Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(151- қисмат)
Барои хамин астки бояд диққат кунидки ин рахбариятики барои еки аз се абзор интихоб мешавад бояд аз коноли шаръиш интихоб шуда бошад, чун мо дин ва жон ва номус ва обру ва мол ва дунёмонро дастиш медихемки мазраъайи охиратимон аст, ва бояд сипари бошадки бишавад дар баробари куффор ва қавонини куфрийи онхо ба онхо панох бурд ва дар пушти ин сипар жиход кард.
Имоми Қуртубий рохимахуллох дар қарни хафтуми хижрий дар мовриди чанин рахбари мегуяд:
«أَنْ يَكُونَ مِمَّنْ يَصْلُحُ أَنْ يَكُونَ قَاضِيًا مِنْ قُضَاةِ الْمُسْلِمِينَ، مُجْتَهِدًا لَايَحْتَاجُ إِلَى غَيْرِهِ فِي الِاسْتِفْتَاءِ فِي الْحَوَادِثِ، وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ»
“бояд илмиш онқадар бошадки тавоноий дошта бошадки қози бошад аз қозиёни уммати мусалмонон, ба дунболи ин мужтахид бошад ва ғаний аз ин бошадки аз дигарон талаби фатво кунад, ин чизи астки хаммайи уламойи мусалмон бар он иттифоқ карданд”.
Яъни то хафт қарн ин раъйи ахли илми фиқх дар мовриди рахбари жомеъайи ислом буда, ва агар мебинемки иддайи аз уламойи фиқх гуфтанд: агар рахбар илми кофий дошта бошадки ба хадди ижтиход дар дин нарасад ва дар еки аз мазохиби исломий мужтахид бошад боз метавонад рахбар бошад, куллан ба далили изтирор буда аст, ва ба хукми зарурат чанин танозули сурат гирифта аст, ва гарна дар холати оддияш хамон иттифоқи астки имоми Қуртубий дар қарни хафтум баёниш карда астки имом ва рахбари муслимин бояд фақихи мужтахид бошад. Агар чанин набошад хох нохох, дир ё зуд уламо ек табақаро ташкил медиханд ва хукком хам ек табақа мешаванд, мисли оли саъуд ва оли шайх дар низоми саъудий ва хар кудом дар ек фазойи сейр мекунанд ва ектури ба масоил нигох мекунанд, кулли торихи башарият хар замоники уламойи хар мазхаби дар ек табақа қарор гирифтанд ва хукком хам табақайи дар дигар хамиша манбаъи фасод буданд. Аз табақа балъам боъуро бо фиръавн бигир то табақа рухониюн ва хуккоми асри сосоний ё табақайи рохибони насроний ва табақайи хукком дар европо ва ғейрих……ин яъни новъи секуляризми нарм ва хашники бо истихмор ва тахдири мардум аз тариқи омузахойи мазхабий хам тағзия шуда аст. Чизики хамин алъон секуляристхойи муртадди махаллий бо пуштивонайи куффори секуляр ва ишғолгари жахоний талош мекунанд барои авом фарибий ва басижи умумий дар сарзаминхойи муслимин аз он истефода кунанд.
Замоники душманон муваффақ мешаванд ин ду табақайи мужозоро ташкил бидиханд ба сурати тадрижийи уламоъ тавассути хукком мовриди суъистефода қарор мегиранд, ва бо фосилагири уламойи омил, майдон барои аррувайбиза, уламойи суъ, аимматул музиллин ва дуоту ала абваби жаханнам боз мешавад.
Рахбар пас аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар воқеъ коноли астки шўройи нухбагон ва халли ақди муслимин онро барои табйини қавонини дини ислом дар умури ижроий ва хукуматийи жомеъа барои муслимини он замон ва макон интихоб мекунад,ва бидуни шак барои табйини чанин қавонини ва чигунагийи татбиқи қонуни шариати аллох ин рахбар бояд аз улуми шаръий мовриди ниёз ба андоза ек қозий ва мужтахид ворид бошад, ва танхо бо чанин шурути вожиби астки хоким ва рахбари муслимин жойгохи аслийи худишро ба даст меоварад.
مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”
Ин жойгох бо чанин шурути ба даст меояд ва ин шурут хам худ ба худ вожиб мешаванд магар дар холати изтирор ва зарурат.
Интури хукм ва ровшангарихойи чанин амир ва рахбариятики аз чанин коноли шаръий интихоб шуда, дар вазъи мовжуди худиш, дастури аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои зуруфи замоний ва маконийи мовжуди муслимин махсуб мешавад, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]
“хар каси, аз ман итоат кунад, хамоно аз худо итоат карда аст. Ва хар каси аз ман нофармони кунад, хамоно аз худо нофармони карда аст. Ва хар каси аз амириш, итоат кунад, яқинан аз ман итоат карда аст. Ва хар каси аз у нофармони кунад, яқинан аз ман нофармони карда аст. Дар лафзи дигари дар сахихи Бухорий дар идомайи ин хадис омада аст:
وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ»
Хамоно имом сипар аст. Аз у дифоъ мекунанд ва ба у панох мебаранд. Пас агар ба худо тарсий ва адолат, амр кунад, шойистайи подош мешавад. Ва агар халофи он, амр кунад, гунохкор мешавад.
(идома дорад……..)
[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)