Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(21-қисмат)
Масалан Зубайри жавон дар хабаша аз инки сипохи кофари Нажжоший пийруз мешавад аз бас хушхол астки аз дур пираханишро дармеоварад ва ба нишонайи пирузий тикониш медихад. Аммо хамин иттифоқ барои ек бачча асбоби шодий намешавад ва аслан даркиш намекунад ва наметавонад шодиш кунад.
Ба сурати ризтар хатто хийли аз шеърхо ва ба гуфтайи шумо таронахо ва ба гуфтайи мо гуронийхо хам хастандки мумкин аст барои ек новжувон ё жавон шодисоз бошанд, аммо барои ек бузургсол на. Ё билакс ек бузургсол аз ашъор ва гуронийхо ва таронахойи шодий ба у даст бидихад, аммо ек новжавон в жавон на. Дар мовриди бозихо ва соири саргармихо хам боз тафкики синни афрод лозим ва зарурий аст. Ин еки аз он нукоти астки қарнхо тамаддуни исломийи мо фархангий ва находинаш карда аст, ва лозим аст дубора мисли соири маворид мовриди таважжух ва диққат қарор бигирад. нуктайи мухиммики дар ин тафкик бар асоси син риоят мешавад ва лозим аст ба он ишора бишавад,” хифз ва эхтиром гузоштан ба иззати нафс” астки еки аз асосийтарин авомили шодий ва еки аз мухимтарин пуштибоний кунандахойи шодий астки жузви жудонашуданий ва тафкик нопазири шодий ба шумор меравад.
- Тафовути дигарики лозим аст дар гуна маворид ба он таважжух ва диққат бишавад жинсияти афрод аст,
Бидуни шак бо дар назар гирифтани муштаракот – мисли хийли аз маворид – ихтилофоти миёни духтар ва писар ва зан ва мард вужуд дорад. Авомили ижоди шодий хам дар мавориди дар мардон ва занон бо хам мутафовут аст. Чизхойи зиёдий хастандки писар баччахоро шод мекунад аммо барои духтархо жаззобияти надоранд. Бар аксиш хам содиқ аст, хийли чизхо хастандки ек духтар баччаро шод мекунад аммо барои писар баччахо аслан жаззобияти надорад. Дар синини боло хам мавориди интури зиёдандки , мумкин аст ек мардро хушхол кунад аммо ек занро на, ё мумкин аст мавориди бошандки ек занро шод кунад аммо барои ек мард жаззобияти надошта бошад.
- Ихтилофи дигарики лозим атс ба он таважжух вижа шавад авомили зист мухитий аст. Мисли : мовқеияти жуғрофиёий ва об ва хавоий астки шароити фарханги мухталифиро барои расидан ба баъзи аз шодийхо ба вужуд оварда астки дар қолиби “ урфи” он мантақа ва мардум таъриф мешавад, ва мумкин аст қовмиятхойи мухталиф равишхойи мухталифи дошта бошандки, мутаносиби бо шароити жуғрофиёий ва об ва хавоий ва минтақаийи онхост.
Ин урфхо то замоники муғойироти бо қонуни шариати аллох надошта бошанд қобили эхтиром ва мовриди пазириш хастанд ва каси наметавонад урфи ек мантақайи жуғрофиёийи хоссиро бар мантақайи дигари, ё моли ек қабила ва забонро бар дигар қабоил ва забонхо тахмил кунад.
“ Шодийи ғейри шаръий ва манфий ё шодийи нобажо”
Дидемки арзахойи шод шудан барои умуми муслимин бисёр зиёданд ва ба теъдод тамоми ибодатхо хастанд, яъни шахси мусалмон метавонад ба теъдоди садхо оя, ва хазорон хадис, ва хазорон урфи мовриди таъйиди қонуни шариати аллох барои худиш шодий тўлид кунад. Аллох таоло ба унвони ек пеш ниёз
«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»
ро ба унвони ек бастари муносиб барои рушд ва давоми ин шодийхо маърифий мекунад. Аз бейн бурдани фақр ва овардани рифох ва аз бейн бурдани тарс ва ноамний ва овардани амният.
Яъни шахс замоники “ ба андозайи шаръийи он” мушкилоти иқтисодий ва маъишатий надошт ва дар заминайи диниш ва жониш ва номусиш ва ақлиш ва обруйиш ва молиш ва соири заруратхойи хаётияш амният дошт онвақт дарвозайи боз мешавад барои тамоми чизхойики инсонро дар дунё шод мекунад. Шахси мусалмон дар чанин фазойи метавонад
«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ»
ро ба бехтарин шевайи мумкин ва ба сурати комилиш анжом бидихад, ва ибодат хам яъни амал кардан ба тамоми ончи аллох таоло нозил карда ва ба он рози аст.
Холо дар заминайи шодий нигох мекунемки аллох таоло чи чизхойиро мужоз дониста аст мо хам онхоро анжом медихем ва ба онхо мегуем “ шодийсоз ва ё хатто шодий афзо”, дар баробар, хар амалироки мухолифи қонуни шариати аллох ва адами ризояти аллох бошад ба он мегуем” шодийсуз ё шодий зада” хатто новъи шодийи зохирий хам тўлид кунанд, чиро? Чун барои қалбки жойи шодий аст зарар доранд, ва уро мариз мекунанд, ва дар воқеъ хонаро месузонанд, холо хар шодийи жаълийки ба хона садама бизанад ва олудаш кунад ё бисузонадиш мегуем ғейри шаръий ва номашруъ аст. Дар ин сурат шодий хам машруъиш хаст хам номашруъ ва мухаррибиш.
(идома дорад……..)
