Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(135- қисмат)
Ё хатто мумкин аст бардоштиш аз татбиқи ек хукми жури дигари бошад ва хамон вокунишро дар баробари амири муслимин ё ахли қибла нишон бидихад, хамон корики хавориж бо саййидина Али дар мовриди масалайи хокимият кардандки хатто хурмойи хушики руйи замин ва хуки насоро ва куффор аз дасти онхо дар амон буд, аммо фарзанди сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хамсари хомилаш ва тифли дохили шикамиш ва рахбари бехиштийи муслимин аз даст ва забони онхо дар амон набуд. Ижоза бидихид ек достони аз ин бародарони номутаодил номезон ва нима девонаро хидматитон арз кунам. Шохиди айнийки худиш дар гурухи хавориж буд аммо фарор карда буд мегуяд:
“ ман хамрохи ёрони нахравон будам аммо ками баъад кори ононро нописанд донистам аммо ин амрро ба хотири тарс аз инки маро ба қатл бирасонанд китмон кардам. Дар холики ман хамрохи гурухий аз онон будам ба рустойи омадем ва мо бейни мо ва русто ек рудхона будки ногахон марди тарснок аз русто хориж шуд дар холики ридойи худро аз пеяш мекашид. Ба у гуфтанд: магар мо туро тарсондем? Гуфт: бале. Гуфтанд: на, тарси барои ту нест. Гуфтам: ба худо қасам онон уро мешносанд ва ман уро намешносам. Онон гуфтанд ту писари Хаббоб сахобийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хасти? Гуфт: бале. Гуфтанд: хадиси аз падарит ба нақл аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дорики барои мо бигуйи? Гуфт: аз у шанидамки мегуфт: у аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дарборайи фитнайи шанида будки фармуд: касики дар он бинишинад аз истода бехтар аст ва истода дар он аз раванда бехтар ва раванда дар он аз талош кунанда бехтар аст. Агар ту дар замони он жанг боши пас бандайи мақтули худо бош. Онон у ва зани хамрохишро гирифтанд.
Еки аз онон бар мевайи офтодайи аз дарахти нахл гузар кард ва онро бардошт ва дар дахониш қарор дод. Еки аз онон гуфт ин ек мевайи шахси мовриди ахд ва пеймон аст чигуна халолиш мекуни? Онро аз дахониш андохт. Сипас ба ек хук расиданд еки аз онон бо шамшири худ ба оромий бар хук зад ва еки дигари гуфт: ек хуки харом ва мовриди ахд ва пеймон , бо чи чизи халолиш мекуни? Абдуллох ибни Хаббоб гуфт: он ман хастам. Онон уро ба кинори рудхона оварданд ва гарданишро бо шамшир қатъ карданд. Ровий мегуяд: дидамки хуни у бар руйи об жори шуд хамонанди банди кафш бар руйи об буд ва об онро дур кард то аз диди онон пинхон шуд. Ба дунболи он, он занроки обистан буд оварданд ва шикамишро боз карданд ва он чироки дар он буд берун оварданд. Ровий мегуяд: хамрохийи бо хеч қовми барои ман манфуртар ва бадтар аз хамрохийи бо онон набуд. То инки дар нихоят дар ек жойи халват аз назди онон мутавори шудам. [1]
Алъон боз бояд мутаважжих шуда бошидки замоники мо ба ин жур мусалмонон мегуем номутаодил ва номезон ё нима девона сухани берабти нагуфтем.
Ё дар шикли пойинтари он, хамин афрод ба хамрохи мунофиқин ва оташ афрузони нуфузий, муртакиби хамон кори мешавандки дар жамал бо халифайи муслимин Али ибни Аби Толиб ва тарафхойи муқобил ба бахонайи мужозоти қотилини Усмон анжомиш доданд, ва иддайи касири аз муслиминро фариб дода ва хашмироки бояд мутаважжихи куффори махориб ва мужримин кунандро мутаважжихи хамдигар карданд ва онхамма куштор ва фажойиъро дуруст карданд.
-Хамин алъон хам агар гуфта бишавад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
:«إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ، كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ، وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ» [2]
Хамоно имом, сипар аст. Қатъан имом сипари астки аз пушти ин сипар ба жанг пардохта мешавад ва бо он аз умури нохушоянд дури мешавад ва ба вай панох мебарид, аз у дифоъ мекунанд ва ба у панох мебаранд, пас агар ба худо тарсий ва адолат, амр намояд, шойистайи подош мешавад. Ва агар халофи он, амр кунад, гунохкор мегардад. Яъни имом мисли монеъ ва сипари астки монеъ мешавадки куффор ба муслимин садамайи бизананд ва аз куллиёти ислом дифоъ мекунад, ё монеъи садама муслимин тавассути соири муслимин мешавад.
(идома дорад……..)
[1] مصنف ابن ابی شیبة (15/310، 311)، با سند صحیح./ تاریخ بغداد (1/206، 205)
[2] صحيح مسلم – الإمارة (1841) سنن النسائي – البيعة (4196) سنن أبي داود – الجهاد (2757) مسند أحمد – باقي مسند المكثرين (2/523)
