Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(6- қисмат)
Ё медонад ва яқин дорадки замони аз бейн бурдани фалон мункар ё бидъат пас аз ташкили хукумати исломий ва касби қудрати лозима аст, аммо таъжил мекунад ва қасд дорад қабли аз замони худиш онро аз бейн бибарад ва ингуна бо аслики дар шариат вужуд дорад аз назари замон мухолифат мекунад.
Ё медонад ва яқин дорадки андозайи закот дар ислом чиқадар аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар андоза бо асли он дар шариат мухолифат мекунад.
Ё мумкин аст огохона ва бидуни узри шаръий дар жинс бо аслийки дар шариат вужуд дорад мухолифат кунад. Масалан бояд ек хайвони чохорпоро қурбоний кунад аммо, ек мурғро қурбоний мекунад.
Ё хатто мумкин аст бидонад ва яқин дошта бошадки набояд аллохро ба махлуқотиш ташбех кунад ва аллохро бо маъшуқ ва ғейрих васф кунад, ё набояд махлуқийро бо сифоти аллохки мухтасси аллох хастанд васф намояд, ё набояд сифот ва вижагихойи хосси рахбар еки аз се абзор мисли самъ ва тоатро ба рахбари ек хизб ва созмони кучак ё хатто бузург хам бошад бидихад ва ин рахбари кучак, ек созмон ё хизби кучакро бо ин сифоти рахбари еки аз се абзор тўвсиф кунад, медонадки набояд ин корро анжом дихад аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар “ васф” бо асли он мухолифат мекунад.
Сифоти самъ ва тоат аз гурухи кучак ба бузургтар дода мешавад. Аз бузургтар ба шўройи гуруххо дода мешавад ва дигар мутаъаллиқ ба ин пойинихо нест. Аз шўройи жамоатхойи мухталиф,мажлиси шўро ба хукумати бадили изтирорий дода мешавад дигар марбут ба шўройи мужохидин нест дар жойики хукумати бадили изтирорий вужуд дорад. Дар замоники халафату ала минхажин нубувват вужуд дорад дигар самъ ва тоат мутаъаллиқ ба хукумати бадили изтирорий нест. Ин сифот марбут ба болотар аз худиш мебошад. Аммо ин шахс ин сифот самъ ва таотро ба пойинтар аз худиш медихад. Ва ба ин шикл дар васф бо асли он мухолифат мекунад.
Дар тамоми ин маворид, ин ахли бидъат, ин ахли фисқ мусалмон хастанд, мусалмон, инхо мусалмон хастанд. Ва бояд хуқуқи исломийшон риоят шавад, ин фисқики ин шахси мусалмон ба он олуда шуда мунофийи камоли иймон аст, ва дар иймониш нуқс ба вужуд меоварад аммо, уро аз дин хориж намекунад. Нихоятиш ин астки агар жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуданд бояд аз онхо “ хазар” шавад. Дар ин сурат хам, боз жузви муслимин ба хисоб меоянд, ва мегуем ин шахс дучори бидъатул муфассақа шуда, ва фақат ба ин шахс метавонем бигуем ек мусалмони ноқисул иймон астки фосиқ мебошад.
Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Валид бин Уқбаро барои жамъ кардани садақоти бани Мусталиқ мефристод ва ин шахс нарасида ба онхо бармегардад ва ба дуруғ ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хабар медихадки бани Мусталиқ закот биде нестанд ва хатто эхтимоли риддайи онхоро медихадки омодайи жанг бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастанд, ин шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри ва изтирорий, ба жойи рост, дуруғ тахвили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам медихад ва медонадки дуруғро ба жойи рост истефода карда аст. Аллох таоло дар мовриди чанин мусалмонони мефармояд:
:«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ (حجرات/6)،
Эй касоники иймон овардаид! Агар шахси фосиқи хабариро ба шумо расонид дарборайи он тахқиқ кунид,ровшангарий кунид, мабодо ба гурухи – бидуни огохий – осиб бирасонид, ва аз кардайи худ пушаймон шавид.
Дар тамоми ин маворид, возих ва ошкор астки шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри худишро тобеъи бовархо, ақоид ва рафторхойи тоза ва бесобиқайи дар дин кардаки хеч далили шаръий ё таъвили аз қонуни шариати аллох дар қуръон ва суннати сахих,ё изтирор ва узри барои он вужуд надорад ; балки ек чизи тақаллубий ва жаълийро жойгузини асл карда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
: مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1]
Хеч қовми дар дин бидъатиро ба вужуд намеоварад магар ба андозайи он, суннат бардошта мешавад,тамассук ва пойбанд будан ба суннат бехтар аз ижоди бидъат аст.
Холо ин банда худо, хам рост жилови дастиш гузошта шуда хам дуруғ, хам пули аслий жилови дастиш хаст хам пули тақаллубий ва жаълий, аммо ба мейли худиш тақаллубийро интихоб мекунад, ва хатто мехохад ба далили жахли мардум ин искиноси тақаллубий ба жойи искиноси аслий ба мардум қолиб кунад. Мушаххас аст, ин шахс мужрим аст, ва бояд ба андозайи журмиш мужозот шавад.
(идома дорад……..)
[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين
