Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(129- қисмат)
Дар ин сурат ба коргирийи хашм илова бар хифзи жисм ва жонки – муштараки бейни хайвон ва инсон аст – дар ёри аллох – аз тариқи нусрати диниш( хатто агар тахриф шуда хам бошад мисли мухофизат аз савомеъ ва байъ ва салавот) ва нусрати қонуни шариати аллох ва бандагони аллох – ба унвони ек зарурат ва ниёзи худишро нишон медихад; ва аллох таоло ба касоники аз хашм дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох ва ёри бандагони ситамдидайи аллох истефода намекунанд мефармояд:
: وَمَا لَکُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ وَلِیّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنکَ نَصِیراً (نساء/75)
Чиро бояд дар рохи худо ва ( нажоти) мардон ва занон ва кудакони дармонда ва бечорайи нажангидки мегуянд: парвардигоро! Моро аз ин шахр ва диёрики сокинони он ситамкоранд хориж соз, ва аз жониби худ сарпараст ва химоятгари барои мо падид овар, ва аз суйи худ ёвари бароимон қарор биде.
Бо ин тўвзихот метавонем бигуем: хашмики дар миёни хаммайи инсонхо вужуд дорад метавонад ба се шикл дида бишавад: 1- хашми бажо ва мўътадилики контрол ва мудирият бо қонуни шариати аллох аст.2- хашми нобажоки мустасси куффор ва мунофиқини мухолифи қонуни шариати аллох аст.3- хашми саркуб шуда ва гандидаки мухтасси инсонхойи беғайрат аст.
1-хашми бажо ё хашми мўътадил, хашми астки тахти сайтарайи қонуни шариати аллох аст. Хушунатики дар чорчуби қонуни шариати аллох бошад, ва дар жойи худиш, ва тибқи шароити худиш татбиқ бишавад ва ижро бишавад, матлуб ва бажост; ва тамоми хушунатхойики хориж аз чорчуби қонуни шариати аллох бошанд номатлуб ва мазмуманд.
Қотиъият дар ижройи қонуни шариати аллох дар мовриди мужримон ва мутажовизон ва ситамгарон хам хушунати мусбат ва ба жойи астки барои ижройи адолат ва мухофизат аз хуқуқи шаръий инсонхо ва мухофизат аз бандагони аллох аз тариқи се абзор анжом мешавад.
Ду намунайиро бароитон зикр кунамки читури аз коноли “ се абзор” мешавад ек хаққиро гирифт ва хашми бажоро дар масоили аслий ва калони жомеъайи муслимин дар масири шаръияш мудирият ва хидоят кард, ва ба натижайи шаръий хам расид, ва мутаважжих шудки ( бо тажрубиёти мисли Сумайя розиаллоху анху ва Ёсир ва …..)дар ингуна маворид ғейри аз ин “ се абзор” хеч рохи дигари барои хидояти хашми бажо ва гирифтани интури хақхо вужуд надорад, танхо ва танхо ин “ се конол” вужуд доранд.
Медонемки аллох таоло мефармояд:
:إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ(حجرات/10)
Фақат мўъминон бародарони хамдигаранд. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
كُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ.[1]
Хамма чизи мусалмон, хун ва мол ва обруяш, бар мусалмон харом аст. Холо обруйи ек мусалмони тавассути ек кофар дар маъаррази хатар қарор гирифта аст, бибинид аз так таки афроди жомеъа то хукумати исломий чи вокуниши дар мовриди чанин мусибати нишон медиханд:
Рузи зани мусалмони ба бозори яхудиёни бани қайнақоъ меравад ва ба талосоз ё нуқрасози мурожаъа мекунад то зуюри барояш бисозад. Яхудиён аз у мехохандки сурати худишро ошкор кунад аммо ин хохари мусалмонимон ин корро намекунад. Чун он замон хукми хижоб ва пушондани сурати ва сина ва ғейрих бар мусалмон нозил шуда буд. Хамон корики алъон куффори секуляри европо барои мамнуъияти ниқоб қонун тасвиб карданд ва мужозот хам барои хохарики ниқоб бизанад таъйин карданд. Дар хар сурат, замоники ин хохаримон мухолифат мекунад еки аз яхудийхо аз руйи лажбозий бидуни инки ин хохаримон мутаважжих бишавад либосишро аз пушт ба шонаш мебандад, замоники ин хохаримон боланд мешавад аз пушт баданиш лухт мешавад, чун он мовқеъ мисли алъон набудки хамма, чанд то либос зери ин либосиш бипушанд. Фақат хамин танишон буд. Замоники инжури обруйи ин хохаримон бозичайи ин куффор мешавад хамма ба он хандиданд ва яхудиён масхараш мекунанд.
Дар инжо бародари мусалмоники онжо хузур дорад хашмгин мешавад ва он шахси мужримро бо заработи шамшириш ба дарак мефрестад, яхудийхо хам даста жамъий ба у хамла мекунанд ва ишонро ба шаходат мерасонанд. Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони рахбар ва хокими исломий хабарро шанид, хашмгин шуда ва тамоми сипохи исломро барои жанги бо ин куффор бурд ва пас аз 15 руз мухосара онхоро мажбур ба таслим кард ва қасди куштани хаммайи онхоро доштки бо васотати Абдуллох ибни Убай – сар дастайи мунофиқини Мадина – жонишонро ба онхо бахшид, дар аваз амволишонро мусодара кард ва худишонро ба наздики шом табъид кард.
Ин дар замони будки мо хукумати исломий ала минхажин нубувват доштем, аммо пас аз он хам замоники мо сохиби хукумати бадили изтирорийи исломий будем боз сахнахойи қобили таъаммулиро мебинем ва бештар қонеъ мешавемки читури имом сипар мешавад, хатто агар ек имоми хукумати бадили изтирорийи исломий бо хар мазхаби бошад, ё ек имом моли мажлиси шўройи вохиди мужохидин бошад.
(идома дорад……..)
[1] أخرجه أحمد (2/277، رقم 7713) ،ومسلم (4/1986، رقم 2564) .وأخرجه أيضًا: البيهقي (6/92، رقم 11276)