Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(8- қисмат)
Оддий хам хастки то журмишро тарк накарда тўвбайи у хам қабул намешавад. Шахс хар руз ба хотири танаффур аз фалон мазхаб ё фалон қовми ахли қибла, хаммайи онхоро такфир мекунад ва онхоро муртад медонад дар холики, медонадки уро аз он чохор филтер нагузаронда ва такфир ва муртад донистани у иштибох аст, ва медонад аллох таоло хам фармудаки:
:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)،
Эй мўъминон! Бар адойи вожиботи худо мувозибат дошта бошид ва аз руйи адолат ва додгари гувохи дихид, ( ту шохиди медихики у муртад аст, ин мушрик аст) ва душманийи бо қовми шуморо накашонадки адолат ва додгари накунид, адолат кунидки адолат ба пархезгорий наздиктар аст. Аз худо битарсидки , худо аз хар он чизи астки анжом медихид огох аст.
Хуб,холо ин шахс медонадки дар муртад донистани фалон қовм ва мазхаб, масири шаръийро сахих нарафта, ва аз адолат дур шуда, ва фақат бар асоси кинаш аз он хастки бо онхо мегуяд муртад аммо, ба ин журмиш идома медихад, ё медонадки аллох таоло дар қуръон, мушрикинро чи касони медонад аммо, ин шахс ба мейли худиш ё тақлиди куркурона аз раъйи иштибохи еки аз уламойи нажд ё олими дигарики у ижтиход карда ва ин шахс медонад ин ижтиход иштибох аст ва ин шахс медонад ва яқин дорадки аллох таоло дар қуръон мушрикинро чи касони медонад аммо, ба мейли худиш фалон гурух ё мазхабики аз он мутанаффир астро жузви мушрикин хисоб мекунад. Дар холики, аллох онхоро жузви мушрикин ва машмули хукми мушрикин қарор надода аст. Ё шахси медонад ва яқин дорадки нушиданихойи маст кунандахо ва зино ва дуздий дар каломи аллох харом хастанд аммо, ба мейли худиш ва бархилофи қонуни шариати аллох дар гунох меофтад ва ба ин журми худ идома медихад,хар чандки хад хам руйи у ижро шавад аммо, боз хам идома медихад.
Ба ингуна ашхос мегуянд ахли ин кор шуданд,ва то замоники ахли ин кор ва ин кора хастанд тўвбайи онхо дар мовриди ин журмишон қабул намешавад. То замоники даст аз такфири нобажойи муслимин бардорад тўвбаш дар замина қабул намешавад, то замоники даст аз машрубхўри барнадорад ва хазорон бор бигуяд аз машрубхўри тўвба кардам тўвбаш дар замина қабул намешавад, аввал бояд кори мужримонашро тарк кунад баъдан тўвбаш дар он замина пазирофта мешавад ва то замоники дар хийни анжоми ин журм аст тўвбаш дар ин замина ва дар ин журм пазирофта намешавад.
Илова бар ин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди чанин мужримини ва хатто касоники онхоро барои идомайи ин бидъат ва журмишон панох медиханд ва ба онхо кўмак мекунанд, мефармояд:
:«مَن احدَثَ فِیهَا او آوی مُحدثا فَعَلَیه لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ و النَّاسِ اجْمَعِینَ»،.[1]
Хар каси дар он бидъати бигузорад ё бидъатгузорониро панох дихад, лаънати худо ва фариштагон ва хаммайи мардум бар у бод.
Дар ин сурат, ба қовли имоми Молик рохимахуллох хар касики иддао кунад дар ислом бидъати хуб вужуд дорад, қатъан иддао кардаки Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам дар рисолати худ хиёнат карда аст, [2] ва ба ин оя истидлол мекунадки мефармояд:
«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإسْلامَ دِينًا»(مائده/3)،
Имруз дини шуморо бароитон комил кардам ва неъмати худро бар шумо такмил намудам, ва исломро ба унвони дин барои шумо интихоб кардам. Ва имоми Молик идома медихад:” пас, хар ончи дар он замон, дин набуда имруз хам дин нест».[3]
Илова бар ин, ислом таркиби бейни ислом ва ғейри исломро намепазирад:
«أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ» (زمر/3)،
Ба хамин далил, дини ислом намепазирад каси ба истелох бейни қонуни шариати аллох ва ахли бидъат васотат кунад, ё бихохад ба номи миёнару будан, мўътадил будан ва обаки будан ва ғейрих бейни ин ду харакат кунад, ва рохи васатиро ба вужуд биёварад.
(идома дорад………)
[1]– بخاری و مسلم و دیگران آن را روایت کردهاند و حدیث متواتر و عام است؛ فتح الباری، ج ۱۳، ص ۲۸۱
[2]– نَقَلَ ذَلِكَ الْعَلَّامَةُ الشَّاطِبِيُّ فِي عِدَّةِ مَوَاضِعَ مِنْ كِتَابِ الِاعْتِصَامِ، ص 167، ج 1و 198، ج 2
[3]– الاعتصام ـ للشاطبى، ج 1، ص 49؛الإحكام في أصول الأحكام لابن حزم الأندلسي، ج 6، ص 791