Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(128- қисмат)
Илова бар мафосиди бешумори ақидатий – равоний ва рафторий ва хатто мухити зистий, агар муслимин аз ин хушунати шаръий истефода накунанд маконхойики ибодати аллох дар он мешавад тавассути хаминхойики камтар аз хайвоноти чохорпо хастанд нобуд мешаванд, хамчунонки дар хамин европо аввалин маконхойики ба далили қудратгирийи мушрикин ва секуляристхо нобуд шуданд хамин калисахо ва савомеъ буданд. Ин хам еки дигар аз заруриятхойи астки бояд аз хашм тибқи қонуни шариати аллох истефода бишавад, ва хашм ба унвони ек ниёз ва зарурат худишро нишон медихад.
أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ * الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِن دِیَارِهِمْ بِغَیْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن یَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ یُذْکَرُ فِیهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِیراً وَلَیَنصُرَنَّاللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/39-40)
Аслан агар худованд баъзи аз мардумро ба василайи баъзи дафъ накунад дирхойи ( рохибон)ва калисахойи (насронийхо) ва каништхойи ( яхудиён), ва масжидхойи ( мусалмонон) ки дар онхо худо бисёр ёд мешавад, тахриб ва вайрон мегардад. Ва ба тури мусаллам худо ёри медихад касонироки ( бо дифоъ аз дини ислом ва маконхойи ибодий) уро ёри медиханд. Худованд нийруманд ва чийра аст.
Бале, ин хашм махор шуда тавассути қонуни шариати аллох эхсон ва лутфи аллох бар жахониён аст
وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ .
Еки дигар аз заруратхойи ба коргирийи ин хашмики фазл ва лутфи аллох бар жахониён аст, мутаважжих кардани ин хашми махор шуда бо қонуни шариати аллох ба самти мужримини дохили муслимин астки ба сифати аз сифати куффор ва мунофиқин олуда шуданд ва дучори журмхойи мешавандки бояд худуди аллох руйишон татбиқ бишавад. Чун худуди хастандки қонуни шариати аллох дастур додаки бояд ижро бишаванд, ва марбут ба назми ижтимоий ва риояти қавонин мешаванд то харж ва маржи ба вужуд наёяд, ва зулми сурат нагирад ва
«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»
Ба шикли сахихиш дар жомеъаи муслимин пиёда бишавад ва заминахойи
«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»
Таъмин бишавад. Холо агар каси огохона ва ба мейли худиш қавонини шариати аллохро зерипо бигузорад лозим аст ва бояд бо хушунати танзим шуда тавассути аллох бо он бархурд бишавад.
Шахси медонад ва яқин дорадки набояд хуни бародари мусалмонишро ба нохақ бирезад, ё набояд занишро зери мушт ва лагад бигирад, ё набояд жосусий кунад, ё набояд ба бародариш тухмати куфр ва иртидод ва дуздий ва қатл ва ғейрих бизанад, ё набояд бо суръати боло дар кучахойи шахр ё русто ронандагий кунад ва …….аммо инкорхоро анжом медихад.
Ё ба бачча мегуйи наздики оташ ё бухорий ё жойи доғ ё истахри об наравад, аммо хаминтури саришро меандозад пойин ва меравад; ё саришро аз панжарайи мошин берун наёварад ё руйи лабайи пушти бом наравад, ё ба синни 7 солаги расид бояд намозишро бихонад ва ғейрих? Дар инжо бояд ба нисбатики шаръ лозим дониста бо хушунат монеъи иттифоқоти ногувор ва садамот шуд? Ин хушунат новъи пешгирий ва мухофизат аз саломати жисмий ва рухийи афрод аст; мисли қисоски интихойи хушунати ек мусалмон нисбат ба ек мусалмон астки аллох таоло дар мовридиш мефармояд:
: وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَاْ أُولِیْ الأَلْبَابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (بقره/179)
Эй сохибони хирад! Барои шумо дар қисос, хаёт ва зиндагий аст бошадки тақво пеша кунид.
Дар инжо лозим аст барои жиловгирий аз ин зарархо ва мафосиди мушобех, хушунат ба кор гирифта бишавадки, маъмулан аз жаримайи нақдий то зиндон ва хабсхойи тулоний муддат ва ғейрих шуруъ мешавад, то ба табъид ва эъдом хам кашида мешавад. Возих аст хукумат кардини бидуни ижройи хушунатики ба нафъи жомеъа бошад, имкон надорад. Барои хамин аст шумо наметавонид жомеъайиро дар торихи инсонхойи тасаввур кунидки дар он мутлақан ори аз хушунат бошад.
(идома дорад……..)