Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(3- қисмат)
Танхо гузинайики метавонад ин имтиёзотро ба хаммайи муслимин бирасонад,ва хаммаи муслиминро машмули замонати аллох қарор дихад, дастёби мужаддад ба қудрати хукумати исломий ала минхажин нубавват аст. То замоники кулли муслимин дубора ба ин хаққи аз даст рафташон нарасиданд,тасаллути душманон бар онхо, ривожи фақр ва гурснагий ва густариши саргардоний амри табиий хохад буд.
Дар ин сурат, возих ва ровшан астки бисёри аз азобхо, офатхо ва беморихойи ижтимоий ва фардийки вужуд доранд, билижбор ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри он ва уммати вохида ва жамоати вохидайи он ва ижмоъи вохиди он ба вужуд меоянд. Дар инжо жойгузинийи шохигари ба жойи хилафату ала минхажин нубувват сарчишма, манбаъ ва ширфалакайи тўлиди хазорон олудагий ва беморихойи новзухур ва тоза пейдо шуда дар миёни муслимин шудки танхо бо хушик кардани ин сарчишма, манбаъ ва иллат, ва танхо бо бастани ин ширфалакайи аслий метавон аз ин олудагийхо ва маълулхо нажот пейдо кард.
Еки аз хатарноктарин ин беморийхо ва маълулхоки ба далили инхидоми уммати вохид ва ижмоъи вохид ба вужуд омад, тўлиди мазохиб ва тафарруқи хосили аз он аст, ва то жомеъа аз тариқи шўройи улил амр дубора ба уммат вохид ва жамоати вохиди хоста шуда дар шариат ва ижмоъи вохиди он барнагардад вужуди ин беморийхо хатмий ва ижтиноб нопазир аст, ва хеч кудом аз ин мазохиб ва тафосири мухталиф “ махак” ва “хужжат” барои ташхиси хуб ё бад будани соири мазохиб ва тафосири мухолифишон намешаванд, ва хеч кудом наметавонанд ва шойистагийи онро надорандки ба танхойи нақши уммати вохид ва шўройи улил амри вохидро бози кунанд, шўройики бо ижмоъи вохиди худ нақши қозиро бар ухда дорад. Танхо касики метавонад ва салохият ва шойистагий дорад дар жойгохи қози бинишинад шўройи улил амр ва уммат астки аз шўройи улил амр ба вужуд омадеки ин қози ек раъйро ба унвони ижмоъи вохид бар хамма ироя медихад.
Дар ин сурат, ровшан аст еки аз беморийхойики баъди аз инхидоми хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохиди он ба вужуд омад, пейдоиши ижтиходот ва таъвилоти мухталифи фардий, гурухий ва мазхабий ба жойи ижмоъи вохиди шўро, ва тафарруқи ошкори астки мо қарнхост шохиди он хастем.
Холо,еки аз офатхойи ин ижтиходот ва таъвилоти фардий, пейдойиши чизхойи жадиди ба номи дин будаки дар дини ислом вужуд надошта,яъни собиқайи қаблий надоштаки,ба ин чизхойи тоза тўлид шуда дар дин, ба ин чизхойи тоза тўлид шуда “ бидъат” мегуянд.
[1] “бидъат”яъни чизи жадид ва тозаики қаблан вужуд надошта,масалан аллох таоло мефармояд:
: بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)،
Новофарин ва ба вужуд оварандайи осмонхо ва замин, бидуни модел ва намуна ва собиқайи қабли. Ё аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
: قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)،
Бигу:ман аз миёни пайғамбарон новзухур ва бесобиқа нестам. Яъни қабли аз ман хам касони будандки онхо хам китоб, мўъжизот ва шариати хосси худишонро доштанд.
“бидъат” [2] аз лахози шаръий,яъни ба вужуд овардани равиши новин дар масоили динийки равиши аслийи он дар дин хаст, ва ин чизики тоза ба вужуд омада ба ин шикл дар қонуни шариати аллох вужуд надорад, балки ин чизи тоза тўлид шуда шабихи хамон аслийи астки дар қонуни шариати аллох вужуд дорад, дар воқеъ жинси тақаллубий астки шабихи жинси аслий буда ва мехохад хамон кориро анжом дихадки жинси аслий, онро анжом медихад ва жойи жинси аслийро бигирад. [3] ин бидъат аст аз лахози шаръий, мисли низоми шохигарики пас аз Хасан бин Али розиаллоху анхума жойгузини хилафатун ала минхажин нубувват шуд. Аллох таоло хукумати шўроийро ба расмият шинохта, аммо ба жойи он, хукумати фардий ва истибдодийи мурисийро гузоштанд. Чизики дар қонуни шариати аллох вужуд надорад ва бархилофи қонуни шариати аллох хам хаст.
(идома дорад……..)
[1]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳
[2]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳
[3]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳