
Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(7- қисмат)
Барои инки чанин журмхойи дар шариати аллох анжом нашавад ва чанин дуруғхо ва ажнос ва искиносхойи тақаллубий дар баробари асли он ба мардум қолиб нашавад, аллох таоло ирояйи чанин ажноси тақаллубий дар баробари жинси аслийки худиш ба бандахоиш ироя додаро новъи қонунгузорий, ва тўлиди шаръий дар баробари шаръи худиш медонад, ва бо лахни тахдидомиз мефармояд:
«أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)،
Шояд онон шуракоъ ва маъбудхойи дорандки барои ишон ахкоми динийро падид овардандки худо бидон ижоза надода аст?
Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда:
:«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.[1]
Ва ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат ; ва “ тамоми” бидъатхо гумрохий аст ва натижайи “ тамоми” гумрохийхо оташи жаханнам аст.
Яъни анжом додани “тамоми “ бидъатхо боиси саргардоний ва гунох аст
(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)
ва натижайи тамоми ин гумрохийхо хам оташи жаханнам аст. Яъни анжом додани “ тамоми “ ин бидъатхо, чун “ куллу” омадеки боиси саргардоний ва гунох аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро ба тури ом баён намуда ва ба чизи онро тахассус накарда, ва фармуда “ тамоми “ бидъатхо гумрохий аст
(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)،
Онхам саргардоний,гумрохий ва гунохи хатарнокики боиси азоби инсон ба василайи оташи жаханнам мешавад :
: كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам возих ва ошкоро баён мекунад ва хукм содир менамоядки “ тамоми “ бидъатхо сабаби гумрохий, номуносиб ва ғейри шаръий хастанд, ва ахли бидъат дар охират ахли оташанд ; холо, касоники бидъатул мукаффара ё муғаллазаро анжом доданд хамиша дар оташ мемонанд ва мусалмони фосиқ хам ба андозайи журмишки анжом дода бояд мужозот шавад. Чун, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».[2]
Хар чизики аллох шуморо ба он амр карда аст, ман хам шуморо ба он дастур додам, ва аз хар чизики аллох таоло шуморо нахий карда , ман хам шуморо аз он нахий кардам;
؛ وَلَا تَرَكْتُ
Аз чизики аллох шуморо аз он нахий кардаро рахо накардам хаммаро ба шумо гуфтам.
Холо, дар ин маворидики аллох таоло аз тариқи росулиш муслиминро ба он амр ва нахий карда, агар шахси огохона ва ба мейли худиш ва бидуни узр ва изтирорий,чизи жадидийро жойгузини он кунад шахси фосиқи астки кориш дар хар сурати, рад аст:
«مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]
Хар каси чизиро дар дини мо ижод кунадки жузви он нест, мардуд аст ва аз у пазирофта намешавад. Чун амалиро анжом додаки мутобиқи қонуни шариати аллох нест ва мардуд мебошад:
:«مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]
Хар каси кори кунадки мутобиқи дин ва суннати мо набошад, мардуд аст. Чанин шахси фосиқики дар кори мужримонаш тадовум дорад, ва ба ин кориш идома медихад, ва ахли ин барномахо шуда, то замоники ин кори мужримонашро тарк накарда тўвбайи у дар он мовридики дохили он аст ва ахли он аст, дар он мўврид хам пазирофта намешавад:
:«إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَبِدْعَتَهُ»[5]
Магар инки бидъати худро рахо кунад худованд тўвбайи хеч бидъатгузориро намепазирад.
(идома дорад……..)
[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴
[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)
[3]– متفق علیه
[4]– مسلم
[5]– طبرانی و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/ الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)