Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(54- қисмат)
Замоники амр мешавад:
« فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ»،
Агар шахс дар ин масири жамоат харакат накунад дар воқеъ дар масири азоб харакат карда
«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ»
Дурий аз жамоат ва героиши ба тафарруқ яъни муомала кардани мусибат бо шодий, ва нобуд кардани шодийки аллох таоло онро хаққи табиийи мўъминин дониста аст.
Замоники муслимин интури бо хариди тафарруқ ва хушхолийи нопасанд, нобажо ва манфий нисбат ба ин тафарруқики доранд дилхуш шуданд, ва ба ончи худишон дар хизб ва гурух ва мазхаб ва фирқайи худишон доранд дил баста ва рози шуданд, ва аз се абзор дурий карданд бояд мунтазири инхамма фажойеъи бошандки қарнхост бар сари муслимин меояд ва дигар хаққи гила кардан, дод ва фиғон ва таъажжуб надоранд. Инхо аз собиқунал аввалуни жанги ухуд азизтар нестандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам рахбариятишонро мекард, хар чи мекоранд бояд мунтазири бардошти хамон махсул хам бошанд.
Аллох таоло танхо хукумати шўройи ала минхажин нубувватро ба расмият мешносадки дар он шўройи улил амр бо ижмоъи вохидиш уммати вохид ва жамоати вохидиро ба вужуд меоварад,ва ин,бузургтарин неъмати дунёвий астки муслимин ба он даст пейдо мекунанд, аммо замоники хукумати бидъийи шохигарий ё хар новъи қолиби бидъий дигари жойгузини ин қолиби шаръий мешавад уммул фасоди тўлид мешавадки бо худиш тамоми мафосиди дагарро ба армағон меоварад. Аз миён рафтани шўройи улил амр гирифта то уммати вохид ва ижмоъи вохид то пейдоиши анвоъи мазохиб ва тафосири рангоранг ва тафарруқи ошкор ва саргардонийи уммат ва ривожи фақр ва гурснагий то тасаллути душманон бар муслимин ва ……..
لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..
Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешавад, харгох ек дастгира нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст ( хукм бар асоси минхажин нубувватро рахо мекунанд) ва охари онхо намоз аст ( намозро тарк мекунанд)
Натижайи тарки хукумати бар асоси ончи аллох таоло нозил карда мешавад:
وَمَا لَمْ تَحْكُمْ أَئِمَّتُهُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ، وَيَتَخَيَّرُوا مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَّا جَعَلَ اللَّهُ بَأْسَهُمْ بَيْنَهُمْ[1]
Агар пешвоёни хар қовми ба ончики худованд нозил карда аст хукм накунанд ва ё аз бейни ахкоми худо ончиро дуст доранд, ба он амал кунанд, ва ончиро намепасанданд ба он амал накунанд, худованд дар миёни онхо душманий ва адоват қарор медихад. Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўройи улил амри хар қовми сухбат мекунад чун нафармуда хоким ва пешвойи хар қовми балки фармуда пешвоёни хар қовми, аимматухум.
Холо агар ин пешвоён ва шўройи мутахассисин бар асоси қонуни шариати аллох хукм накунанд бидуни шак душманий ва адоват ва жангу даргирий бейнишон ба вужуд меояд ва аз жамъи дустона бигир то хонувода ва тоифа ва ақвом ва забонхо ва мазохиб ва ……тундий ва хушунатро ба хамдигар мечашонанд. Ва ин яъни тахриби шодий ва асбоби бузурги шодийсузий дар миёни муслимин.
- -еки дигар аз авомили тахриби шодий дар миёни муслимин жахл ба душманшиносий ва бархам задан даражабандийи шаръийи душманон аст.
Медонемки аллох таоло бо дастур ба”ла илаха иллаллох” ва куфр ба тоғут, қабли аз нозил кардани ахкоми марбут ба хаж ва закот ва худуд ва ғейрих, душманшиносий ва даража бандийи шаръийи душманонро ба муслимин ёд дода аст……холо фалоний жохилона ва золимона ба жомеъайи куффори яхуд ва мажус ва собеин ва насроний мегуяд мушрикин, ин шахс замоники масалан насронийхоро жузви мушрикин хисоб мекунад илова бар мусибатхойи мутаъаддид дар хамон қадами аввал шодийи сурайи Румро аз муслимин мегирад, ва илова бар муслимин, кулли ахли китоб ва шибхи ахли китобро хам дучори ғам ва андух мекунад.
(идома дорад……..)
[1] سنن ابن ماجة القزويني (4019) الحاكم النيسابوري 4/540 / مسند البزار/ سليمان بن أحمد الطبراني 360/ السنن الواردة في الفتن للداني / شعب الإيمان للبيهقي ابن عبد البر القرطبي 463/ أبو نعيم الأصبهاني 430 /