанд, бидуни шак тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд фасод тамоми заминро мегирад, аммо аллох таоло нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад ва абзори чун хушунатро дар ихтиёри муслимин қарор дода астки бо ин хушунат монеъи фосид шудани замин бишаванд:
:وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ (بقره/251)
Ва агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад.
(идома дорад……..)
[1] روى أبو داود (3462)صححه الألباني في صحيح أبي داود .
[2] روى أبو داود (2503) حسنه الألباني في صحيح أبي داود .
