Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(9- қисмат)
Шахс ё бояд ба сирохат ва ошкора бо қонуни шариати аллох ва рост бошад, ё бо ахли фисқ ва бидъат ва дуруғ. Мо дар шариат чизи ба номи рост- дуруғ надорем,ё рост аст ва ё дуруғ. Харакати бейни рост ва дуруғ ва хақ ва ботил, айни нифоқ аст. Барои хамин, замоники ба имоми Авзоъий рохимахуллох гуфтанд каси мехохад бейни ахли суннат ва ахли бидъат васотат кунад гуфт: “ аз у хазар кунид”. Медонем хазар хам мутасси душманони дохилий ё хамон мунофиқин ва секулярзадахостки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:
«هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ» (منافقون/4)
Онон душман хастанд ва аз ишон бархазар бош. Худо онхоро бикушад! Чигуна ( аз хақ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегардонад?!)
Ин дин, такмил шуда ва ниёзи ба изофа кардан надорад ва барои тамоми башарият то рузи қиёмат кофий ва муносиб аст, чун пайғамбар хам хотамул анбиё ва барои хаммайи мардум то рузи қиёмат аст,ва ин қонуниш хам та рузи қиёмат барои хамма муносиб ва такмил аст,ва ниёзи ба қонуни дигар ё барномайи дигар нест,ва хар каси “ огохона ва бидуни узри шаръий” дар рохи бидъат қадам бигузорад дар воқеъ, бидъатро дар он моврид, ба жойи аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам пешвойи худиш қарор дода,ва қонуни шариати аллох ва дастури аллох ва росулишро кинор гузошта,ва қонун ва дастури бидъий ва тозаийро жойи он қарор дода ва ин журми астки аллох таоло харгиз онро намебахшад ва ба андозайи журмики шахс муртакиб шуда уро мужозот мекунад.
Аммо, дар “вазъи мовжуд” ва мутаносиб бо авлавиятхо ва ниёзхойи рузи муслимин, ғейри аз даъвати бо басират ва хейр расоний ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба муслимин, машғул кардани худ ба андоза ва даражайи иймони муслимини ноқисул иймони фосиқ, ва талош барои пейдо кардани хатохо ва иштибохоти ахли бидъат жихати исбот кардани жаханнамий будан ё мезони фуру рафтани онхо дар оташ ин бародарон ва хохарони ситамдида, бештар шабихи кори инсонхойи бемор ва ё душманони тафрақа андоз ва уламойи суъ вар рувайбиза аст то касики буйи аз
«أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ»
Ва дарки вазъи мовжуди муслимин ва увлавиятхойи феълийи муслимин бурда бошад.
Ин ахли бидъат, дар хар сурати жузви жомеъайи муслимин хастанд ва мо вазоифи нисбат ба онхо дорем,чизики бисёри аз бародарон ва хохарони мо онро фаромуш карданд. Бузургтарин вазифайи феълийи мо барои нобуд кардани тамоми бидъатхо ва мафосиди рафторий ва амалий талош жихати ташкили уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи шўройи улил амри астки фақат ва фақат ба василайи он “ се абзор” ба вужуд меояд.
Ин вазифайи асосий мост, ин вазифайи асосий мо ва увлавияти асосий мост, увлавиятики агар анжом шавад хазорон олудагийи дигар аз бейн меравад, хамчунонки бо аз бейн рафтани хилафату ала минхажин нубувват хазорон олудагий ба муслимин изофа шуд ва бо аз бейн рафтани хукумати бадили изтирорийи исломий дар сарзаминхойи олудагийхо бештар шуда ва бо аз бейн рафтани мажлиси вохиди шўройи исломий олудагийхо боз хам бештар ва бештар шуда аст.
Жихати аз бейн бурдани ин олудагийхо, алъон вазифайи асосий ва увлавияти асосий ташкил додани еки аз ин “ се абзор” аст. Ташкил додани уммати вохид ва шўройи улил амри вохиди астки бо ижмоъи вохиди худ, нақши қозиро ийфо мекунад ва хукми он хукми нахоий аст, ижмоъи он хукми нахоий аст ва бо ин ижмоъи вохиди худ жамоати вохидиро ба вужуд меоварад ва ин хамма умматхойи мутафарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам аз бейн мераванд.
Акнун,вазифайи асосий хамин аст на машғул кардани худимон ба андозайи иймони мусалмони ноқисул иймон фосиқки бибинем андозайи иймони у чиқадар аст, ё машғул кардан ба инки даражаш чиқадар аст ё инки худимонро машғул кунемки ин шахси жаханнамий аст ва вориди жаханнам шавад ин қадар дар жаханнам фуру меравад. Ин кори ек дуст нест чи расид ба ек бародар.
(идома дорад……..)