درسهای مقدماتی/درس ششم: چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله
(70- قسمت)
مساله ی اشتباه دیگری که عده ای درآن افتاده اند این است که خیال می کنند هر کسی با آنها بجنگد حتما کافر یا مرتد یا خوارج و صحوات و مزدوراست. در حالی که اینطوری نیست، و ممکن است به دلایل دیگری چون بغی با شما وارد جنگ شده باشد، یا اجتهاد غلطی کرده باشد، و به خاطر ایمان و اسلام با شما نجنگد، در هر صورت این جنگش باعث نمی شود صفت ایمان و اسلام را از او بگیرید: وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9) هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید .
در هر صورت روش شرعی تعامل و برخورد با اهل قبله هم یکی دیگر از پیش زمینه ها و مقدمات ضروری وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی است که باید مثل بقیه ی پیش زمینه ها و مقدمات توسط مجاهدین فرقه ی ناجیه رعایت بشود.
یکی دیگر از پیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی «اراده ی شورائی» است . «اراده ی شورایی» به معنی قبول و پذیرش تنوع آراء، برداشت ها و تفاسیر درون شوراو تسلیم رای واحد شورا شدن است.
یعنی شورای مسلمین باید قبول کند که در درون اعضای شورا اختلاف نظر و تنوع برداشت ها، متناسب با علم نسبی و پیشرفت های فکری انسان ها برای پیشرفت و ترقی مداوم و پیوسته، وجود دارد و زمانی که شورا هم با اجماع واحداش رای خودش را صادر کرد اعضاء باید بپذیرند که باید تابع رای واحد شورا از کانال رهبریت و امیر باشند هر چند که مخالف رای آن ها باشد. تنها در پیش گرفتن این روش جهادی و مبارزاتی است که از دو بیماری حذف گرایی کور و انحصار گرایی جاهلانه، و در نهایت تفرقه و انهدامِ وحدتِ هدفمندِ اهل قبله جلوگیری می کند. تسلیم «اراده ی شورایی» شدن یعنی ضمانت یکی از پیش شرطها و پیش نیازهای وحدت اگاهانه هدفمند و حرکتی .
در درس گذشته مان در مورد دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان عرض کردیم که الله تعالی در مورد دشمنانی که آشکاراند و می شناسیمشان و آن هایی که پنهان اند و نمی شناسیمشان امر می کند: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) برای (جهاد با) آنان تا آنجا که میتوانید نیرو، قوت واسبهای ورزیده آماده سازید، تا با آن دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را نیز به هراس اندازید که ایشان را نمیشناسید و خدا آنان را میشناسد .
در درس شناسائی منافقین و سکولار زده ها عرض کردیم که عامل «قدرت» نقش کلیدی و اساسی را در برخورد با این کفار پنهان داخلی که ما نمی شناسیمشان و تنها الله آن ها را می شناسد بازی می کند، حالا الله تعالی آشکارا و واضح بیان می کند که آن چیزی که کفار آشکار را کنترل و مدیریت می کند و در برابر کفار آشکار هم حکم بازدارندگی اصلی را دارد باز«قدرت» است، و امر می کند تا آنجایی که می توانیم خودمان را به آماده کردن و تهیه کردن این «قدرت» مشغول کنیم تا با این «قدرت» هم دشمنان آشکار و شناخته شده را بترسانیم و هم دشمنان ناشناخته و پنهان را که تنها الله آن ها را می شناسد .
اما چه «قدرت» است که اینان را می ترساند؟ قدرت علمی است؟ قدرت فرهنگی است؟ قدرت اقتصادی است؟ یا …؟ اجازه بدهید رسول الله صلی الله علیه وسلم جواب بدهد: رسول الله صلی الله علیه وسلم برای اینکه عده ای الرویبضه و علمای سوء نیایند معنی قوت و نیروی خواسته شده در آیه را به چیزهای دیگری تفسیر و تأویل کنند می فرماید: “أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ[1]آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است. آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است، آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است .
در این صورت تنها دشمنان آشکار و پنهان الله و خودمان را تنها با قدرت اسلحه می شود ترساند، خوب،این دشمنی که روبروی ماست یک شخص است تا با قدرت شخصی آن را بترسانیم؟ آیا جماعت و گروه خاصی است که با قدرت گروه و جماعتی خاص آن را بترسانیم ؟ یا حکومت است؟ اگر حکومت نیست بلکه حکومتها هستند تنها و تنها با قدرت حکومتی است که می شود آن را ترساند نه با قدرت یک فرد مسلح یا گروه مسلحی .
راه رسیدن به این قدرت حکومتی هم از اتحاد و وحدت برای تشکیل حلف الفضول شهری و روستائی و محله ای شروع می شود تا به جماعت می رسد و تا به شورای مجاهدین می رسد و تا در نهایت به قدرت حکومتی اسلامی می رسد. هدف این است که تنها با این قدرت حکومتی است که می شود در برابر قدرت حکومتی دشمنان الله و خودمان و حتی قدرت منافقین و سکولار زده ها و آشوب طلبان مسلمان نامتعادل و نامیزان داخلی ایستاد.
(ادامه دارد…….)
[1]رواه مسلم