Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(4- қисмат)
Шумо тасаввур кунидки дар корхонайи ек жорубарқий бо ек морки мушаххас тўлид мешавадки кори мушаххаси дорад, холо чинийхо хамон жинсро бо хамон морк, ва барои хамон кор, жаълийи онро тўлид мекунандки хеч иртиботи ба жинси аслий ва корхонайи аслий надорад, танхо шабихи он жинси аслий аст ва барои хамин кор хам тўлид шуда, ва мехохад дар миёни мардум жойгузини хамон жинси аслий шавад.
Холо, умури хастанд мисли: хилафатун ала минхажин нубувватки дар корхонайи қонуни шариати аллох барои расидан ба хадафи тўлид шуданд, каси меояд мушобихи хамонро мисли шохигарий барои расидан ба хамон хадафи диний ба кор мегирад, дар холики рабти ба қонуни шариати аллох надорад. Ин чизи тоза тўлид шудаки ба ин шикли он хеч собиқайи дар дин надорад ба он “ бидъат” мегуянд. Шохигарий ва истибдоди фардий хеч собиқайи дар қонуни шариати аллох надорад. Холо, агар каси руйи ин чизи тоза ба вужуд омада мондагор шуд, ва пешаш хамин шуд, ба у мегуянд ахли бидъат. Яъни ахли ин кор, читури мегуянд ахли суннат ё ахли байт.
Пейравий кардан аз чанин роххойи тақаллубий ва мондагор шудани бар ин роххойи тақаллубий, қатъан боиси тафарруқ ва садама задан ба жинси аслий ва хатто масраф кунандайи ин ажноси тақаллубий мешавад,хар чандки тўлид кунандагони чанин ажноси тақаллубий мумкин аст судхойи дунёвий бибаранд ; аммо , дар хар холати масраф кунандаки жинси тақаллубийро ба қиймати жинси аслий ба у қолиб карданд садама мебинад ва зарар мекунад. Барои хамин астки аллох таоло ба сирохат мефармояд:
«وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)
Ва бегумон ин рох, рохи мустақими ман аст, аз он пейравий кунид ва аз роххойи ( ботил) пейравий накунидки шуморо аз рохи аллох мутафарриқ ва пароканда мекунад, инхо чизхойи астки аллох шуморо бидон тўвсия мекунад то пархезкор шавид.
Ровшан ва ошкор аст замоники ингуна чанд дастагий ва тафарруқ ба вужуд меояд ташхиси жинси аслий аз тақаллубий фақат аз ухдайи мутахассисини бармеоядки теъдодишон ба нисбати масраф кунандахойи чанин ажноси бисёр ножиз ва кам аст, ин мутахассисини содиқ ва омил агар мисли Хасан ва Хусайн ва онхамма сахоби дар холати изтирор қарор нагирифта бошандки мажбур ба истефода аз ин жинси бадалий ва тақаллубий шаванд, ба рохати мисли имоми Ханафий, Жаъфари Содиқ, Молик, Шофеъий, Ханбал ва ғейрих аз ин хокимият ва жинси тақаллубий дури мекунанд; аммо ,умуми масраф кунандахо дар чанин холати дучори саргардоний мешаванд ва намедонанд бо инхамма шабохатики ин ду жинс бо хам доранд кудом еки аз онхо аслий ва кудом еки тақаллубий аст.
Инжостки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хутбаш мефармояд:
«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»،
Ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий, ва хар гумрохий дар оташ аст. [1] Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки фармуда:
«مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»
Хар каси дар ин амри мо ( дини ислом) чизики аз он набошадро ба вужуд овард, он чиз мардуд аст” [2] холо, мухим нест ин чизи мардуд ё ин бидъати мардуд:
-Аз назари ақидатий ва назарий аст,мисли алқадария, жабрия, хавориж, мўътазила, муржиъа, ихвониш шаётини феълий ( шохайи инхирофий ва фосид шудайи жараёни ихвонил муслимин) ва ё дастахойи аз уламойи наждийки еки ду се қарни ахир, монанди : бардошти иштибохи наждийхо аз каламайи мушрикин ва ё тўлиди истелохот ва усул ва фуруъи тозайи ғейри шаръий ва ……..
-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, қовли ва гуфтори аст, масалан : гуфта шавад хукумат агар демокрасий бошад бехтар аз хукумати исломий аст ё истемоли каламайи мушрикин барои соири куффор ё хатто барои муслимин.
-Ё ин чизи мардуд ва рад шуда, амалий бошад, масалан жойгузин кардани низоми шохигарий ба жойи хилафату ала минхажин нубувватки манбаъ ва сарчишмайи хазорон олудагийи ризтар шуда, ё мисли изофа кардан ё кам кардан аз намозхо, ё хузур дар ахзоби секуляр ,ё хузур дар ахзоби олудайики секуляризм ва исломро бо хам махлут карданд ва маъжуни жадиди тўлид карданд.
-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, таркий ( тарки чизи ё кори) бошад, мисли: тарки халафату ала минхажин нубувват ва дил бастан ба низоми шохигарий, ё доман задан ба ширки тафарруқ бо тарк ва кинорагири аз “ се абзор “ ва умматики аз тариқи ин “ се абзор” ба вужуд омада, ё тарки жиход, намоз , руза ва соири ибодот.
(идома дорад………)
[1]– صحیح مسلم
[2]– صحیح مسلم
